شعر رفیق؛ 100 اشعار زیبا در وصف رفاقت و دوستان

لحظه‌ای در گذر از خاطره‌ها ناخودآگاه دلم یاد تو کرد خنده آمد به لبم شاد شدم گویی از قید غم آزاد شدم هر کجا هستی دوست، دست حق همراهت…

دل بسته‌ام از همه عالم به روی دوست وز هر چه فارغیم، به‌جز گفتگوی دوست ما را زمانه دل نفریبد به هیچ روی اِلّا به موی دلکش و روی نکوی دوست باغ بهشت کائن همه وصفش کنند نیست جز جلوه‌ای ز صحن مصفای کوی دوست گل‌های باغ با همه شادابی و نشاط خار آیدم به دیده نبینم چو روی دوست یک موی یار خویش به عالم نمی‌دهم ما بسته‌ایم رشته جان را به موی دوست بر ما غم زمانه زهر سو که رو کند مائیم و روی دل به همه حال سوی دوست ما جز رضای دوست تمنا نمی‌کنیم چون آرزوی ماست همه آرزوی دوست احمد شهنا

آری ضرورت است تحمل به جور دوست گر خاطر تو طالب میل رضای اوست وز غیر میل دوست، طلب می‌کنی از او تو دوستدار نفس خودی نی هوای دوست آنگاه لاف مهر و محبت، توان زدن کاندر رضای او گذری ز آنچه غیر اوست از دوست غیر دوست نخواهیم حاجتی گر دوست با من است جر اینم نه آرزوست چون کامکار هر دو جهانی به لطف یار دیگر ترا چه کام و چه فکر و چه جستجوست… جهانگیر خان ضیائی

به همان قدر که چشم تو پر از زیبایی است بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهایی است بهروز یاسمی

به آمدنت بی گمان تا نفس باقی‏ست نه چون بید که چون سرو ایستاده‏ام در معبر هر باد

ای دوست قبولم کن و جانم بستان مستــم کـــن وز هر دو جهانم بستان بـا هـــر چـــه دلم قرار گیـــرد بــی تـــو آتش بــه مـــن انـــدر زن و آنـــم بستـان… مولوی

دلا، تا کی همی جویی منی را؟ چه داری دوست هرزه دشمنی را؟ چرا جویی وفا از بی وفایی؟ چه کوبی بیهده سرد آهنی را؟ ایا سوسن بناگوشی ، که داری به رشک خویشتن هر سوسنی را یکی زین برزن نا راه برشو که بر آتش نشانی برزنی را دل من ارزنی، عشق تو کوهی چه سایی زیر کوهی ارزنی را؟ ببخشا، ای پسر، بر من ببخشا مکش در عشق خیره چون منی را بیا، اینک نگه کن رودکی را اگر بی جان روان خواهی تنی را

دوستی فصل قشنگیست پر از لاله سرخ دوستی تلفیق شعور من و توست دوستی رنگ قشنگیست به رنگ خدا دوستی حس عجیبیست میان من و تو

رسم رفاقـــــــــــت اینه که با رفیـــــق پیر شــــــــــــى نه اینکه وســـــــــــط راه از رفیـــــق سیر شـــــــــــــى

«خانه دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار آسمان مکثی کرد رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت: «نرسیده به درخت کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر به در می‌آ رد پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی، دو قدم مانده به گل، پای فواره جاوید اساطیر زمین می‌مانی و تو را ترسی شفاف فرا می‌گیرد در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می‌شنوی: کودکی می‌بینی رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور و از او می‌پرسی خانه دوست کجاست؟» سهراب سپهری

از دوست مخواه غیر دیدارش را بفکن زنظر معایب کارش را می‌باش چو زنبور که بر گل چو رسد گیرد عسلش را و نهد خارش را ابوالقاسم حالت

عاقبت گر عمری باشد ماندگار / می‌گذارم این سخن را یادگار می‌نویسم روی کوه بی ستون / زنده باد یاران خوب روزگار

تو من را بهتر می شناسی وقتی لبخند می زنم یعنی دریاچه ای آرام در صبح ام یعنی آنقدر دوستت دارم که هیچ سنگریزه ای آرامشم را به هم نمی زند!

