متن درباره فداکاری (جملات سنگین درباره از خود گذشتگی و ایثار)

اینو یادت باشه که … بدون خطر، عظمتی وجود نداره. بدون تلاش، شانسی وجود نداره. بدون صداقت، احترامی وجود نداره. بدون تغییر، پیشرفتی وجود نداره. بدون اعتماد، رابطه‌ای وجود نداره. بدون فداکاری، موفقیتی وجود نداره. و بدون تعهد، عشقی وجود نداره…

Great achievement is usually born of great sacrifice, and is never the result of selfishness. دستاورد های بزرگ معمولاً حاصل فداکاری های بزرگه و هرگز نتیجه خودخواهی نیست.

می‌کوشم ‌پشت هر زیبایی ژرفای زشتی را جستجو کنم و پشت ظاهر نانجیب، سرچشمه‌های فداکاری و فضیلت را. این جنون به نسبت بی‌آزار است، چون سبب می‌شود چیزی تازه در جایی بیابی که به فکر هیچکس نمی‌رسد.

مادرم به پرستارهايی که در بيمارستان‌های مختلف از پدرم مراقبت کرده بودند حسادت می‌کرد. دلش می‌خواست پدرم سلامتی‌اش را فقط مديون او بداند، می‌خواست پدرم به وفاداری خستگی ناپذير او اهميت دهد. ديکتاتوری روی ديگر فداکاری است…

اگر دردهای ما می‌توانست برای کسی فایده‌ای داشته باشد، می‌توانستیم خودمان را دستکم با فکر فداکاری تسکین بدهیم! گوستاو فلوبر

هفت گناه کبیره اینها هستند: ثروت بدون کار، لذت بدون وجدان، دانش بدون شخصیّت، سیاست بدون اصول، تجارت بدون اخلاق و عبادت بدون فداکاری. ماهاتما گاندی

بهشت هم برای فداکاری های تو کم است مادر…

«‏کسی که یک عمر برای دیگران فداکاری کرده و غم خورده است، اگر روزی خودش اندوهی به دل داشته باشد همه دچار حیرت و بهت می‌شوند و از او انتظار ندارند برای خودش غصه بخورد.»

تنها هدف زندگی، رسیدن به‌سعادت و کسب لذت است. رسیدن به لذت و خوشی هدفی است شایسته و درخور  حیات. بخشش، صلیب، فداکاری، همه در راستای رسیدن به لذت و خوشحالی قرار گرفته‌اند. لئو تولستوی

از آدمهای بی خدا بترسید آنها هیچ چیزی برای فداکاری واقعی ندارند خالق خود را کنارگذاشتند و به هیچ اصلی درزندگی پایبند نیستند کسی که خدایش را انکار می‌کند؛ به هر جنایتی دست می‌زند

به قول بابام عشق این نیست که طرفت خندید تو هم بخندی اخم کرد تو هم سگرمه هاتو بکشی توی هم رابطه آینه نیست که خوب بود خوبی کنی اگه بد بود تو بدتر بشی عشق یعنی ایثار یعنی فداکاری

رویاها فداکاری میخوان میدونی هزینه موفقیت چیه اینه که همین الان تلاش کنی، نه یه ساعت دیگه نه فردا، همین الان  یک بار برای همیشه تصمیم بگیر درمورد رویاهات جدی باشی

انسان واقعی کسی است که از کمک کردن به دیگران احساس رضایت می کند، اما از اینکه کسی به او کمک کند خجل و شرمسار می شود، زیرا نیکی کردن به دیگران نهایت ایثار و بزرگواری است و کمک گرفتن از دیگران بیانگر ضعف و حقارت است. ارسطو

ای میزبان میکده ایثار کن به ما بیغوله ای که از پی غولان رمیده ایم…

هر چه دارد عالم اخلاق بی ایثار نیست دست بسیار است اگر از آستین بیرون کنید

ایثار کنم؟ یعنی که چشمم را ببندم؟ دنیای غم باشم ولی بر غم بخندم؟ تو غافل از من باشی و من بی توقع، مرداب باشم؟ بی صدا باشم؟ بگندم؟

