شعر شب یلدا از شاعران معروف (اشعار باستانی یلدا از فردوسی، حافظ، سعدی و…)

هست در سالی شبی ایام را یلدا ولیک کس نشان ندهد که ماهی را دو شب یلدا بود خواجوی کرمانی

غنیمت دان حضور نعمت الله که دشمن را شب یلداست امروز شاه نعمت الله ولی

شب یلدا است هر تاری ز مویت، وین عجب کاری که من روزی نمی‌بینم، خود این شب‌های یلدا سلمان ساوجی

آبروی شمع را بیهوده نتوان ریختن صد شب یلداست در هر گوشه زندان ما عرفی شیرازی

من از روز جزا واقف نبودم شب یلدای هجران آفریدند فروغی بسطامی

اکنون مرا که شام جوانی صبوح کرد شب‌های رنج چو شب یلدا دراز شد قاضی حمید الدین

دور است کاروان سحر زینجا شمعی بباید این شب یلدا را پروین اعتصامی

صحبت حکام ظلمت شب یلداست نور ز خورشید جوی بو که برآید حافظ

باد آسایش گیتی نزند بر دل ریش صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

هنوز با همه دردم امید درمانست که آخری بود آخر شبان یلدا را

نظر به روی تو هر بامداد نوروزی‌ست شب فراق تو هر شب که هست یلدایی‌ست

روز رویش چو برانداخت نقاب شب زلف گفتی از روز قیامت شب یلدا برخاست

برآی ای صبح مشتاقان اگر نزدیک روز آمد که بگرفت این شب یلدا ملال از ماه و پروینم سعدی

به عزت شب قدر و شب حساب برات به حرمت شب آبستن و شب یلدا

چو درد من سری پیدا ندارد شب یلدای من فردا ندارد عطار

در زرد و سرخ شام و شفق بوده‌ام کنون تن را به عودی شب یلدا برآورم

گر آن کیخسرو ایران و تور است چرا بیژن شد اندر چاه یلدا

آری که افتاب مجرد به یک شعاع بیخ کواکب شب یلدا برافکند

همه شب‌های غم آبستن روز طرب است یوسف روز، به چاه شب یلدا بینند

هست چون صبح آشکارا کاین صباحی چند را بیم صبح رستخیز است از شب یلدای من خاقانی

شب هجرانت، ای دلبر، شب یلداست پنداری رخت نوروز و دیدار تو عید ماست پنداری اوحدی مراغه‌ای

قندیل فروزی به شب قدر به مسجد مسجد شده چون روز و دلت چون شب یلدا

او بر دوشنبه و تو بر آدینه تو لیل قدر داری و او یلدا ناصرخسرو

مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند روز سفید خود شب یلدا نمی‌کنند

در شب یلدای بخت من نیارد شد سفید گر ید بیضا نماند از گل صبح آفتاب

روزی دل گشت از زلف دراز او مرا آنچه بر بیمار از طول شب یلدا گذشت

بیدار شو که در شب یلدای نیستی در پرده است چشم ترا طرفه خواب‌ها

کوته نمی‌شود شب یلدای غربتم گر دست من به دامن صبح وطن رسد

شد دام زیر خاک ز گرد و غبار خط زلفی که بود از شب یلدا بلندتر

آه ما رعناترست از آه ماتم دیدگان آنچنان کز جمله شبها شب یلدا یکی است

می‌کند زلف دراز تو به دلهای حزین آنچه با خسته روانان شب یلدا نکند

زلف ماتم دیدگان را شانه ای در کار نیست دست کوته دار ای مهر از شب یلدای من صائب تبریزی

شب یلدا سراج ازو بودی روز هیجا هیاج ازو بودی

به صاحب دولتی پیوند اگر نامی همی جویی که از یک چاکری عیسی چنان معروف شد یلدا سنایی

شب یلداست خورشیدی در آن پنهان ز هر چینش نماید ماه با پروین

شب یلدای هجران کشت ما را الا ایام وصل الحب عودی چه عجب گر دل من روز ندید زلف تو صد شب یلدا دارد

