شعر تک بیتی ( 100 اشعار تک بیتی بی نظیر ناب و عاشقانه )

مجنون نشد ارام پذیر از رخ لیلی دردیست جدایی که به درمان نرسیده ست نظیری نیشابوری

خوش آمدی ز کجا میرسی؟ بیا بنشین بیا که میدهمت بر دو دیده جا، بنشین سلمان ساوجی

ز بزمِ دوش نه اورا خیال رفتن بود بهانه جویی او بهر رفتن من بود واقفی مشهدی

یا منِ ناصبور را نزد خود از وفا طلب یا تو که پاکدامنی، مرگ من از خدا طلب اهلی شیرازی

غم نا امیدی من مگر آن نفس بدانی که برون روی ز باغی و گلی نچیده باشی بابا فغانی شیرازی

التفاتش هست امشب گه به غیر و گه به من ساعتی صد بار باید مرد و بااید زنده شد واله اصفهانی

دهانت غنچه چشمت نرگ و رخ لاله حیرانم که در یک شاخ چون پیدا شد این گلهای گوناگون؟ امیر همایون اسفراینی

یاد آن گلشن که گل هرچند میچیدم از آن وقت بیرون آمدن ، حسرت به دامن داشتم فضلی گلپایگانی

کسی از دفتر من درس اقبالی نمیگیرد مصیبت نامه ام، از من کسی فالی نمیگیرد شاپور تهرانی

نگاهی را به صد جان میفروشند بخر ای دل که ارزان میفروشند سنجر کاشی

گر بی تو یک دو روز صبورم عجب مدار چون شاخ نو بریده، ندارم خبر هنوز مسیح کاشانی

زبان تیشه ندانم چه گفت با فرهاد؟ که تا بصبح قیامت به خواب شیرین است ناشناس

از فریب باغبان ایمن مباش ای عندلیب پیش از این من هم در این باغ آشیانی داشتم طاهر مشهدی

پری دانی چرا از دیده ی مردم نهان باشد؟ که از شرمِ تو نتواند میان مردمان باشد مع الدین صفوی

هزار شکر که گر غایبی ز دیده ی ما غم فراق تو با اشک من همآغوشست مهدی سهیلی

هر دو عالم قیمت خود گفته ای نرخ بالا کن، که ارزانی هنوز امیر خسرو دهلوی

به صورتی که تویی کمتر آفریده خدا تورا کشیده و دست از قلم کشیده خدا سلیم

گردبادی را که میبینی در این دامان دشت روح مجنون است می آید به استقبال ما صائب تبریزی

اگر خواهی که گل بینی رخ خود را تماشا کن وگر میل خزان داری نگاهی جانب ما کن موالی تویی

الهی باشی و بسیار باشی به شرط آنکه با ما یار باشی درویش دهکی

یارب نگاه کس به کسی آشنا مکن گر میکنی کرم کن و از هم جدا مکن عالی شیرازی

وداع جان و تنم استماع رفتن توست مرو که گر بروی خون من بگردن توست وحشی بافقی

ای بسا فرعون و قارون آمدو در خاک شد قصر قیصر، جام جم کو؟ تخت اسکندر کجاست؟ مهدی سهیلی

مرگ عاشق تلخ تر از کام زهر آلود اوست از هلاک کوهکن یارب چه بر شیرین گذشت؟ صائب تبریزی

دست طمع چو پیش کسان میکنی دراز پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش نظیری نیشابوری

نقش شیرین رود از سنگ ولی ممکن نیست که خیال رخش از خاطر فرهاد رود جامی

ما ز هر روشندلی یک رشته فن آموختیم عقل از مجنون و عشق از کوهکن اموختیم اسدلله صابر همدانی

نمیخواهم کسی جز من به یار من سخن گوید اگرچه قاصد من باشد و پیغام من گوید ابوالحسن فراهانی

رحم کن بر دل بی طاقت ما ای قاصد ناامیدی خبری نیست، که یکبار آری صائب تبریزی

تهمت سرمه به آن چشم سیه عین خطاست سرمه گردیست، که خیزد ز صف مژگانش صائب تبریزی

مگو با محرمان خویش هم راز دل خود را که دارد محرم راز من و تو محرم دیگر مهدی سهیلی

آن مکن با من که گر از لطف یار من شوی چون بخاطر آیدت آن،شرمسار من شوی نشاطی گرجی اصفهانی

من رشته ی محبت تو پاره میکنم شاید گره خورد، به تو نزدیکتر شوم ذوقی اردستانی

طوافی کرده ام گرد یتیمی گریه آلوده که این خود کعبه ی دیگر بود با زمزم دیگر مهدی سهیلی

لب نهادم به لب یار و سپردم جان را تا به امروز بدین مرگ، نمرده ست کسی صائب تبریزی

چنان ضعیف شدم از غمش من درویش که سایه را نتوانم کشید از پی خویش خواجه درویش

ما ز هر صاحب دلی یک شمّه کار آموختیم ناله از نی،گریه از ابر بهار آموختیم قاضی علایی

تو زودتر ز من ای نامه، روی دوست بینی چرا حسد نبرم بر سعادتی که تو داری؟ مهدی سهیلی