رفـاقت را جـای عشـق در دلـم سپـردم تـا بـا یـاد دوسـت از درد هیــچ عشـقی نسـوزم بـه سلامتـی هـر چـی رفیـق بـامرام

یارا بهشت صحبت یاران همدمست دیدار یار نامتناسب جهنمست هر دم که در حضور عزیزی برآوری دریاب کز حیات جهان حاصل آن دمست نه هر که چشم و گوش و دهان دارد آدمیست بس دیو را که صورت فرزند آدمست آنست آدمی که در او حسن سیرتی یا لطف صورتیست دگر حشو عالمست هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده‌ام جز بر دو روی یار موافق که در همست آنان که در بهار به صحرا نمی‌روند بوی خوش ربیع بر ایشان محرمست وان سنگ دل که دیده بدوزد ز روی خوب پندش مده که جهل در او نیک محکمست آرام نیست در همه عالم به اتفاق ور هست در مجاورت یار محرمست گر خون تازه می‌رود از ریش اهل دل دیدار دوستان که ببینند مرهمست دنیا خوشست و مال عزیزست و تن شریف لیکن رفیق بر همه چیزی مقدمست ممسک برای مال همه ساله تنگ دل سعدی به روی دوست همه روزه خرمست سعدی

همچنان چشم به چشمان تو دارم ای دوست گوشه چشمی بنما بر دل زارم ای دوست هر شبم نقش تو ماه شب چشمان من ست روزها در شب هجرت بشمارم ای دوست

کجایم، چه میگویم ای دوستان مگر مست گشتم درین بوستان ملولیم ساقی می ناب ده یکی جرعه ز آن قرمزین آب ده

ای دوست به خدا دوری تو دشوار است بی تو از گردش ایام دلم بیزار است بی توای مونس جان، دل ز غمت می‌سوزد دل افسرده من طالب یک دیدار است

هوایم باز بــــارانی ست ای دوست و عمق گریه پنهانی ست ای دوست در این سرمــــــــای جان‌سوز محبت بهارم رو به ویرانـی ست ای دوست کبـــــوتر شوق فتــــــــح قلـــــه دارد ولی افسوس زندانــی ست ای دوست من و دل از تبــــــار عشـــــق هستیم و عشق دنبال قربـانی ست ای دوست به شوق فصل بــــاران زنــــــدگی کن که فرصت اندک و فانی ست ای دوست صدایت در قلم هر لحظه جاری ست و این دنیای حیـــــرانی ست ای دوست شـــــب است و بـــــارش ناب الهـــــی دلـــــم محتاج دستــــانی ست ای دوست صمیمی, پر محبت, گــــــــــرم و عاشق غزل در بیت پایانــــــی ست ای دوست قـــلم پر غم, ورق خستـــه, زبــان گنگ غروبــی سخت طولانـــی ست ای دوست

من آن گلبرگ مغرورم نمی میرم ز بی آبی ولی بی دوست میمیرم در این مرداب تنهایی

دوست داشتن گاهی وقت ها سنگین است به سان سنگینیِ لیاقت دوست داشته شدن و بعضی وقت ها دوست داشتن حیاتی دیگر است زنده نگه داشتن کسی درون ات حتی با وجود این فاصله های دور

بگیرید زنجیرم ای دوستان که پیلم کند یاد هندوستان دلا خیز و پائی به میخانه نه صلائی به مستان دیوانه ده

شب میلاد تو ای دوست برای دل من شب میلاد همه خوبی هاست . . . تولدت مبارک

بتا هلاک شود دوست در محبت دوست که زندگانی او در هلاک بودن اوست مرا جفا و وفای تو پیش یکسان است که هر چه دوست پسندد به جای دوست نکوست مرا و عشق تو گیتی به یک شکم زاده ست دو روح در بدنی چون دو مغز در یک پوست هر آنچه بر سر آزادگان رود زیباست علی‌الخصوص که از دست یار زیبا خوست دلم ز دست به در برد سرو بالایی خلاف عادت آن سروها که بر لب جوست به خواب دوش چنان دیدمی که زلفینش گرفته بودم و دستم هنوز غالیه بوست چو گوی در همه عالم به جان بگردیدم ز دست عشقش و چوگان هنوز در پی گوست جماعتی به همین آب چشم بیرونی نظر کنند و ندانند کآتشم در توست ز دوست هر که تو بینی مراد خود خواهد مراد خاطر سعدی مراد خاطر اوست سعدی.

