متن نوحه حضرت عباس (ع) و 30 مداحی غمگین و سوزناک شب تاسوعا

ز جا خیز و بین اى امید و پناهم که دست تو افتاده بر سر راهم فداى لب خشک و عطشان تو چه خاکى شد از ماتمت به سر من شکسته شد از داغ تو کمر من ببین گشته‌ام من پریشان تو به آه دل زینب کبرى شنو التماس غریبى را بیا از وفا بهر خدا سوى حرم ماه مدینه بیا ماه من همراه من مانده به ره چشم سکینه ببین سوز آه دل پر دردم که از دیدنت یاد فاطمه کردم که گل زخم و خون نقش پیرهنت نه چشمى نه دستى نه مشکى نه آبى تو خود گو به خیمه برم چه جوابى ز تیر و سنان پاره پاره تنت سرت از زمین برنمى‌دارى ندارم بجز تو دگر یارى بیا از وفا بهر خدا سوى حرم ماه مدینه بیا ماه من همراه من مانده به ره چشم سکینه

ای یوسف اُم البَنین در این دل صحرا / ای با ادب سقا دریا دلی و تشنه جان دادی لب دریا / ای با ادب سقا تو معنی ایثاری و روح ادب هستی / سردار بی دستی وقت شهادت مفتخر از دیدن زهرا / ای با ادب سقا دیدی مه رخسار طفلانم ز بی آبی / گردیده مهتابی آتش به جانت اوفتاد از تاوَلِ لب ها / ای با ادب سقا گرچه قلم دستت شد و فَرقَت دو تا کردند / بی حد جفا کردند پُشت تو تنها شد دو تا در محضر یکتا / ای با ادب سقا هم پاسبان خیمه ها و هم علمداری / از بس فداکاری پروانه جانبازی ات زهرا کند امضا / ای با ادب سقا

در باغ یاسین از ازل من گل یاسم پـرورده‌ی امّ‌البنیـن یعنـی عباسم من جان نثار مکتبم من اباالفضلم یعنی حسینی مذهبم من اباالفضلم چون ماه نو سر می‌زنم خیمه به خیمه پروانه‌ام، پر می‌زنم خیمه به خیمه مـن بر سر پیمان خود باقــی‌ام باقی در بـزم عـاشوراییان ساقی‌ام ساقی هر کس که از شوق لقا تشنه‌تر گردد گر در دل دریا رود تشنه برگردد آب و امید من چه شد رفته از دستم شرمنده از لب تشنگان در حرم هستم آید حسین آنجا که من منتظـر هستـم چون برگ قرآن می‌زند بوسه بر دستم ای مرگ اگر بر عمر من خاتمه دادی جایی بـه من در دامنِ فاطمه دادی محمد جواد غفور زاده (شفق)

تا مشکتو تو آب زدی موجای دریا شد آروم تا رو به ساحل اومدی بغضی نشت توی گلوم همون دم بود غربت دنیا شد نصیبم رو لب گل کرد ناله‌های امّن یجیبم بلند شو بنگر که شمشیرا رو کشیدند آخه می‌دونند بدون تو من غریبم اباالفضل دشمن با داغ اکبرم آتیش زده بر جگرم حالا شکسته با غمت مثل سر تو کمرم روی قلبم دیگه این زخم غم می‌مونه کمرم دیگه مثل مادر خم می‌مونه می‌دونی چه فکری می‌سوزونه دلم رو تو این فکرم خواهرم بی محرم می‌مونه پاشو ببین توی حرم عزاخونه به پا شده تا آرزوی کوفیان با کشتنت روا شده بدون تو توی هر خیمه پا می‌ذارن رد پاهاشونو تو آتیش جا می‌ذارن دیگه زینب دستاشو روی سر می‌گیره پیش چشماش داغمو رو دل‌ها می‌ذارن