فرود آمد درودم داد و برخاست وداعم کرد و چون شد جان شدن خواست

عقل ذاتی عرش الرحمن ما مستوی بر صورت سلطان ما

گر زان که تو پاکی ای برادر هرگز ننهد تو را بر آذر

لب بر لب من نهاد و نرمک می‌گفت جانت چو به لب رسید، خود را دریاب

یار بگذشت و نبودش سر حال دل ما گفتم انصاف نه این است، همان دم برگشت

سخن تا چند گویم پیچ در پیچ؟ ترا من دوست می‌دارم، دگر هیچ

محرم ما را سر رفتن نبود نیست کنون هم سر برگشتنش

آن بت چو ز دوستی کناری دارد ما نیز ز دوستی کناری گیریم

هر کرا چشم بر حبیب منست گر بود چشم من، رقیب منست

به خلوت تو اگر جبرئیل ره می‌یافت هزار بار چو پروانه بال و پر می‌سوخت

آستین را از نمد میبر بسرمی نه چو تاج ور کلاه احمدی و با یزیدی نیست نیست

ببقچه شاهد والا نهادیم تو زیبابین که ما زیبا نهادیم

طیلسانست میان من و دستار حجاب وقت آنست که این پرده بیکسو فکنم

چو گیوه سرمکش کز پادرآئی چو دستار اربیفتی بر سر آئی

قطره با سیل دو بینی به محل صمدیت گر دو بینی دو نبینی به مقام احدیت

تا به عشق تو سر در آوردم سر به دیوانگی بر آوردم

گرمی مجلس از نفس دلکش منست جوش و خروش اهل دل از آتش منست

شادم ازین که دل ز وفای تو برگرفت هر کس که دید رسم جفا کاری ترا

شبم را نیست امید سحر در فرقت ماهی نسیم آه سردم در غلط می‌افکند گاهی

چه نقصان کز پریشانى ز باغى ببوى گل ببالا بر دماغى‌

مزن دم در سخن اى مرد بی‌دَم که خود در حق خود گفتى که بیدم

دیده شب فال مراد از موج اشک ما گرفت کشتی بی ناخدا کام از دل دریا گرفت

سر قاتلی بنازم که ز کثرت ملایک به جنازهٔ شهیدش نتوان نماز کردن

بوی آن موی معبر باز برد از هوش ما را یار مستی می‌کشند این می‌کشان بر دوش ما را

از دست گلچین بی‌روی گل ماند چون پای بلبل در دیده‌ام خار

نزدیک شد که مردم چشمم به جای اشک در انتظار دوست به دامن روان شود

این قامت رعنای تو این خانۀ ویران من سرو سرای روستا طاووس خانۀ خار کن

گرچه دانم ز اشک خون‌باران من لاله خواهد رست از بستان من

در شفق، من، به ذات حق قسم است آنچه دیدم، صفات حق دیدم

باز نموده است ز خلوت دری دل، به رخ عادل خلعتبری

ز حال طره آشفته‌اش مگو سخنی کزین مقوله به آشفته حال، نتوان گفت

هیچ کاری نشد اسباب سرافرازی من آبرومندتر است از همه، سگ‌بازی من

ز بیداد توام، این مانده در یاد که گویم دم به دم، ای داد و بیداد

با این محیط فاسد و این مردم دنی احمق کسی که تن دهد اندر «فروتنی»

تو که شادی و خوش، چه می‌دانی به من از دست زندگی چه گذشت؟!

خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اول نمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را

بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکن که فرصتی که ترا داده‌اند، بی بدل است

دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکن تیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است

طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کرد کیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است

با قضا، چیره زبان نتوان بود که بدوزند، گرت صد دهن است

دور جهان، خونی خونخوارهاست محکمهٔ نیک و بد کارهاست

سزای رنجبر گلشن امید، بس است به دامن چمنی، گلبنی نشانیدن

به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتم گناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری

تسبیح شیخ پاره شد و دانه دانه شد از بس که استخاره زدم تا ببینمت

خداحافظ نگفتم تا نگویی” زود برگردی” خدا می خواست لبخند تو ختم ماجرا باشد… #نغمه_مستشار_نظامی

گفتی که «مرا به خواب خواهی دیدن» این را به کسی بگو که خوابی دارد #طغرا_مشهدی

وحشت ما کم نگردد ز اجتماع دوستان چون الف با هر چه پیوندیم تنهاییم ما

دلم به غارت بوس از لب ِتو مشتاق است چو طفل شوخ که مایل بود به چیدن گل

کم به دست آوردم ات ، افزون ولی انگاشتم بیش از این ها از دعای خود توقع داشتم آهِ من دیشب به تنگ آمد ، دوید از سینه ام داشت می آمد بسوزاند تو را ، نگذاشتم !

اهل غزلیم و صحبت ما شعر است اصلیم و همه اصالت ما شعر است وقتی که فرار می‌کنیم از دنیا دنیای حیاط خلوت ما شعر است

سالها میگذرد فاجعه ها می آیند ما به ایران پر از فاجعه عادت داریم

عمری ست در اجابت خود سنگ می خوریم نفرین به این دعا که به جایی نمی رسد

دیوانه آن کسی است که با عشق سر کند مجنون منم که هرگز لیلا نداشتم

من از نماز به این نکته اش رسیدم که سلام وقت خداحافظی چه دلگیر است

غربت آن است که در جمعی و جانانت نیست….

غرض اینست که غیری نکند در دل جای آنکه ما را به دل تنگ نگه می دارد

دنیا به کام ما نبوده است تاکنون من بعد هم به کام شما , ما نخواستیم…

اینکه از دور تو را خوب ببینم کافیست تاردیدن هنر اکثر اهوازی هاست