روزهای تیره بر شب‌ها فزود عمر من شد یک شب یلدای عشق فیض کاشانی

هنرت چیست جز این ریش که‌ گویی به‌ مثل شب یلدا بود از بس ‌که درازست و سیاه

الا به دور زمان تا هزار طعنه رسد به شام تیره یلدا ز صبح نورانی

بر من و یاران شب یلدا گذشت بس که ز زلف تو سخن رفت دوش

بس درازستی ای شب یلدا لیک با زلف دوست کوتاهی

روی سپیدش برادر مه گردون موی سیاهش پسر عم شب یلدا

چون از خم زلف چهره بنمایی خورشید برآید از شب یلدا

دلم به زلف وی از هرطرف‌ که روی نمود سیاهی شب یلدا ورا زمام‌ گرفت

رایت شه گفت من آن آیت فتحم‌ که هست طره رخسار نصرت پرچم یلدای من

زلفش به چهره چون شب یلدا بر آفتاب یا عکس پر زاع بر اوراق یاسمین قاآنی

شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست گریه‌های سحرم را اثری پیدا نیست

به طول طاعت ترسندگان ز صبح نشور که روی خواب نبینند در شب یلدا

در زرد و سرخ شام و شفق بوده‌ام کنون تن را به عودی شب یلدا برآورم محتشم کاشانی

رتبه عرفان شود شام فنا روشنت قیمت انوار شمع در شب یلدا طلب

شام هجران تو تشریف به هر جا ببرد در پس و پیش هزاران شب یلدا ببرد

عمر ابد ز عهده نمی‌آیدش برون نازم عقوبت شب یلدای خویش را

روز عیشی خواستم زاید چه دانستم که چرخ حامله دارد به سد ماتم شب یلدای من وحشی بافقی

شاهی که هول و کینه او بر عدوی ملک تابنده روز را شب یلدا کند همی

شب نیکو سگال او شده چون روز رخشنده چنان چون روز بدخواهش شده همچون شب یلدا

کرده خورشید صبح ملک تو روز همه دشمنان شب یلدا مسعود سعد سلمان

گفتمش: با عارضت زلفت تناسب از چه یافت گفت: ماه روشن است این و شب یلداست آن

درازای شب یلدای هجران مپرس از من از آن مشکین رسن پرس

ز ظلمت شب یلدای زلف خویش مرا به نور طلعت رخشنده روشنایی بخش ابن حسام خوسفی

ز انوار ریاحین باغ و بستان گشته سرتاسر منور چون عبادتگاه راهبانان شب یلدا

همه ایام داعی از عنا شب‌های یلدا شد به از مدح تو صبحی نیس این شبهای یلدا را رشیدالدین وطواط

ای جهانداری که گر خورشید عقلت نیستی روز خلق از تیرگی همچون شب یلداستی

تو جان لطیفی و جهان جسم ‌کثیف است تو شمع فروزانی و گیتی شب یلدا

چون هوا را تیره گرداند غبار لشکرش روز روشن بر مَعادی چون شب یلدا بود امیر معزی

هم به صبر از شب یلدای فراقت روزی دل محنت کشم امید نجاتی دارد

کی بشارت نامه روز آورند وین شب یلدا به پایان کی رسد

قسمت من بین و روزی رقیب روز عید او را، شب یلدا مرا

مگر خود این شب یلدا به روز دانم برد کدام یلدا کاین شب هزار چندان است حکیم نزاری

کس نداند غم خسرو مگر آن کس که مباد بی چراغی بود اندر شب یلدا مانده

بر رخ تو که آفت جان منست از شب یلدا سپه آورده‌ای

هر شبی در غم هجرت شب یلداست مرا که به سالی به جهان یک شب یلدایی هست امیرخسرو دهلوی