زیر باران میروم تا کوی دوست می روم با عشق تا هر جا که اوست ای خوش آن روزی که دل در یاد اوست وی خوش آن روزی که رخ رخسار اوست

دوست مشمار آن که در نعمت زند لاف یاری و برادر خواندگی دوست آن دانم که گیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی سعدی

ای دوست شکر بهتر یا آنک شکر سازد خوبی قمر بهتر یا آنک قمر سازد ای باغ توی خوشتر یا گلشن گل در تو یا آنک برآرد گل صد نرگس تر سازد

نداند دوست از دشمن گل از خار برش یکسان بود تسبیح و زنار ز لذتهای عٰالم گر کنم یاد بجز خون جگر چشمم مبناد شعر برای دوست صمیمی

آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست فروغ فرخزاد

آنروز که آتش محبت افروخت عاشق روش سوز ز معشوق آموخت از جانب دوست سرزد این سوز و گداز تا در نگرفت شمع پروانه نسوخت

آخر ای دوست نخواهی پرسید که دل از دوری رویت چه کشید سوخت در آتش و خاکستر شد وعده های تو به دادش نرسید

گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور بزنم نعره ولیکن ز تو بینم هنرا اثر میر نخواهم که بماند به جهان میر خواهم که بماند به جهان در اثرا هر که را رفت، همی باید رفته شمری هر که را مرد، همی باید مرده شمرا به حق نالم ز هجر دوست زارا سحرگاهان چو بر گلبن هزارا قضا، گر داد من نستاند از تو ز سوز دل بسوزانم قضا را چو عارض برفروزی می‌بسوزد چو من پروانه بر گردت هزارا نگنجم در لحد، گر زان که لختی نشینی بر مزارم سوکوارا جهان این است و چونین بود تا بود و همچونین بود اینند بارا به یک گردش به شاهنشاهی آرد دهد دیهیم و تاج و گوشوارا توشان زیر زمین فرسوده کردی زمین داده مر ایشان را زغارا از آن جان تو لختی خون فسرده سپرده زیر پای اندر سپارا

دنیا خوش است و مال عزیز است و تن شریف// لیکن رفیق بر همه چیزی مقدم است

ز عشقت آتشی در بوته دیرم در آن آتش دل و جان سوته دیرم سگت ار پا نهد بر چشمم ای دوست بمژگان خاک راهش رو ته دیرم

با غبار راه معشوق است راز آفتاب خاک پای دوست در چشمان عاشق توتیاست حسین منزوی

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین با هر که نیست عاشق کم کن قرینیا باشد گه وصال ببینند روی دوست تو نیز در میانهٔ ایشان ببینیا تا اندران میانه، که بینند روی او تو نیز در میانهٔ ایشان نشینیا

عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت عقلم شد و هوش رفت و دانش بگریخت زین واقعه هیچ دوست دستم نگرفت جز دیده که هر چه داشت بر پایم ریخت

آن به که در این زمانه کم گیری دوست با اهل زمانه صحبت از دور نکوست آنکس که به جمگی ترا تکیه بر اوست چون چشم خرد باز کنی دشمنت اوست

گلی را که دیروز به دیدار من هدیه آوردی ای دوست دور از رخ نازنین تو امروز پژمرد همه لطف و زیبایی اش را که حسرت به روی تو می خورد و هوش از سر ما به تاراج می برد گرمای شب برد صفای تو اما گلی پایدار است بهشتی همیشه بهار است گل مهر تو در دل و جان گل بی خزان گل تا که من زنده ام ماندگار است فریدون مشیری

هر دوست که در جهان گرفتیم دشمن به از آن گرفت ما را هر چند که راستیم چون تیر او همچو کمان گرفت ما را

تا چند کنی بر گذر عمر حوصله ای دوست بشتاب و بگیر دامن این قافله ای دوست دنیا همه پوچ و باطل و بی معناست مگذار بیفتد بین من و تو فاصله ای دوست

نی قصه‌ی آن شمع چوگل بتوان گفت نی حال دل سوخته دل بتوان گفت غم در دل تنگ من از آن است که نیست یک دوست که با او غم دل بتوان گفت عمری ز پی مراد ضایع دارم وز دور فلک چیست که نافع دارم با هر که بگفتم که تو را دوست شدم شد دشمن من وه که چه طالع دارم

