شعر عاشقانه درباره همسر (اشعار عاشقانه و احساسی برای همسر عزیزم)

در بگشای و به درون آی نزدیک‌تر و نزدیک‌تر مرا خواهی یافت روی یک موج بلند روی یک قله کوه روی یک شاخه تر روی بغض یک شبنم و لغزش یک طلوع و صدایی که تا ابد خواهد ماند: دوستت دارم

باران و چتر و شال و شنل بود و ما دو تا جوی و دو جفت چکمه و گِل بود و ما دو تا وقتی نگاه من به تو افتاد، سرنوشت تصدیق گفته‌های «هِگِل» بود و ما دو تا روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چای سنگینی هوای هتل بود و ما دو تا افتاد روی میز ورق‌های سرنوشت فنجان و فال و بی‌بی و دِل بود و ما دو تا… نجمه زارع

آیینه باران و بهار چمنی شادابی بوستان و سرو و سمنی بیرون ز تو نیست آنچه می‌خواسته‌ام فهرست کتاب آرزوهای منی محمدرضا شفیعی کدکنی

تصدق عشوه‌هایت، کم آورده‌ام بانو چشمانت را باز کن برای خریدن نازهایت باید از نگاهت وام بگیرم یاور سلیمی

ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر توام سنگین شده ای به روی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه بیش فروغ فرخزاد

بگذار که اوقات تو را تلخ کنم گاه شیرینی بسیار خوراک مگسان است مژگان عباسلو

ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین بیدار کردی آن گل در خاک خفته را شهریار

گرمی دست تو غم را از دل من می‌برد مثل یک آتش که می‌افتد به جان خرمنی رویا باقری

شوق پرکشیدن است در سرم قبول کن دل شکسته‌ام اگر نمی‌پرم قبول کن این که دورِ دور باشم از تو و نبینمت جا نمی‌شود به حجم باورم، قبول کن گاه، پر زدن در آسمان شعرهات را از من، از منی که یک کبوترم قبول کن در اتاق رازهای تو سرک نمی‌کشم بیش از آن چه خواستی نمی‌پرم، قبول کن قدر یک نفس که خلوتت به هم نمی‌خورد گاه نامه می‌برم می‌آورم، قبول کن گفته‌ای که عشق ما جداست، شعرمان جدا بی تو من نه عاشقم، نه شاعرم، قبول کن آب… وقتی آب اینقَدَر گذشته از سرم من نمی‌توانم از تو بگذرم قبول کن مهدی فرجی

مرد خوب و مهربان قلب من هیچ می‌دانی گرفتارت شدم؟ هیچ می‌دانی که در این روزها بی‌قرار روز دیدارت شدم؟ ای دو چشمت صاف‌تر از آینه سرزمین چشم‌هایت جای کیست؟ قلب پاکت را به کی بخشیده‌ای؟ در کنار رد پایت پای کیست؟ من درین گوشه از این شهر غریب حسرتم با تو دمی هم‌صحبتیست ای تمنای دل حیران من روی لب‌های تو رد نام کیست؟ ساده عاشق کرده‌ای جان مرا با تو دنیایم تماشایی شده آسمانی می‌شوم با نام تو وای دنیایم چه دنیایی شده! مرد زیبای دلم تو تا ابد امپراطور دل تنگم بمان زیر لب یک لحظه نامم را ببر شعرهایت را برای من بخوان کاش از بین تمام این جهان چشم‌هایت سهم این عاشق شوند عاقبت یک روز همدستت شوند دست‌های من اگر لایق شوند مهدیه زارع

آغوش تو… آرام ترین نقطۀ دنیاست… هرچند که دیوانه ترین مرد جهانی… فاطمه موسوی

بخت من بین چگونه یار منست کاین چنین یاری اختیار منست همسری یافتم که همسر او نیست کس در دیار و کشور او نظامی گنجوی

ای در شب تاریک دلم، ماه‌ترینم بین ِتو و مهتاب، پر از شکّ و یقینم عالم همه در حیرت و انگشت به دندان رفته ست به تاراج ِنگاهت دل و دینم یا در پی گیسوی توأم سایه به سایه یا در خم ِابروی تو هر شب به کمینم بگذار شبی را به تماشا گذرانم تا صبح فقط چشم ِتو را سیر ببینم…

هیچ چیزی از تو نمی‌خواستم عشق من فقط می‌خواستم در امتداد نسیم گذشته را به انبوه گیسوانت ببافم تار به تار گره بزنم به اسطوره‌های نارنجی که هنگام راه رفتن ستاره‌های واژگانم برایت راه شیری بسازند‌ می‌خواستم سر هر پیچ یک شعر بکارم بزنی به موهات که وقتی برابر آینه می‌ایستی هیچ چیزی جز دست‌های من بر سینه‌ات دل دل نکند‌ می‌خواستم تمام راه با تو باشم نفس بزنم برایت بجنگم بخاطرت زخمی شوم و مغرور پای تو بایستم بر ستون یادبود شهر عباس معروفی