شب یلدا رسید و خانه روشن شد

دل از لبخند گرم عشق گلشن شد

انار سرخ روی سفره می‌خندد

زمین از قصه‌های مهر ایمن شد

در این شب بلند و مهربانی

نشسته عشق در کنج زمانی

کنار سفره با لبخند مادر

قشنگ‌تر می‌شود رسم جوانی

یلدا رسید و خنده به لب‌ها نشست

انار سرخ شوق به دل‌ها نشست

کنار هم دوباره دعا خواندیم

امید تازه بر شب ما نشست

بلند است امشب اما با تو کوتاه

شب یلدا کنار چشم چون ماه

اگر باشی کنارم تا سحرگاه

جهان پر می‌شود از بوی دلخواه

شب چله آمد و دل‌ها جوان شد

چراغ خانه از شادی عیان شد

انار و هندوانه، شعر حافظ

دوباره جمعمان گرم و روان شد

مادربزرگ قصه‌اش را تازه می‌کرد

دل کوچک ما را پرآوازه می‌کرد

در آن شب بلند و سرد و شیرین

نگاه او زمستان را نوازش می‌کرد

پدر با خنده گفت امشب قشنگ است

برای مهربانی جای تنگ است

بیا تا قدر هم را خوب دانیم

که عمر آدمی چون شیشه، رنگ است

مادر انار سرخ را دانه می‌کرد

برای بچه‌ها افسانه می‌کرد

شب یلدا کنار دست‌هایش

زمستان هم خودش را خانه می‌کرد

یلدا اومد با انار

هندونه‌های آبدار

قصه بگو مادربزرگ

تا خواب بیاد بی‌قرار

شب یلدا شب فرهنگ ایران است

شب آیین خوب و مهر یاران است

بیاموزیم از این آیین روشن

که شادی سهم دل‌های فراوان است

گشودیم از دل حافظ نشانی

رسید از شعر او عطر جوانی

غزل خواندیم و در آیینه دیدیم

شب یلدا پر از شور نهانی

بخوان ای پیر دانا از دل شاهنامه

که روشن می‌شود با قصه‌ات هنگامه

شب یلداست و ایران در دل ماست

از این آیین بماند مهر و نامامه

رفیقان جمع و دل‌ها گرم یلدا

لبان خندان و چشمان نرم یلدا

به هر کس سهمی از شادی رسید و

گذشت از کوچه‌ها عطر نرم یلدا

انار سرخ در دستت شکفتن داشت

لبت لبخند و چشمت شور روشن داشت

چه زیبا می‌شود یلدای خانه

اگر دل با دل دیگر نشستن داشت

هندوانه خنده کرد از روی سفره

شبیه قصه‌های خوب و خیره

کنار خنده‌های بچه‌ها گفت

زمستان هم به شادی دل اسیره

اگر برف آمد و شب سردتر شد

دل ما از محبت گرم‌تر شد

شب یلداست و با یک جمع ساده

غم از این خانه کم‌کم دورتر شد

بلند است این شب اما صبح دارد

دل تاریک هم یک روز بهار دارد

کسی که با امید از شب گذر کرد

درون سینه خورشیدی نثار دارد

در این شب دست‌ها را رو به بالا

بیاور تا شود دل‌ها مصفا

خداوندا به حرمت مهر یلدا

بده آرامشی روشن به فردا

شب یلدا اگر بی‌تو بیاید

دلم تا صبح از دوری بلرزد

ولی وقتی تو باشی، طول این شب

به اندازه یک لبخند می‌ارزد

تو نیستی و شب یلدا دراز است

دلم با یاد تو غرق نیاز است

انار سرخ هم در دست‌هایم

شبیه قلب دلتنگم گداز است

لبخند تو از انار شیرین‌تر است

از روشنی صبح دلنشین‌تر است

در این شب بلند، کنار نگاهت

هر لحظه برای من قشنگ‌تر است

بیا امشب کنار هم بمانیم

برای عشق و شادی شعر خوانیم

اگر شب سرد و طولانی‌ست، ما باز

به گرمای دل خود تکیه رانیم

شب طولانی شد

اما ترسناک نبود

وقتی صدای خنده‌ها

از دل خانه بالا رفت

یلدا یعنی

یک دقیقه بیشتر دوست داشتن

یک دقیقه بیشتر شنیدن

یک دقیقه بیشتر کنار هم ماندن

اگر دلخوری میان ما نشسته

بیا امشب غرور خود شکسته

شب یلدا بهانه‌ای قشنگ است

برای آشتی با قلب خسته

خانواده دور هم یعنی بهاران

