شعر زندگی از شاعران مختلف (55 شعر زیبا درباره زندگی)

از زخم‌هایی که زندگی بر تنت خراش می‌اندازد شکایت نکن بعضی زخم‌ها را باید درمان کنی تا بتونی به راهت ادمه بدی! ولی …. بعضی زخم‌ها باید باقی بمونه تا هیچ وقت راهت روگم نکنی!

هرچی بیشتر آدما رو شناختم فهمیدم با بعضیا نباید خودت باشی، باید خودش باشی …! فهمیدم جوری زندگی کنم که نه جایگزین کسی باشم نه کسی جایگزین خودم… من فهمیدم باید به خودم تکیه کنم چون دیگران فقط یه رهگذرند فهمیدم آدمها وقتی پای منفعتشان وسط باشه خبری از معرفتشون نیست فهمیدم وقتی دیگه نمیتونن ازم سواستفاده کنن بهم میگن؛ چقدر عوض شدی … دعا می کنم دنیا پر بشه از آدمهایی که نه زمان عوضشون میکنه نه زمین !

چقد زیبا عمر انسان را عین چهارفصل سال و زندگی طبیعت به تصویر کشید از دوران نوجوانی تا پیری را به تصویر کشیده که بسیار پر معناست، پس زندگی کن آنگونه که خودت میخوای و شایسته توست واز لحظه لحظه ی آن لذت ببر که اهم وجودی انسان است…

از خدا پرسیدم: خدایا چطور میتوان بهتر زندگی کرد؟ خدا جواب داد: گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر، با اعتماد زمان حالت را بگذران، و بدون ترس برای آینده آماده شو! ایمان را نگه دار و ترس رابه گوشه ای انداز، شک هایت را باور نکن وهیچ گاه به باورهایت شک نکن… زندگی شگفت انگیز است؛ فقط اگر بدانید که چطور زندگی کنید…

مهربانی کنید… محبت زبان بین المللی ست…. مهربانی زبان ساده است برای کور دیدنی برای کر شنیدنی و برای لال گفتنی است…. این زندگی نیست که میگذرد این ما هستیم که رهگذریم پس لبخند بزن…. مهربان باش… محبت کن….. شاید فردایی نباشد….

تسلیم نشوید. جسور بـاشید و بی باک. حتی اگر زندگی هزار بار شکستتان داده است، دستش را بگیرید و با او رفیق شوید. “امید” را جـزء جدانشدنیِ زندگی‌تان بدانید و برای رسیدن به آرزو هایتان از تمام موانـع بگذرید.  به کمترین ها قانع نباشید و ترس ها را از گوشه و کنار ذهنتان جمع کنید و بیرون بریزید. برای رسیدن به آرزو های قد بلندتان ، نردبانی از اراده بسازید و نا امیدی را لابه لای اشک هایتان به سفری دور و دراز بفرستید. بــالاخره یک روز تمام خستگی هایتان از شما خسته خواهند شد. طعمِ شیرینِ موفقیت سهم کسانی‌ست ، که تلخی های راه را با عشق طی می‌کنند و تسلیم نمی‌شوند.

وقتی به بالای قله برسی،  شاید همه‌ی دنیا تو را نبینند؛ ولی تو همه‌ی دنیا را می‌بینی… گاهی زندگی یعنی سختکوشی برای رویایی که، کسی جز شما قادر به دیدنش نیست…

دلم می خواست های ﻣﻦ ﺯﯾﺎﺩﻧﺪ ﺑﻠﻨﺪﻧﺪ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ مهم ترین ﺩﻟﻢ می خواست ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ : ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﻮﻡ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﺮ ﺑﻮﺭﺯﻡ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻡ همه ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ

زندگی زیباست، تماشاییست! چرا زیبا نمی بینیم؟ چرا گاهی به پای این همه خوبی نمی شینیم؟ چرا با هم نمی خندیم؟ مگر دنیا چه کم دارد؟ ببین این آسمان آبی ست ببین دنیای ما آکنده از پاکی ست و خوبی تا ابد پاینده می ماند تو باور کن همین کافی ست …! انقدر پول داشت میتونست دوتا بیمارستان و باهم بخره بردنش سرد خونه گفتن جا نداریم تا صبح رو زمین موند زندگی کنید

عمر میگذرد و من بیشتر می‌فهمم که هیچ چیز در دنیا ارزش گریه کردن را ندارد ! ما آدم ها مدام چیزهایی را که اسمشان را مصیبت و بدبختی میگذاریم در سرزمین افکارمان می‌چرخانیم و دوره می‌کنیم و همین باعث میشود در صد سالگی حسرتِ لذت نبردن از زندگی را بخوریم ! شاید کلمه ی رها کردن و فرار کردن برای چنین لحظاتی به وجود آمده‌اند … از غصه هایت فرار کن ! در ناکجا آباد درونت رهایش کن و به دنبال هر چیز که شادت می‌کند روانه شو… زندگی اگر چیزهای زیادی برای گریه کردن دارد، چیزهایی هم برای لبخند زدن دارد … فقط کافیست از ته دلت بخواهی که زندگی را زندگی کنی …!

چشمهایت را ببند سوره قدر را بخوان و بیا تا سال بعد و روزهای بعد عمر قدر وجودمان خدایمان و زندگی را بیشتر بدانیم … شاید معنای واقعی این شب همین باشد …

زندگی کوتاه است فرصت ها رفتنی و حسرت ها ماندنی … هرگز اجازه ندهید کسی خوشبختی امروز را به بهانه سعادت فردا، از شما بگیرد.