من که از اهل حَرَم، آب رودارترم تیر کین آمد و گفت، آب رویت ببرم نه همین چشم زِرِه قامت من تر کرده اشک مشک آمده و گریه به من سر کرده یا اَخا کن نظری، در خیامم مَبَری پرچم از دست جدا، جام از مست جدا پشت تو با سر من هر دو بشکست جدا مادرت آمده نتوان به برش برخیزم خون چشمم عوض گل به رهش می‌ریزم کُن به علقم گذری، در خیامم مَبَری مستم و می زده‌ام، پیش پیر آمده‌ام پیر من هست حُسین، علقمه میکده‌ام آنکه از روز ازل باده به من داده تویی می تو و میکده تو جام تو و باده تویی تو ز من با خبری، در خیامم مَبَری

باز منو احساس / پیچیده توی هیئت عطر ناب یاس دوباره پا گرفته روضه عباس / دل و احساس آه و شور و دم / گره خورده دلم با نخ‌های پرچم واسه تو تا همیشه طپش قلبم / می‌گیره دم پیمونه به پیمونه می‌زنم غم رو بی خیالم با تو می‌گذره لحظه‌های هر روز و ماه و سالم حضرت سقا / تو دستای تو زلف موجای دریا به عشق تو می‌بارن همه‌ی ابرا / تویی سقا حضرت عباس / رقیه با صدای پات می‌ره تو خواب بنفسی انتَ میگه زیر لب ارباب / تویی مهتاب مردم اینو میگن یل حسین خیلی خیلی آقاست بین شیعه و غیر شیعه‌ها پرچم تو بالاست شد به پا طوفان / یا انگاری که دریا می‌کنه طغیان کیه اینکه می‌لرزه زیر پاش میدان / شده طوفان یا علی یاهو / گره انداخته بازم میون ابرو نمی‌تونه بشه باز کسی رو در رو / مدد یا هو صد و سی و سه مرتبه صداش کن بگو اباالفضل بچه سیدا یک صدا بگن جان عمو ابالفضل

تا پیکرت در خون نشست ای علم‌دارم از داغ تو پشتم شکست ای علم‌دارم بعد از تو برادر من گشتم بی یاور در خیمه آل فاطمه منتظر هستند طفلان لب تشنه همه منتظر هستند می‌کنم جستجو برادر دستت کو من در کنار جسم تو دیده گریانم با ناله‌هایی آتشین روضه می‌خوانم ای همه هستِ من رفتی از دست من ای ساقی لب تشنگان با لب عطشان گرمِ خسوفی زیر خون، ای مهِ تابان! ای ماه بی‌قرین یل امّ البنین با دیدن تو چاره‌ام کم شده عباس من کوهم اما قامتم خم شده عباس تو رفتی من ماندم بین دشمن ماندم داغ تو برد از یاد من داغ اکبر را حس می‌کنم در نزد تو بوی مادر را چون که کوفی هستند فرقت را شکستند

مکن از خار هراس باغ ما دارد یاس یک بیابان دشمن منم و یک عباس آسمانم من و عباس علی ماه من است چه غم از روبهیان شیر به همراه من است مرحبا عباسم

گردیـده از پیکر جدا شاخۀ یاسم افتاده بر روی زمین دست عباسم عباس من! عباس من! چشم خود وا کن بـار دگــر حمـایت از آل طاهــا کـن سقای آل فاطمه! از چه بی‌تابی؟ کنـار نهـر علقمــه تشنـۀ آبی با جام خالی کودکان دیده در راه‌اند تنها تو را تنها تو را از تو می‌خواهند من بین دشمن مانده‌ام بی‌کس و تنها تو غـرق خـون افتاده‌ای بین دشمن‌ها وقتی که دست از پیکرت بر زمین افتاد ذریـۀ زهــرا شدنـد جملـه دشمـن‌شاد سقـای بی‌دست و سـرم! آه و واویلا برخیز و رو کن در حرم آه و واویلا

بنگر ای ماهِ تمام، کف زنان لشگر شام که شده کار حسین، بعد عباس – تمام تو نه امیّد منی بلکه امید همه‌ای هم گل امّ بنین، هم پسر فاطمه‌ای مرحبا عباسم ساقی سرمستم، بَعد تو بشکستم افتخارم به تو بود، می روی از دستم چشم بر راه بود دخترک غم زده‌ام چه بگویم اگر او گفت چرا خم شده‌ام مرحبا عباسم