کمی با من بنشین تا در آن نقشه جغرافیایی عشق تجدید نظر کنیم بنشین تا ببینیم تا کجاها مرز چشمان توست تا کجاها مرز غم‌های من کمی با من بنشین تا بر سر شیوه‌ای از عشق به توافق برسیم نزار قبانی

با رفتنِ تو رفت دلم باز نشد پایان من آن بود که آغاز نشد وان مختصری که “دوستت دارم” بود رفتیّ و نرفت و ماند و ابراز نشد زهیر توکلی

این گنج نهان در دل خانه همسرم بود هم بال و پرم بود، و هم تاج سرم بود هرجا که ز من نام و نشانی طلبیدند هم نام بلندش سند معتبرم بود

باورم نیست که دیگر نشنوم آوای تو یا نبینم روی مـاه و قامت رعنای تو سالها سنگ صبورم بودی و هم‌صحبتم بی تو رنگ یأس دارد منزل و مأوای تو

صبح است و سلامی دگر از دور به دوست جانم به فدای آن که عشقش نِکوست آرام اسحاقی

امروز تو صبح من باش برای تمام خستگی‌هایم برای تمام این تاریکی‌ها صبحی باش که پایان می‌دهد تمام شب‌های دلواپسی را محسن دعاوی

صبح می‌تواند خلاصه ای باشد از خنده هایت؛ تو بخند! از خنده هایت؛ تو بخند! برای دوست داشتنت صبح بخیر عزیزم

«صبح» یعنی نفسم با نفست ساز شود چشم من در نگه عاشق تو باز شود. ‌صبح بخیر نفسم

آرزویم همه این است که هر صبح دلم به صدای تپش قلب تُ آغاز شود… صبحت بخیر دردانه قلبم

صبح بخیر عزیزم..! با این جمله نه تنها می شود بیدار شد… بلکه، می توان پرواز کرد!

صبح من همان دست های مهربان توست آغوش پر مهرت و دوستت دارم هایی که و دوستت دارم هایی که و سرنوشت درست از همان جا برای من شروع می شود. صبح بخیر عشقم

هرگاه روزی دیگر فرا می‌رسد و فراموش می‌کنم که بگویم صبحت به خیر از حیرانی و سکوتم غمگین مشو و گمان مبر که میان من و تو چیزی عوض شده آن‌گاه که نمی‌گویم دوستت می‌دارم یعنی که دوست‌ترت می‌دارم صبحت به خیر آن‌گاه که هم چون سرزمینی از عبیر و مرمر مدت‌ها رو به رویم می‌نشینی و از رایحه تو چشم می‌پوشم یا گلایه‌های آن پیراهن عطرآگین را سرسری می‌گیرم گمان مبر که احساسم بر باد رفته گمان مبر که قلبم به سنگ بدل شده تو را ورای دوست داشتن دوست می‌دارم اما بگذار آن گونه که در خیالات من است ببینمت صبحت به خیر نزار قبانی مترجم: سودابه مهیجی

امشب تا می‌توانی عاشقــانه شب بخیر بگو جوری که با صدایت شب در من غرق شـود

شب که شد ای عشق … قلبت را بر قلبم گذار شاید … خوابمان برد و از تاریکی گــذشتیم… شب بخیر عشقم

به دل‌ گفتم چه باشد آبروی زندگی؟ گفت: چون پروانه در آغوش دلبر سوختن! “بیدل دهلوی”

من شب به شب هر شب روشن تر از هر شبم از تو. شب بخیر عزیزم

شاید نباشم؛ تو؛ امّا هر شب پنجره قلبت را باز کن و دوستت دارم ها را و شبت بخیرها را و مراقب خودت باش ها را مراقب خودت باش ها را سپرده ام به آسمان سپرده ام به شب…

شب یعنی که نباشی و دلم تنگ نگاهت باشد شب یعنی بدنم در تب آغوش خیالت باشد شب یعنی که نباشی غزلم لنگ کلامت باشد شب یعنی که دل منتظرم چشم به راهت باشد شب بخیر ماه من

دلم برای تو تنگ شده است اما نمی‌دانم چه کار کنم آرام می‌گریم حال آدمی را دارم که می‌خواهد به همسر مرده‌اش تلفن کند اما نمی‌کند چرا که به خوبی می‌داند در بهشت گوشی‌ها را بر نمی‌دارند رسول یونان