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن از دوستان جانی مشکل توان بریدن حافظ

ای دوست به خدا دوری تو دشوار است بی تو از گردش ایام دلم بیزار است بی تو ای مونس جان، دل ز غمت میسوزد دل افسرده من طالب یک دیدار است در این زمانه که شرط حیات نیرنگ است دلم برای رفیقان با وفا تنگ است

بود درد مو و درمانم از دوست بود وصل مو و هجرانم از دوست اگر قصابم از تن واکره پوست جدا هرگز نگردد جانم از دوست

حال من خوب است اما با تو دوست بهتر میشوم آخ تا میبینمت یک جور دیگر میشوم

دلم از دست تو دایم غمینه ببالین خشتی و بستر زمینه همین جرمم که مو ته دوست دیرم که هر کت دوست دیره حالش اینه

من از میان واژه های زلال دوستی را برگزیده ام آنجا که برف های تنهایی آب میشوند در صدای تابستانی یک دوست

ز سنگ جور تو بی مهر و بی وفا ای دوست دلم شکسته شد اما چه بی صدا ای دوست منم که یک سر مویت به عالمی ندهم ولی تو داده‌ای آسان ز کف مرا ای دوست تو قدر دوست چه دانی که هست گوهر عشق به پیش چشم تو بی قدر و بی بها ای دوست منم چو گوهر رخشان میان گوهریان چو گوهری نشناسی مرا چرا ای دوست کمال عشق بود اعتماد و یکرنگی به سوء ظن مشکن رونق صفا ای دوست من از تو شکوه به بیگانگان نخواهم برد که آشنا نکند شکوه ز آشنا ای دوست شکایت از تو به جایی نمی‌برد طلعت پذیرد آنچه که باشد تو را رضا ای دوست طلعت بصاری

صاحب قبله و قبله ،دو عزیزند،ولی خوش‎تر آن است من از قبله‎نما بنویسم!‏ آسمان مثل تو احساس مرا درک نکرد باز،غمنامه ،به بیگانه چرا بنویسم؟‏ تا به کی،زیر چنین سقف سیاه و سنگین قصه‎ی درد، به امید دوا بنویسم؟‏ قلمم، جوهرش از جوش و جراحت ،جاری‎است پست باشم که پی نان و نوا بنویسم بارها قصد خطر کردم و گفتی:ننویس!‏ پس من این بغض فروخورده کجا بنویسم؟‏ بعد یک عمر ببین دست و دلم می‎لرزد که“من”و“تو”به هم آمیزم و ما بنویسم!‏ “من”و“تو”چون تن و جان‎اند،مخواه و مگذر این دو را،باز همین‎طور ،جدا بنویسم شعر من با تو پر از شادی و شیرین‎کامی‎است باز ،حتا اگر از سوگ و عزا بنویسم با تو از حرکت دستم برکت می‎بارد فرق هم نیست،چه نفرین چه دعا بنویسم!‏ از نگاهت ،به رویم ،پنجره‎ای را بگشا تا در آن منظره‎ی روح‎گشا بنویسم تیغ و تشباد هم از ریشه نخواهد خشکاند غزلی را که در آن حال و هوا بنویسم عشق،آن روز که این لوح و قلم دستم داد گفت هرشب غزل چشم شما بنویسم

ای دوست بیا دلداده باشیم برای یکدگر چون باده باشیم نیاید ساعتی یادم نباشی امید این دل شادم نباشی فراموشم نکن یاد تو هستم بدان تنها دلم را بر تو بستم

دلت آبی تر از دریا رفیقم به کامت شادی دنیا رفیقم الهی دائما چون گل بخندی شب و روزت خوش و زیبا رفیقم

تنفس شروع زندگیست عشق قسمتی از زندگیست اما دوست خوب قلب زندگیست

دارم سر خاک پایت ای دوست آیم به در سرایت ای دوست آنها که به حسن سرفرازند نازند به خاک پایت ای دوست چون رأی تو هست کشتن من راضی شده‌ام برایت ای دوست خون نیز تو را مباح کردم دیگر چه کنم به جایت ای دوست دانی نتوان کشید از ین بیش بار ستم جفایت ای دوست سنایی

دیم آلاله‌ای در دامن خار واتم آلالیا کی چینمت بار بگفتا باغبان معذور میدار درخت دوستی دیر آورد بار

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد /نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد حافظ

بنام دوگل بهشت یکی عشق و دیگری سرنوشت به قلم گفتم بنویس ؟ هرچه دلش خواست نوشت ما را خاک پای دوست ، دوست را تاج سر ما نوشت . . .