اگرچه برف بنشیند به ایوان

شب یلدا به ما یادآور این است

که عشق خانه می‌سازد ز انسان

دعا کردم در این شب‌های طولانی

بماند خانه‌مان از غصه‌ها خالی

برای هر دلی که خسته و تنهاست

ببارد مهربانی‌های رحمانی

سفره پر شد از انار و خاطره

از صدای خنده و شعر و ترانه

هر کسی یک گوشه از این شب نشست و

شد دلش مهمان گرمای خانه

یلدا فقط یک شب در تقویم نیست

یک یادگار روشن از ایران ماست

یعنی کنار هم نفس کشیدن

یعنی هنوز مهر در جان ماست

زمستان پشت در آرام مانده

به روی شیشه‌ها پیغام خوانده

شب یلدا به او لبخند داده

که دل در خانه گرم و جاودانه

چراغ خانه امشب بیشتر سوخت

دل از تاریکی شب درس آموخت

اگر یلدا دراز آمد، عجب نیست

سحر از قلب همین ظلمت برافروخت

چه شیرین است یلدای قدیمی

کنار کرسی و حرف صمیمی

صدای قصه‌های مادربزرگم

هنوزم مانده در جانم عظیمی

غزل آمد به دستم در شب تار

دلم آرام شد با شعر دلدار

حافظ گفت از امید و روشنی‌ها

که پایان شب یلداست دیدار

نه انار و نه هندوانه تنها

نه فال و قصه‌های خوب و زیبا

تمام راز یلدا در همین است

که باشیم مهربان‌تر با هم اینجا

اگر دوری و یلدا بی‌قراری‌ست

دل من با خیالت سازگاری‌ست

تو هر جا باشی امشب در دل من

چراغی روشن از مهر تو جاری‌ست

ستاره روی سقف شب نشسته

دل از زیبایی دنیا نرسته

چه یلدایی قشنگی می‌شود باز

اگر هر دل به لبخندی پیوسته

غزل خواندم برای لحظه‌هایش

برای خنده‌های آشنایش

شب یلدا مرا برد از زمستان

به باغی از محبت در هوایش

سیاهی گرچه امشب طول دارد

ولی خورشید فردا قول دارد

کسی که با امید از شب گذر کرد

بهار تازه‌ای محصول دارد

به اندازه یک دقیقه، مهربان‌تر

به اندازه یک لبخند، عاشقانه‌تر

شب یلدا به ما آرام می‌گوید

بمان با هم، اگر دنیاست ویران‌تر

انار دل شکسته دانه دانه

نشسته روی سفره عاشقانه

اگر یک دل کنار ما بخندد

شب یلدا شود چون صبح خانه

بلند است این شب اما با تو زیباست

دل از گرمای چشمان تو شیداست

اگر یلدا هزاران سال باشد

کنار تو تمامش مثل رویاست

نه تشریفات می‌خواهد نه غوغا

نه سفره‌های رنگین مثل دریا

همین که قلب‌ها نزدیک باشند

قشنگ است این شب دیرینه یلدا

شب یلدا اگرچه دیرپای است

ولی پایان آن خورشیدزای است

به هر دل خسته امشب می‌نویسم

پس از هر تیرگی، صبحی به جای است

به آغوش خانه برگشتم دوباره

شب از عطر انار و عشق پاره

چه چیزی بهتر از این جمع کوچک

که دارد مهربانی بی‌شماره

برای تو انار سرخ چیدم

غزل‌های قشنگ از دل شنیدم

شب یلدا کنار تو چه کوتاه

که من در چشم تو صبحی بدیدم

خوشبختی همین امشب کنار ماست

درون خنده‌های بی‌ریا پیداست

شب یلدا اگر یک عمر هم باشد

کنار عشق، کوتاه و تماشاست

هنوز از کودکی در خاطرم هست

شب یلدا و کرسی، دست در دست

صدای گرم قصه، بوی لبخند

همان شب‌های خوب و ساده و مست

شبی آرام، شبی لبریز احساس

نه ترسی از زمستان، نه از هراس

کنار شمع و حافظ، دل سپردیم

به فردایی پر از امید و اخلاص

به شادی می‌شود تاریکی آسان

به لبخند است روشن راه انسان

شب یلداست؛ بیا با هم بخندیم

که خنده می‌برد غم را ز دوران

اگر یلدا بلند است و سیاه است

سحر در پشت این پرده پناه است

به دل گفتم مترس از طول تاریکی

که پایان شب غم، صبحگاه است