اشعار پل الوار ( مجموعه شعرهای شاهکار و عاشقانه فرانسوی )

این است قانون گرم انسان‌ها

از رز باده می‌سازند

از زغال آتش

و از بوسه‌ها انسان‌ها

این است قانون سخت انسان‌ها

دست‌نخورده ماندن

به رغم شوربختی و جنگ

به رغم خطرهای مرگ

این است قانون دل‌پذیر انسان‌ها

آب را به نور بدل کردن

رویا را به واقعیت

و دشمنان را به برادران

قانونی کهنه و نو

که طریق کمالش

از ژرفای جان کودک

تا حجت مطلق می‌گذرد

سپیده که سر بزند

در این بیشه‌زار خزان‌زده

شاید گلی بروید

شبیه آنچه در بهار بوییدیم

پس به نام زندگی

هرگز نگو هرگز

محبوب من

سپیده که سر بزند

شاید در این بیشه‌زار خزان‌زده

گلی بروید

نظیر آنچه در بهار دلبستگی‌ام رویید

محبوب من

بگذر ز من

ورق بزن مرا

و به آفتاب فردا بیندیش

که برای تو طلوع می‌کند

بر سر راهت، من آخرینم

آخرین بهارم

آخرین برف

آخرین نبردم برای نمردن

و ما اینک فروتر و فراتر از همیشه‌ایم

در هیمه ما همه‌چیز هست

مخروط کاج و شاخه تاک

و گل‌هایی تواناتر از آب، گِل و شبنم

شعله زیر پای ماست

شعله تاج سر ماست

زیر پای ما حشرات و پرندگان و آدمیان پر می‌کشند

آن‌ها که پر کشیده‌اند فرود می‌آیند

آسمان روشن است و خاک تیره

اما دود بر آسمان می‌رود

اخگران آسمان گم شده‌اند

شعله بر زمین مانده

شعله ابر دل است

و همه شاخ‌سار خون

نغمه ما را می‌خواند

بخار زمستان ما را محو می‌کند

شبانه با نفرت، غم شعله کشید

خاکستر شادمانه و زیبا به گل نشست

از غروب هماره روگردانیم

همه‌چیز به رنگ سپیده‌دم است

بر روی دفترهای مشقم

بر روی درخت‌ها و میز تحریرم

بر برف و بر شن

می‌نویسم نامت را

روی تمام اوراق خوانده

بر اوراق سپید مانده

سنگ، خون، کاغذ یا خاکستر

می‌نویسم نامت را

بر تصاویر فاخر

روی سلاح جنگیان

بر تاج شاهان

می‌نویسم نامت را

بر جنگل و بیابان

روی آشیانه‌ها و گل‌ها

بر بازآوای کودکیم

می‌نویسم نامت را

بر شگفتی شب‌ها

روی نان سپید روزها

بر فصل‌های عشق باختن

می‌نویسم نامت را

بر ژنده‌های آسمان آبی‌ام

بر آفتاب مانده مرداب

بر ماه زنده دریاچه

می‌نویسم نامت را

روی مزارع و افق

بر بال پرنده‌ها

روی آسیاب سایه‌ها

می‌نویسم نامت را

روی هر وزش صبحگاهان

بر دریا و بر قایق‌ها

بر کوه از خرد رها

می‌نویسم نامت را

به نام صلح

به نام حدیث غم

بر الیاف شاخه‌ها

و آیین جوانه‌ها

به نام آزادی

به نام زلال اندیشه

در رنگین‌کمان بشر

به نام آنانی که نمک فرسوده‌شان می‌کند

و نمک همان اشک‌هاشان است

به نام رفیق

به نام زنان بی‌وطن

بر فلات بی‌نشان تبعید

به نام مردان آونگ‌شده

بر خاطرات گنگ زندان

به نام یاران لاله‌گون

در انعکاس رعشه

و بر احکام شوم وحشت

شب هیچ‌گاه کامل نیست

همیشه چون این را می‌گویم

و تأکید می‌کنم

در انتهای اندوه

پنجره بازی هست

پنجره روشنی

همیشه رویای شب‌زنده‌داری هست

و میلی که باید برآورده شود

گرسنگی‌ای که باید فرونشیند

یکی دل بخشنده

یکی دست که دراز شده

دستی گشوده

چشمانی منتظر

یکی زندگی

زندگی‌ای که انسان با دیگرانش قسمت کند…

زخمی بر او بزن

عمیق‌تر از انزوا

چشم‌اندازی عریان

که دیری در آن خواهم زیست

چمن‌زارانی گسترده دارد

که حرارت تو در آن آرام می‌گیرد

چشمه‌هایی که پستان‌هایت

روز را در آن به درخشش وا می‌دارد

راه‌هایی که دهانت

از آن به دهانی دیگر لبخند می‌زند

بیشه‌هایی که پرندگانش

پلک‌های تو را می‌گشایند

زیر آسمانی که از پیشانی بی‌ابر تو بازتابیده

جهان یگانه من

کوک‌شده سبک من

به ضرب‌آهنگ طبیعت

گوشت عریان تو پایدار خواهد ماند…