هیچکس حق ندارد وظایف خود را فدای تمایل دل خویش کند، اما دست کم باید این حق را به دل داد که هنگام عمل به وظایف خویش خشنود نباشد.  رومن رولان

از بسیاری چیزهای بزرگ می‌گذریم، ولی به ندرت، در امور جزئی، از خودگذشتگی می‌کنیم. یوهان ولفگانگ فون گوته

کسی که بخشش می کند، زمانی به نشاط حقیقی دست می یابد که پس از جستجوی فراوان نیازمندی را پیدا کند که عطای وی را بپذیرد. تلاش برای یافتن چنین شخصی، لذت بخش تر از ایثار است. جبران خلیل جبران

برای تحقق آرزوی تو؛ خواه امیر باشی، خواه گدا در برابر طبیعت فرقی نمی‌کند و برای همه یک بها معین شده‌است و آن فداکاری و از خودگذشتگی است… #اوریسن_ماردن

بانو هزاراڹ گل بهاری هزاراڹ بوسه وبهترین شادباش ها تقدیمت چرا که تو یا مادری یا مادر ميشوی یا مادری ميکني و مهر مي بخشي توفیری ندارد مهم وجود توست ڪه عاشقي فداکاری

اگر دردهای ما می‌توانست برای کسی فایده‌ای داشته باشد، می‌توانستیم خودمان را دستکم با فکر فداکاری تسکین بدهیم!

" فداکاری یکجانبه سنگین ترین تحقیرها است….! "

بعضی از فداکاری ها تو این دنیا تلافی ندارند الکی منتظر نباشید Bazı fedakarlıkların bu dünyada karşılığı yoktur. Boşuna beklemeyin

۷مسئله ی خطرناک ثروت بدون زحمت دانش بدون شخصیت علم بدون انسانیت سیاست بدون شرافت لذت بدون وجدان تجارت بدون اخلاق عبادت بدون ایثار

مادر را مهربانی تعریف کردم اما تعریفی ناقص بود. مادر را ایثار تعریف کردم اما ناقص بود.مادر را صبور نام نهادم اما ناقص بود. مادر را زیبایی معنی کردم باز هم ناقص بود.مادر را محبت تعریف نمودم ناقص بود. مادر را بخشنده معنی کردم اما ناقص بود. و مادر را عشق تعریف کردم اما باز …!

نجابت را از گل سرخ لطافت را از بهار عطش را از تابستان تنهایی را از پاییز پاکیزگی را از زمستان عشق را از اغماض ایثار را از عشق ودوست داشتن را از مادر بیاموزیم…

ما همان‌هایی بودیم که همیشه کوتاه ‌آمدیم و خودمان را به نفهمیدن و نشنیدن زدیم تا درگیری و جنجال، خاتمه پیدا کند و دلجویی می‌کردیم تا آرامشِ از دست رفته، برگردد. ما همان‌هایی بودیم که اندوهمان را می‌بلعیدیم و وانمود می‌کردیم مشکلی نیست و از چیزی ناراحت نیستیم. ما همان‌هایی بودیم که دردمان برای خودمان بود و شادی‌ها‌مان برای همه، که مرهم زخم‌های دیگران می‌شدیم و پذیرای دردهایی که از خودمان نبود… ما صلح‌طلب بودیم! دلمان می‌خواست که جهانمان از جار و جنجال و تنش به دور باشد. دلمان می‌خواست هیچ دلگیری و اندوهی کش پیدا نکند و هیچ دردی ادامه‌دار نباشد. این بود که قیچیِ صبر و ایثار بر می‌داشتیم و نخِ تنش‌ها و کشمکش‌ها و دلخوری‌ها را می‌بریدیم و برامان هیچ مهم نبود به بی‌خیالی متهم خواهیم‌شد یا نابلدی، یا نفهمیدن! ما در میان انفصال‌ها دنبال آرامش و صلح می‌گشتیم.

خانواده یعنی گذشت و ایثار بی منت خانواده یعنی عشق و محبت بی شمار خانواده یعنی یک اتفاق خوب برای رسیدن به هدف های بلند خانواده یعنی تحمل کمبودها و سختی ها در کنار یکدیگر