شعر شب یلدا (اشعار زیبا و مناسبتی مخصوص شب یلدا)

او بر دوشنبه و تو بر آدینه

تو لیل قدر داری و او یلدا

بر روز فضل روز به اعراض است

از نور و ظلمت و تبش و سرما

در شب یلدای بخت من نیارد شد سفید

گر ید بیضا نماند از گل صبح آفتاب

ابر گو خود را عبث بر تیغ مژگانم مزن

پیش چشم من سپرافکنده دریا از حباب

روزی دل گشت از زلف دراز او مرا

آنچه بر بیمار از طول شب یلدا گذشت

ترک دستار تعین کام بخش عالمی است

محفلی را کرد رنگین تا ز سر مینا گذشت

بیدار شو که در شب یلدای نیستی

در پرده است چشم ترا طرفه خواب‌ها

بیداری حیات شود منتهی به مرگ

آرامش است عاقبت اضطراب‌ها

کوته نمی شود شب یلدای غربتم

گر دست من به دامن صبح وطن رسد

زینسان که دست جرأت گلچین دراز شد

مشکل که برگ سبز به مرغ چمن رسد

می کند زلف دراز تو به دلهای حزین

آنچه با خسته روانان شب یلدا نکند

سخن تلخ نگردد به تبسم شیرین

چاره تلخی می قهقه مینا نکند

زلف ماتم دیدگان را شانه ای در کار نیست

دست کوته دار ای مهر از شب یلدای من

مشت خاکی چون عنانداری کند سیلاب را؟

کی نصیحتگر برآید با دل خودرای من؟

شب یلدا سراج ازو بودی

روز هیجا هیاج ازو بودی

آمد از سدره جبرئیل امین

لافَتی کرده مر ورا تلقین

به صاحب دولتی پیوند اگر نامی همی جویی

که از یک چاکری عیسی چنان معروف شد یلدا

قدم در راه مردی نه که راه و گاه و جاهش را

نباشد تا ابد مقطع نبودست از ازل مبدا

شب یلداست خورشیدی در آن پنهان ز هر چینش

نماید ماه با پروین نمی‌یارم سخن از طول آن گفتن

که طول آن گذشت از چین و از ماچین

نهایت چون ندارد وصف زلف تو درین سودا سخن را فیض کن سرچین

شب یلدای هجران کشت ما را

الا ایام وصل الحب عودی

نه صبر از خدمت تو میتوان کرد

و لا فی الخدمه امکان الورودی

چه عجب گر دل من روز ندید

زلف تو صد شب یلدا دارد

تیر مژگان تو گر هر لحظه جا

کند در دل من جا دارد

روزهای تیره بر شبها فزود

عمر من شد یک شب یلدای عشق

ای تهی از معرفت زحمت ببر

فیض داند قدر نعمتهای عشق

هنرت چیست جز این ریش که‌ گویی به‌ مثل

شب یلدا بود از بس ‌که درازست و سیاه

گفتم این ریش مرا هست محاسن بی‌حد

بشمرم برخی از آن بو که شوی خوب آگاه

الا به دور زمان تا هزار طعنه رسد

به شام تیره یلدا ز صبح نورانی

ز شرم ‌کوکب بختت به آفتاب منیر

رساد سخره ظلمت ز شام ظلمانی

بر من و یاران شب یلدا گذشت

بس که ز زلف تو سخن رفت دوش

آب دو چشمم همه عالم گرفت

وآتش جانم ننشیند ز جوش

روی سپیدش برادر مه گردون

موی سیاهش پسر عم شب یلدا

چشم مگو یک قبیله زنگی جنگی

تیر و کمان برگرفته از پی هیجا

چون از خم زلف چهره بنمایی

خورشید برآید از شب یلدا

چون سلسله زلف تست پر حلقه

چون زلزله عشق تست پر غوغا

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حکام ظلمت شب یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی

چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

هنوز با همه دردم امید درمانست

که آخری بود آخر شبان یلدا را

هر که مجموع نباشد به تماشا نرود

یار با یار سفرکرده به تنها نرود

باد آسایش گیتی نزند بر دل ریش

صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

نظر به روی تو هر بامداد نوروزیست

شب فراق تو هر شب که هست یلداییست

خلاص بخش خدایا همه اسیران را

مگر کسی که اسیر کمند زیباییست

به سخن گفتن او عقل ز هر دل برمید

عاشق آن قد مستم که چه زیبا برخاست

روز رویش چو برانداخت نقاب شب زلف

گفتی از روز قیامت شب یلدا برخاست

برآی ای صبح مشتاقان اگر نزدیک روز آمد

که بگرفت این شب یلدا ملال از ماه و پروینم

ز اول هستی آوردم قفای نیستی خوردم

کنون امید بخشایش همی‌دارم که مسکینم

به عزت شب قدر و شب حساب برات

به حرمت شب آبستن و شب یلدا

به جانفزایی علم و به دل‌گشایی جان

به پادشاهی عقل و رئیسی اعضا

چو درد من سری پیدا ندارد

شب یلدای من فردا ندارد

ز آهم آسمان هر شب چنان گشت

که گویی ابر شد و آتش فشان گشت

در زرد و سرخ شام و شفق بوده‌ام کنون

تن را به عودی شب یلدا برآورم

چون شب مرا ز صادق و کاذب گزیر نیست

تا آفتابی از دل دروا برآورم

گر آن کیخسرو ایران و تور است

چرا بیژن شد اندر چاه یلدا

چرا عیسی طبیب مرغ خود نیست

که اکمه را تواند کرد بینا

آری که افتاب مجرد به یک شعاع

بیخ کواکب شب یلدا برافکند

روح القدس بشیبد اگر بکر همتش

پرده در این سراچه اشیا برافکند

همه شب‌های غم آبستن روز طرب است

یوسف روز، به چاه شب یلدا بینند

خوشی عافیت از تلخی دارو یابند

تابش معنی در ظلمت اسما بینند

غصه هر روز و یارب یارب هر نیم شب

تا چه خواهد کرد یارب یارب شب‌های من

هست چون صبح آشکارا کاین صباحی چند را

بیم صبح رستخیز است از شب یلدای من

قندیل فروزی به شب قدر به مسجد

مسجد شده چون روز و دلت چون شب یلدا

قندیل میفروز بیاموز که قندیل

بیرون نبرد از دل پر جهل تو ظلما

شب یلدا رسید و خانه روشن شد

دل از لبخند گرم عشق گلشن شد

انار سرخ روی سفره می‌خندد

زمین از قصه‌های مهر ایمن شد

در این شب بلند و مهربانی

نشسته عشق در کنج زمانی

کنار سفره با لبخند مادر

قشنگ‌تر می‌شود رسم جوانی

یلدا رسید و خنده به لب‌ها نشست

انار سرخ شوق به دل‌ها نشست

کنار هم دوباره دعا خواندیم

امید تازه بر شب ما نشست

بلند است امشب اما با تو کوتاه

شب یلدا کنار چشم چون ماه

اگر باشی کنارم تا سحرگاه

جهان پر می‌شود از بوی دلخواه

شب چله آمد و دل‌ها جوان شد

چراغ خانه از شادی عیان شد

انار و هندوانه، شعر حافظ

دوباره جمعمان گرم و روان شد

مادربزرگ قصه‌اش را تازه می‌کرد

دل کوچک ما را پرآوازه می‌کرد

در آن شب بلند و سرد و شیرین

نگاه او زمستان را نوازه می‌کرد

پدر با خنده گفت امشب قشنگ است

