شعر اربعین حسینی؛ مجموعه اشعار عاشقانه و زیبای امام حسین و اربعین

اینجا کشیده ایم به شوق تو صف همه سوی تو عازمیم به شور و شعف همه ما تشنه ایم تشنه ی صحرای طف همه پای پیاده آمده ایم از نجف همه تاریخ اگرچه فاصله انداخت بین ما در راه عشق توست همه شور و شین ما

شد سهم ما امانت عشق تو از الست یعنی که دین ما به تو از روز اول است پاهای خسته ای که پر از زخم و تاول است اجمالی از تلاطم شوقی مفصل است ما زائران کوی تو هستیم از قدیم با هر قدم به روی خطایی خطی زدیم

این کهکشان که چرخ زنان بر مدار توست این قطره ها که مقصدشان جویبار توست این سیل جمعیت که چنین رهسپار توست از هر نژاد و رنگ و زبان بیقرار توست هربیدلی شده ست مسافر به شوق تو از شرق و غرب آمده زائر به شوق تو

می‌درخشی تو در متن دین‌ها شک ندارند در آن یقین‌ها هر چه فصل است با تو بهار است ای ربیع الأنام زمین‌ها سیب می‌آوری از بهشتت می‌گذاریم در هفت‌سین‌ها گفته‌اند آسمان مَرکب توست شاید از ابر باشند زین‌ها می‌کِشی دست بر روی عالم می‌شود پاک، چین از جبین‌ها تیغ بر نیش‌شان، نوش‌شان باد! مارهایی که در آستین ها… لقمه می‌گیری از سفره‌های نان و اندوه زاغه‌نشین‌ها مهربانی و در موسم تو رسم، رحم است بر خوشه‌چین‌ها عصر خوبی‌ست عصر ظهورت آرزو می‌کنم بعد از این‌ها- تا دم آخرم با تو باشم از «قلیل من الآخرین»‌ها آرزو می‌کنم پابه‌پایت کربلایی شوم اربعین‌ها

ابراهیم اکبری دیزگاه چهل گنجشک را بدرقه کردیم سر صبح چند تکه ابر سیاه هم از بالای سر ما گذشتند و رفتند فقط من و چند افغانی پیر پشت مرز ماندیم و گریستیم روز اربعین

دل به عشق یوسف زهرا نهاده می‌رویم از نجف تا کربلا پای پیاده می‌رویم یابن زهرا السلام یابن زهرا السلام

ما از فرات غسل زیارت گرفته ایم پیش تو در بهشت اقامت گرفته ایم از چشم تو برات شفاعت گرفته ایم از خون وضو برای شهادت گرفته ایم عشق تو را نشان به زمین و زمان دهیم آخر در این مسیر به پای تو جان دهیم

دارد همیشه شور تو جریان در این مسیر ما بگذریم یکسره از جان در این مسیر در یاد ماست پیر جماران در این مسیر حس می شود حضور شهیدان در این مسیر ما نایب الزیاره ی خیل شهیدها نزد تو آمدیم امام امیدها

به کربلا نرفته‌ها! حسین را صدا کنید میان اشک‌های خود خدا خدا خدا کنید زیارت حریم عشق اگر نصیب‌تان نشد به جای دیدن حرم دری به گریه وا کنید نجف به سمت کربلا  پیاده… اربعین… سحر… عجب حکایتی شده نظر به جاده‌ها کنید قسم به شوق زائران به بهترین مسافران در این مسیر با صفا به عشق اقتدا کنید رفیق‌های محترم! قدم‌زنان سوی حرم برای دل‌شکسته‌ها برای ما دعا کنید مسافران کربلا! کمی به یاد دوستان میان بین‌الحرمین اقامه‌ی عزا کنید همسفر فرشته‌ها به وقت دیدن غروب ناله به شاه بی‌کفن میان بوریا کنید

سیل مردم،درون تلویزیون پشت چشم شکسته ی خیسم کاش دستان اشک آلودم بگذارند روضه بنویسم کاش می شد شبی روانه شدن، لایق یک سلام ساده شدن، من که عمری، سوار ماشین هام غبطه خوردم به این "پیاده شدن" از هلند و فرانسه و آلمان تا یمن، مصر، سوریه، ایران هر کجا بذر عشق می پاشی پیچکی می دود به کل جهان!

این‌همه آیینگی از انعکاسِ آهِ کیست؟ چشمه‌ها در رودرودِ غصه‌ی جانکاه کیست؟ جاده‌های پیشِ‌پاافتاده بسیارند، لیک ای دل راهی! حواست هست که این راه کیست؟ بندگی یعنی عطش، تنها شدن،‌بی‌سر شدن او که شد دل بنده‌اش، خود بنده‌ی درگاهِ کیست؟ انتقامی سرخ بعد از انتظار سبز ماست لاله‌های این چمن در حسرت خون‌خواه کیست؟ هر کران پژواکی از «هیهات من الذله» است این که آتش زد به عالم جمله‌ی کوتاه کیست؟ آی زهد خشک! باید اربعینی طی کنی تا بفهمی مستی ما از شراب آه کیست

کفش‌های من! کفش‌های خاکی‌ام! دعا کنید سال بعد خاک کربلا  نصیب‌تان شود دعا کنید جاده‌ای که خیل کفش‌های عاشقان  میهمان وسعتش شدند سهم ما به‌گِل‌نشستگان شود کفش‌های من دعا کنید

چهل سلام و چهل صبح، این ترانۀ کیست؟ چهل مقام و چهل منزل آستانۀ کیست؟ چهل نَهار و چهل لَیل، دام و دانۀ کیست؟ چهل سوار و چهل اسب این فسانۀ کیست؟ چهل حدیث و چهل قصه عاشقانۀ کیست؟ بهانه گیر نبود این دل، این بهانۀ توست به هر طرف که نظر می کنم نشانۀ توست "رواق منظر چشم من آشیانۀ توست کرم نما و فرود آ که خانه خانۀ توست" نگاه می کنم از دور، خانه خانۀ کیست؟

به اربعین همه خونگریه های دشت و کویرم کجاست قلب صبوری که گم شده ست مسیرم چو قطره ای که به دریا چو گرد در شب صحرا بعید نیست اگر در میان راه بمیرم پیاده آمده ام کربلا که با تو بگویم فدای قافله ی اشک کودکان اسیرم چه سفره ها که بینداخت قدر دار و ندارش به راه، پیرزنی که نگفت هیچ فقیرم به شوق کفش مرا واکس زد که فرق ندارد چه از ضریح و چه از زائرش غبار بگیرم

دیدیم جهان بی‌تو به بن بست رسید هر قطره به موج‌ها که پیوست رسید این رود عظیم اربعین تا دریا با پرچم یا حسین در دست رسید

او سفره نداشت میزبانم باشد می‌خواست شریک داستانم باشد می‌آمد او سایه به سایه با من در طول مسیر سایه‌بانم باشد

از زائر سینه‌خیز پوشیده کفن تا زائر پیری که رها کرده وطن تا بوسه به پای زائرانش بزنم «ای کاش زمین کربلا بودم من»