جلو خودم را نگاه کردم

در جمعیت تو را دیدم

میان گندم‌ها تو را دیدم

زیر درختی تو را دیدم

در انتهای همه سفرهایم

در عمق همه عذاب‌هایم

در خم همه خنده‌ها

سر برکرده از آب و از آتش

تابستان و زمستان تو را دیدم

در خانه‌ام تو را دیدم

در آغوش خود تو را دیدم

در رؤیاهای خود تو را دیدم

دیگر ترکت نخواهم کرد

آه ای قلب محزون من

دیدی که چگونه سودا رنگ شعر گرفت

دیدی که جغرافیای فاصله را

چگونه با نوازش نگاهی می‌شود طی کرد

و نادیده گرفت

دیدی که دردهای کهنه را

چگونه با ترنمی می‌شود

به یک‌باره فراموش کرد

دیدی که آزادی

لحظه ناب سرسپردن است

دیدی که عشق یک اتفاق نیست

قرار قبلی است

مثل یک تفاهم ازلی

از ازل بوده

و تا ابد ادامه خواهد داشت

ایستاده روی پلک‌هایم

و گیسوانش درون موهایم

شکل دست‌های مرا دارد

رنگ چشم‌های مرا

در تاریکی من محو می‌شود

مثل سنگ‌ریزه‌ای در برابر آسمان

چشمانی دارد همیشه گشوده

که آرام از من ربوده

رؤیاهایش با فوج‌فوج روشنایی

ذوب می‌کنند خورشیدها را

و مرا وامی‌دارند به خندیدن

گریستن

خندیدن و حرف زدن

بی آنکه چیزی برای بیان باشد

رو به رو را نگاه کردم

میان جماعت تو را دیدم

میان سنبله‌ها

زیر تک‌درختی تو را دیدم

در انتهای هر سفر

در عمق هر عذاب

در انتهای هر خنده

سر برآورده از آتش و آب

تابستان و زمستان، تو را دیدم

در خانه

در رؤیا

در آغوشم تو را دیدم

ترکت نخواهم کرد

زخمی بر او بزن

عمیق‌تر از انزوا

شب همیشه به تمامی شب نیست

چرا که من می‌گویم

چرا که من می‌دانم

که همیشه در اوج غم

یک پنجره باز است

پنجره‌ای روشن

و همیشه هست

رویاهایی که پاسبانی می‌دهند

آرزویی که جان می‌گیرد

گرسنگی که از یاد می‌رود

و قلبی سخاوتمند

و دستی بخشنده

دستی گشوده

و چشم‌هایی که می‌پایند

و زندگی

یک زندگی برای با هم بودن

همیشه هست…

اگر شب ادامه پیدا کند

من نام تو را

روی روشن‌ترین گوشه تاریکی می‌نویسم

عشق

وقتی آغاز می‌شود

که جهان برای دو نفر

جای تازه‌ای باز کند

تو را در سکوت دیدم

در جایی که کلمات تمام شده بودند

و شعر تازه شروع می‌شد

آزادی

گاهی فقط یک پنجره است

در انتهای اتاقی که اندوه نام دارد

اگر دستت را بگیرم

هیچ زمستانی

به اندازه کافی سرد نخواهد بود

نام تو

مثل نور روی کاغذ می‌افتد

و همه چیز خواندنی می‌شود

در هر صبح

چیزی از تو بیدار می‌شود

و جهان را دوباره قابل تحمل می‌کند

تو آمدی

و کلمات فهمیدند

که می‌توانند آرام‌تر و عاشق‌تر باشند

صلح

از جایی شروع می‌شود

که دو چشم، بی‌ترس به هم نگاه کنند

در انتهای هر غم

اگر خوب گوش کنی

صدای قدم‌های امید می‌آید

عشق را نمی‌شود پنهان کرد

حتی اگر در تاریک‌ترین اتاق

چراغی روشن نمانده باشد

من به فردا فکر می‌کنم

چون هنوز کسی هست

که نامش شبیه سپیده است

در هوای شعرهای الوار

عشق تنها نام یک احساس نیست

عشق راهی است

برای عبور از تاریکی

برای رسیدن به انسانی دیگر

برای ساختن جهانی

که در آن هیچ دستی

بی‌پاسخ در هوا نماند

جهان اگر گاهی سخت و خاموش است

شعر می‌تواند پنجره‌ای باشد

رو به صبح

رو به آزادی

رو به دستی که گشوده مانده

تا انسان

از تنهایی خود

به سمت دیگری قدم بردارد

پل الوار از عشقی می‌گوید

که در کنار آزادی نفس می‌کشد

از زنی که شبیه روشنایی است

از انسانی که هنوز

با وجود جنگ و اندوه

به زندگی

به سپیده

و به برادری باور دارد

شعر او

نه فقط زمزمه‌ای عاشقانه

که گاهی فریادی آرام است

برای صلح

برای انسان

برای رؤیایی که هنوز

می‌تواند واقعیت شود