برای مهربانی جای تنگ است

بیا تا قدر هم را خوب دانیم

که عمر آدمی چون شیشه سنگ است

مادر انار سرخ را دانه می‌کرد

برای بچه‌ها افسانه می‌کرد

شب یلدا کنار دست‌هایش

زمستان هم خودش را خانه می‌کرد

یلدا اومد با انار

هندونه‌های آبدار

قصه بگو مادربزرگ

تا خواب بیاد بی‌قرار

شب یلدا شب فرهنگ ایران است

شب آیین خوب و مهر یاران است

بیاموزیم از این آیین روشن

که شادی سهم دل‌های فراوان است

گشودیم از دل حافظ نشانی

رسید از شعر او عطر جوانی

غزل خواندیم و در آیینه دیدیم

شب یلدا پر از شور نهانی

بخوان ای پیر دانا از دل شاهنامه

که روشن می‌شود با قصه‌ات هنگامه

شب یلداست و ایران در دل ماست

از این آیین بماند مهر و نامامه

رفیقان جمع و دل‌ها گرم یلدا

لبان خندان و چشمان نرم یلدا

به هر کس سهمی از شادی رسید و

گذشت از کوچه‌ها عطر نرم یلدا

انار سرخ در دستت شکفتن داشت

لبت لبخند و چشمت شور روشن داشت

چه زیبا می‌شود یلدای خانه

اگر دل با دل دیگر نشستن داشت

هندوانه خنده کرد از روی سفره

شبیه قصه‌های خوب و خیره

کنار خنده‌های بچه‌ها گفت

زمستان هم به شادی دل اسیره

اگر برف آمد و شب سردتر شد

دل ما از محبت گرم‌تر شد

شب یلداست و با یک جمع ساده

غم از این خانه کم‌کم دورتر شد

بلند است این شب اما صبح دارد

دل تاریک هم یک روز بهار دارد

کسی که با امید از شب گذر کرد

درون سینه خورشیدی نثار دارد

در این شب دست‌ها را رو به بالا

بیاور تا شود دل‌ها مصفا

خداوندا به حرمت مهر یلدا

بده آرامشی روشن به فردا

شب یلدا اگر بی‌تو بیاید

دلم تا صبح از دوری بلرزد

ولی وقتی تو باشی، طول این شب

به اندازه یک لبخند می‌ارزد

تو نیستی و شب یلدا دراز است

دلم با یاد تو غرق نیاز است

انار سرخ هم در دست‌هایم

شبیه قلب دلتنگم گداز است

لبخند تو از انار شیرین‌تر است

از روشنی صبح دلنشین‌تر است

در این شب بلند، کنار نگاهت

هر لحظه برای من قشنگ‌تر است

بیا امشب کنار هم بمانیم

برای عشق و شادی شعر خوانیم

اگر شب سرد و طولانی‌ست، ما باز

به گرمای دل خود تکیه رانیم

شب طولانی شد

اما ترسناک نبود

وقتی صدای خنده‌ها

از دل خانه بالا رفت

یلدا یعنی

یک دقیقه بیشتر دوست داشتن

یک دقیقه بیشتر شنیدن

یک دقیقه بیشتر کنار هم ماندن

اگر دلخوری میان ما نشسته

بیا امشب غرور خود شکسته

شب یلدا بهانه‌ای قشنگ است

برای آشتی با قلب خسته

خانواده دور هم یعنی بهاران

اگرچه برف بنشیند به ایوان

شب یلدا به ما یادآور این است

که عشق خانه می‌سازد ز انسان

دعا کردم در این شب‌های طولانی

بماند خانه‌مان از غصه‌ها خالی

برای هر دلی که خسته و تنهاست

ببارد مهربانی‌های رحمانی

سفره پر شد از انار و خاطره

از صدای خنده و شعر و ترانه

هر کسی یک گوشه از این شب نشست و

شد دلش مهمان گرمای خانه

یلدا فقط یک شب در تقویم نیست

یک یادگار روشن از ایران ماست

