اشعار نادر نادرپور / مجموعه شعرهای زیبای این شاعر پُر آوازه

ای گل خوشبوی من!

دیدی چه خوش رفتی ز دست؟

دیدی آن یادی که با من زاده شد،

بی من گریخت؟

می‌بینمت هنوز

در این چشم ناشناس

این چشم ناشناس

که رفت از برابرم

گویی تویی که باز

چو خورشید شامگاه

می‌تابی از دریچه روزن

به خاطرم

امید زیستنم،

دیدن دوباره توست

قرار‌بخش دلم،

تاب گاهواره توست

هر آن‌که ملک جهان را

به بوسه‌ای نفروخت

حدیث آدم و فردوس را

کجا دانست؟

فدای نرگس شهلای نیم‌مست تو باد

هر آنچه عقل تهیدست،

پر بها دانست

گر آخرین فریب تو،

ای زندگی نبود

اینک هزار بار،

رها کرده بودمت

من مرغ کور جنگل شب بودم

در قلب من همیشه زمستان بود

رنگ خزان و سایه تابستان

در پیش چشم من همه یکسان بود

تو در سیاهی شب

شعله سپیده‌دمی

ز باد فتنه ایام

در امان باشی

پیکرتراش پیرم

و با تیشه خیال

یک شب تو را

ز مرمر شعر آفریده‌ام

دیدی چه خوش رفتی ز دست؟

دیدی آن یادی که با من زاده شد،

بی من گریخت؟

می‌بینمت هنوز

در این چشم ناشناس

گویی تویی که باز

چو خورشید شامگاه

می‌تابی به خاطرم

امید زیستنم،

دیدن دوباره توست

قرار‌بخش دلم،

تاب گاهواره توست

گر آخرین فریب تو،

ای زندگی نبود

اینک هزار بار،

رها کرده بودمت

من مرغ کور جنگل شب بودم

در قلب من همیشه زمستان بود

تو در سیاهی شب

شعله سپیده‌دمی

پیکرتراش پیرم

و با تیشه خیال

یک شب تو را

ز مرمر شعر آفریده‌ام

چشم تو ماند و ماه

وین هر دو دوختند

به چشمان من نگاه

نه پای رفتن، نه تاب ماندن

چگونه گویم، درخت خشکم

درین سیاهی، سپیده‌ای کو؟

که چشم حسرت، در او نشانم

ولی جز اینجا وطن گزیدن

نمی‌توانم، نمی‌توانم

کوه، زانو زده چون اسب زمین‌خورده به راه

سینه انباشته از شیهه خاموش هلاک

مغز خورشید پریشان شده بر تیزی سنگ

چون سواری که به یک تیر، درافتاده به خاک

ناخن از درد فرو برده درون شن گرم

لب تاول‌زده‌اش سوخته از داغ عطش

خونش آمیخته با روشنی بازپسین

چشمش از حسرت آبی که نیابد همه عمر

می‌دود همچو سگی هار، به دنبال سراب

بیم دارد که چو لب تر کند از چشمه دور

آتش سرخ زبانش فکند شعله در آب

آسمان، کاسه براق لعاب‌اندودی است

که از او قطره آبی نتراویده برون

تشنگی در رحم روسپی پیر زمین

نطفه‌ای کاشته از شهوت سوزان جنون

کوره‌راهی که خط انداخته بر پشت کویر

جلد ماری است که خالی شده از خنجر خویش

گردبادی که برانگیخته گرد از تن راه

غول مستی است که برخاسته از بستر خویش

گون از زور عطش پنجه فرو برده به خاک

تا مگر درد جگرسوز خود آرام کند

زخم چرکین ترک‌های زمین منتظر است

تا مگر مرهمی از ظلمت شب وام کند

چشمه‌ای نیست که در بستر خشکیده جوی

سینه‌مالان بخزد چون تن لغزنده مار

کوه و خورشید، سراسیمه به هم می‌نگرند

اسب، جان می‌سپرد تشنه، در آغوش سوار

بر شیشه، عنکبوت درشت شکستگی

تاری تنیده بود

الماس چشم‌های تو

بر شیشه خط کشید

وان شیشه در سکوت درختان شکست و ریخت

چشم تو ماند و ماه

وین هر دو دوختند

به چشمان من نگاه

کهن دیارا، دیار یارا!

دل از تو کندم، ولی ندانم

که گر گریزم، کجا گریزم

وگر بمانم، کجا بمانم

نه پای رفتن، نه تاب ماندن

چگونه گویم، درخت خشکم

عجب نباشد، اگر تبرزن

طمع ببندد در استخوانم

درین جهنم، گل بهشتی

چگونه روید، چگونه بوید؟

من ای بهاران! از ابر نیسان

چه بهره گیرم که خود خزانم

به حکم یزدان، شکوه پیری

مرا نشاید، مرا نزیبد

چرا که پنهان، به حرف شیطان

سپرده‌ام دل که نوجوانم

صدای حق را، سکوت باطل

در آن دل شب، چنان فرو کشت

که تا قیامت، درین مصیبت

گلو فشارد، غم نهانم

کبوتران را، به گاه رفتن

سر نشستن، به بام من نیست

که تا پیامی، به خط جانان

ز پای آنان، فروستانم

سفینه دل، نشسته در گل

چراغ ساحل، نمی‌درخشد

درین سیاهی، سپیده‌ای کو؟

که چشم حسرت، در او نشانم

الا خدایا، گره‌گشایا!