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم! دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم! قانون را دوست دارم ولی از پاسبان ها می ترسم! عشق را دوست دارم ولی از زن ها می ترسم! کودکان را دوست دارم ولی از آینه می ترسم! سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم! من می ترسم ، پس هستم این چنین می گذرد روز و روزگار من من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم   حسین پناهی

حال کن با زندگیت رفیق لذت ببر نفس بکش قهوه داغ و گرمتو با حس خوب بنوش موزیک گوش کن تا میتونی موزیک خوب گوش کن ذهنتو خلاق میکنه کتاب بخوان تا جایی که میتونی بخوان برقص تا میتونی برقص عاشق شو اول از همه عاشق خودت تجربه کن تا میتونی تجربه کن حس و حال موقعیت های جدیدی که دوسشون داری رو خب؟ نذار چند سال دیگه وقتی برگشتی عقبتو دیدی بگی من زندگی نکردم عزیزکم تو زندگی کن و شروع ای کاش ها

زندگی امید است آن هایی که امید خود را از دست می دهند افراد بازنده هستند و افراد اندیشمند کسانی هستند که امید دارند و آن ها همیشه برنده هستند

همه چیز از آنجایی خوب می شود که تو می آیی که “تو” می خواهی که “تو” می گویی دوستم داری

زندگی را ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ ﺭﻭﻧﻖِ ﻋﻤﺮِ ، ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﯽ ﮔﺬﺭﺍﺳﺖ ﻗﺼﻪ ﯼ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎ ﺑﺮﮔﯽ ﺍﺯ ﺩﻓﺘﺮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺭﺍﺯ ﺑﻘﺎﺳﺖ ﺩﻝ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ ﮔﻞ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻧﮓ ﺧﺰﺍﻥ می گیرد ﻫﻤﻪ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﺖ؛ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻮﭺ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ

اگر دانی که دنیا غم نیرزد بروی دوستان خوشباش و خرم غنیمت دان اگر دانی که هر روز ز عمر مانده روزی می شود کم سعدی شیرازی

در نومیدی بسی امید است پایان شب سیه سپید است نظامی

از اهل زمان عار می باید داشت وز صحبت شان کنار می باید داشت از پیش کسی کار کسی نگشاید امید، به کردگار می باید داشت ابوسعید ابوالخیر

تو مرا می فهمی من تو را می خواهم و همین ساده ترین قصه‌ یک انسان است تو مرا می‌خوانی من تو را ناب‌ ترین شعر زمان می‌دانم و تو هم می دانی تا ابد در دل من می مانی

زندگی باور می خواهد آن هم از جنس امید که اگر سختی راه به تو یک سیلی زد یک امید از ته قلبت به تو گوید که خدا هست هنوز …

کاش می دیدم چیست آن چه از چشم تو تا عمق وجودم جاری ست آه وقتی که تو لبخند نگاهت را می تابانی بال مژگان بلندت را می خوابانی آه وقتی که تو چشمانت آن جام لبالب از جان دارو را سوی این تشنه ی جان سوخته می گردانی موج موسیقی عشق از دلم می گذرد

در کتاب چار فصل زندگی صفحه ها پشت سرِ هم می روند هر یک از این صفحه ها، یک لحظه اند لحظه ها با شادی و غم می روند… گریه، دل را آبیاری می کند خنده، یعنی این که دل ها زنده است … زندگی، ترکیب شادی با غم است دوست می دارم من این پیوند را گر چه می گویند: شادی بهتر است دوست دارم گریه با لبخند را “قیصر امین پور”

همچون باران باشیم رنج جدا شدن از آسمان را در سبز کردن زندگی جبران کنیم

به هنگام سختی مشو نا امید که ابر سیه بارد آب سفید نظامی

سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست در میان این و آن، فرصت شمار امروز را

هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد سعدی

تا رنج تحمل نکنی گنج نبینی تا شب نرود صبح پدیدار نباشد سعدی

چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

چرخ گردون چه بخندد چه نخندد تو بخند مشکلی گر سر راه تو ببندد تو بخند غصه ها فانی و باقی تو بخند گر دلت از ستم و غصه برنجد تو بخند Neither full of thorns It’s beautiful It’s wonderful Needed to be careful زندگی تخت پر از گل رز نیست و پر از خار نیز نیست زندگی زیباست شگفت انگیز است اگرچه باید احتیاط کرد

زمانی که زندگی تو را پایین می کشد و نیاز به کمی امید داری نگاهی عمیق به درون خودت بینداز، راهی برای مقابله با آن پیدا خواهی کرد زمانی که زندگی تو را پایین می کشد و نیاز به اندکی عشق داری به نزد کسی برو که به تو از همه نزدیک تر است زمانی که زندگی تو را پایین می کشد و همه آن چه نیاز داری یک خنده است دوستی را پیدا کن که لبخند روی لب هایت بنشاند زمانی که زندگی تو را پایین می کشد، اجازه این کار را به آن نده نگاهت به زندگی را عوض کن و زندگی بهتر خواهد شد، خودت می دانی هنگامی که زندگی تو را پایین می کشد، یک جا ننشین و افسرده نباش اقدام کن و همیشه امید داشته باش زمانی که زندگی تو را پایین می کشد، زمانی را برای دعا کردن اختصاص بده هرگز اخم نکن، خداوند به تو کمک خواهد کرد