یعنی کنار هم نفس کشیدن

یعنی هنوز مهر در جان ماست

زمستان پشت در آرام مانده

به روی شیشه‌ها پیغام خوانده

شب یلدا به او لبخند داده

که دل در خانه گرم و جاودانه

چراغ خانه امشب بیشتر سوخت

دل از تاریکی شب درس آموخت

اگر یلدا دراز آمد، عجب نیست

سحر از قلب همین ظلمت برافروخت

چه شیرین است یلدای قدیمی

کنار کرسی و حرف صمیمی

صدای قصه‌های مادربزرگم

هنوزم مانده در جانم عظیمی

غزل آمد به دستم در شب تار

دلم آرام شد با شعر دلدار

حافظ گفت از امید و روشنی‌ها

که پایان شب یلداست دیدار

نه انار و نه هندوانه تنها

نه فال و قصه‌های خوب و زیبا

تمام راز یلدا در همین است

که باشیم مهربان‌تر با هم اینجا

اگر دوری و یلدا بی‌قراری‌ست

دل من با خیالت سازگاری‌ست

تو هر جا باشی امشب در دل من

چراغی روشن از مهر تو جاری‌ست

ستاره روی سقف شب نشسته

دل از زیبایی دنیا نرسته

چه یلدایی قشنگی می‌شود باز

اگر هر دل به لبخندی پیوسته

غزل خواندم برای لحظه‌هایش

برای خنده‌های آشنایش

شب یلدا مرا برد از زمستان

به باغی از محبت در هوایش

سیاهی گرچه امشب طول دارد

ولی خورشید فردا قول دارد

کسی که با امید از شب گذر کرد

بهار تازه‌ای محصول دارد

به اندازه یک دقیقه، مهربان‌تر

به اندازه یک لبخند، عاشقانه‌تر

شب یلدا به ما آرام می‌گوید

بمان با هم، اگر دنیاست ویران‌تر

انار دل شکسته دانه دانه

نشسته روی سفره عاشقانه

اگر یک دل کنار ما بخندد

شب یلدا شود چون صبح خانه

بلند است این شب اما با تو زیباست

دل از گرمای چشمان تو شیداست

اگر یلدا هزاران سال باشد

کنار تو تمامش مثل رویاست

نه تشریفات می‌خواهد نه غوغا

نه سفره‌های رنگین مثل دریا

همین که قلب‌ها نزدیک باشند

قشنگ است این شب دیرینه یلدا

شب یلدا اگرچه دیرپای است

ولی پایان آن خورشیدزای است

به هر دل خسته امشب می‌نویسم

پس از هر تیرگی، صبحی به جای است

به آغوش خانه برگشتم دوباره

شب از عطر انار و عشق پاره

چه چیزی بهتر از این جمع کوچک

که دارد مهربانی بی‌شماره

برای تو انار سرخ چیدم

غزل‌های قشنگ از دل شنیدم

شب یلدا کنار تو چه کوتاه

که من در چشم تو صبحی بدیدم

خوشبختی همین امشب کنار ماست

درون خنده‌های بی‌ریا پیداست

شب یلدا اگر یک عمر هم باشد

کنار عشق، کوتاه و تماشاست

هنوز از کودکی در خاطرم هست

شب یلدا و کرسی، دست در دست

صدای گرم قصه، بوی لبخند

همان شب‌های خوب و ساده و مست

شبی آرام، شبی لبریز احساس

نه ترسی از زمستان، نه از هراس

کنار شمع و حافظ، دل سپردیم

به فردایی پر از امید و اخلاص

به شادی می‌شود تاریکی آسان

به لبخند است روشن راه انسان

شب یلداست؛ بیا با هم بخندیم

که خنده می‌برد غم را ز دوران

اگر یلدا بلند است و سیاه است

سحر در پشت این پرده پناه است

به دل گفتم مترس از طول تاریکی

که پایان شب غم، صبحگاه است