به چاره‌جویی، مرا مدد کن

بود که بر خود، دری گشایم

غم درون را برون کشانم

چنان سراپا، شب سیه را

به چنگ و دندان، درآورم پوست

که صبح عریان، به خون نشیند

بر آستانم، در آسمانم

کهن دیارا، دیار یارا

به عزم رفتن، دل از تو کندم

ولی جز اینجا وطن گزیدن

نمی‌توانم، نمی‌توانم

اندیشه و تیشه‌ام مهیا بود

چون لوح و قلم، کنار یکدیگر

وان سنگ سپید، روبروی من

تا پیکری از دلش برآرد سر

آن لحظه پاک آفریدن بود

آن لحظه تالی خدا بودن

با هستی کائنات پیوستن

از عالم خاکیان جدا بودن

چون تیشه من به فرق سنگ آمد

از دست کسی دو ضربه بر در خورد

ابلیس نباشد این که می‌آید؟

این گفتم و خنده بر لبم پژمرد

اندیشه‌کنان به سوی در رفتم

گفتم: تو که‌ای، فرشته‌ای یا شیطان؟

من خالق آدمی دگر هستم

سر خم کن و مزد طاعتت بستان

در چون دهنم گشوده ماند از بهت

او آمده بود و شمع در دستش

دل گفت: فرشته است و شیطان نیست

در از پی او دوید و، او بستش

بر توده سنگ تکیه زد خندان

گفتا چه درین جماد می‌جویی؟

گفتم: آدم

به خنده گفت: اینک حواست برابرت، چه می‌گویی؟

فریاد زدم که: پس، بهشت اینجاست

نالید که: از بهشت بیزارم

برگیر مرا و بر زمین افکن

تا دل به گناه عشق بسپارم

آنگاه، تن از حریر، عریان کرد

گفتا که: مرا بیافرین از تو

آن حرمت زاهدانه را بشکن

وین خواهش عاشقانه را بشنو

شمعی که به کف گرفته بود افسرد

من تیشه ز دست خود رها کردم

آنگاه تن برهنه او را

با خون و خیالم آشنا کردم

از کالبدش، گلی فراهم شد

آغشته به مهر، چون دل آدم

از حد جمال محض، لختی بیش

وز حد کمال عشق، چیزی کم

چون پیکر تازه‌اش پدید آمد

دیدم که به هر چه هست می‌ارزد

چون دست به گوی سینه‌اش بردم

دیدم که ز فرط لطف می‌لرزد

سر در بر او به سجده خم کردم

هنگام نماز صبحگاهی بود

او شمع به شام تیره‌ام آورد

بخشایش روشن الهی بود

در چشم تو

چراغی روشن است

که حتی شب را

به یاد سپیده می‌اندازد

عشق

گاهی همان خاطره‌ای است

که بی‌اجازه

از پنجره دل بازمی‌گردد

تو رفتی

اما نامت هنوز

روی سکوت اتاق

نفس می‌کشد

دلم

در حوالی نگاه تو

به شهری خاموش شبیه است

گاهی یک خاطره

از تمام جهان

سنگین‌تر می‌شود

شب آمد

و من دوباره

از نبودنت

شعری ساختم

درخت خشک دلم

با یک نگاه تو

بهار را باور می‌کند

اگر برگردی

تمام ساعت‌های خسته

دوباره جوان می‌شوند

نه رفتن آسان است

نه ماندن

وقتی دل

میان وطن و عشق مانده باشد

چشم‌هایت

راهی پنهان دارند

به سوی روشن‌ترین اندوه جهان

از من

جز چند واژه نمانده

که هنوز

تو را صدا می‌زنند

عشق

گاهی تیشه‌ای است

که از سنگ دل

پیکری از نور می‌تراشد

در آینه نگاهت

چیزی از گذشته

هنوز جوان مانده است

دوری

تنها فاصله نیست

گاهی تمام عمر

میان دو نگاه است

اگر زندگی فریب است

لبخند تو

آخرین فریب شیرین اوست

تو را

نه در خاطره

که در روشنایی هر صبح

دوباره می‌بینم

اندوه

وقتی نام تو را می‌شنود

آرام‌تر می‌بارد

من از سکوت

پل ساختم

تا به صدای تو برسم

کاش وطن

همان جایی بود

که دل

در آن آرام می‌گیرد

گاهی شعر

تنها راهی است

برای زنده نگه‌داشتن

چهره‌ای که رفته است

تو در من مانده‌ای

مثل ماه

در شیشه‌ای شکسته

از هرچه گذشتم

به تو رسیدم

و از تو

به اندوهی روشن

دل

اگرچه خسته است

هنوز به آمدن تو

ایمان دارد

من

در تبعید خاطره‌ها

به نام تو پناه می‌برم

اگر صبحی بیاید

که تو در آن نباشی

خورشید هم

چیزی کم دارد

در هوای شعر نادرپور

عشق همیشه با اندوهی روشن همراه است

انگار خاطره‌ای دور

در کنار پنجره ایستاده

و از پشت شیشه

به گذشته نگاه می‌کند

شعر او

گاهی تصویر تبعید است

گاهی چهره معشوق

گاهی کویری تشنه

و گاهی وطنی که نمی‌شود

از آن دل کند

نادرپور

در شعرهایش

از تصویرهایی روشن و دقیق استفاده می‌کند

تا اندوه، عشق، وطن، خاطره و تنهایی

در برابر چشم خواننده جان بگیرند

در بسیاری از شعرهای او

جهان تنها یک مفهوم بیرونی نیست

بلکه آینه‌ای است

برای دیدن رنج‌های درونی انسان

و دلتنگی‌هایی که نامی برایشان نیست

اگر بخواهیم حال‌وهوای شعر نادرپور را خلاصه کنیم

باید از تصویر، اندوه، وطن، عشق و خاطره بگوییم

از زبانی که هم کلاسیک است

و هم به شعر معاصر نزدیک می‌شود