لبخند تو را چند صباحی است ندیدم یک با دگر خانه ات آباد بگو سیب

ای دوست به دوستی قرینیم تو را هر جا که قدم نهی زمینیم تو را مولانا

ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست درد تو به جان خسته داریم ای دوست ابوسعید ابوالخیر

همه ذرات جان پیوسته با دوست همه اندیشه ام اندیشه اوست نمی بینم به غیر از دوست اینجا خدایا این منم یا اوست اینجا ؟ فریدون مشیری

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم

من از تو جز تو نخواهم، که در طریقت عشق بغیر دوست تمنا ز دوست، رسوائی است عجب نمک به حرامی است دور از تو رضی که با وجود خیالت به تنگ تنهائی است

من دلم می‌خواهد خانه‌ای داشته باشم پر دوست کنج هر دیوارش دوستانم بنشینند آرام گل بگو، گل بشنو هر کسی می‌خواهد داخل خانه پر مهر و صفا مان گردد یک سبد بوی گل سرخ به ما هدیه کند شرط وارد گشتن شستشوی دل‌ها شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست به درش برگ گلی می‌کوبم روی آن با قلم سبز بهار می‌نویسم: ای یار خانه دوستی ما اینجاست تا که سهراب نپرسد دیگر خانه دوست کجاست نیلوفر عاکفیان

لحظه ای در گذر از خاطره ها ناخود آگاه دلم یاد تو کرد خنده آمد به لبم شاد شدم گویی از قید غم آزاد شدم هر کجا هستی دوست، دست حق همراهت…

دوست واژه است واژه‌ای که از لب فرشته‌ها چکیده است دوست نامه است نامه‌ای که از خدا رسیده است نامه خدا همیشه خواندنی است توی دفتر فرشته‌ها واژه قشنگ دوست ماندنی است راستی دلت چقدر آرزوی واژه‌های تازه داشت دوست گل‌ات رسید واژه را کنار واژه کاشت واژه‌ها کتاب شد دوستت همان دعای توست آخرش دعای تو مستجاب شد عرفان نظر آهاری

دل من دیر زمانی ست که می‌پندارد «دوستی» نیز گلی ست مثل نیلوفر و ناز، ساقه ترد ظریفی دارد بی گمان سنگدل است آن که روا می‌دارد جان این ساقه نازک را دانسته بیازارد در زمینی که ضمیر من و توست از نخستین دیدار هر سخن، هر رفتار، دانه‌هایی ست که می‌افشانیم برگ و باری ست که می‌رویانیم آب و خورشید و نسیمش «مهر» است گر بدان گونه که بایست به بار آید زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید آن‌چنان با تو در آمیزد این روح لطیف که تمنای وجودت همه او باشد و بس بی‌نیازت سازد، از همه چیز و همه کس زندگی، گرمی دل‌های به هم پیوسته ست تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز عطر جان پرور عشق گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز دانه‌ها را باید از نو کاشت آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان خرج می‌باید کرد رنج می‌باید برد دوست می‌باید داشت با نگاهی که در آن شوق برآ رد فریاد با سلامی که در آن نور ببارد لبخند دست یکدیگر را بفشاریم به مهر جام دل‌ها مان را مالامال از یاری، غمخواری بسپاریم به هم بسراییم به آواز بلند: شادی روح تو ای دیده به دیدار تو شاد باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست تازه، عطر افشان گل‌باران باد فریدون مشیری

با دوست عشق زیباست با یار بیقراری از دوست درد ماند و از یار یادگاری

چشمی دارم همه پر از صورت دوست با دیده مرا خوش ست چون دوست در اوست از دیده دوست فرق کردن نه نکوست یا دوست به جای دیده یا دیده خود اوست مولانا

تا نگذری از جمع به فردی نرسی تا نگذری از خویش به مردی نرسی تا در ره دوست بی سر و پا نشوی بی درد بمانی و به دردی نرسی ابوسعید ابوالخیر

از بس که مهر دوست به دل جا گرفته است جایی برای کینه دشمن نمانده است اظهری کرمانی