متن تسلیت شهادت حضرت علی اکبر (ع) با جملات سوزناک غمگین

پدرت آمده در سینه تلاطم دارد از لبت خواهش یک جرعه تبسّم دارد غرق خون هستی و برخواسته آه از بابا آه، لب واکن و انگور بخواه از بابا گوش کن خواهرم از سمت حرم می‌آید با فغان "پسرم وا پسرم" می‌آید

یکی سنگ زد به پیشانیم ولی سنگِ او بر زبانم شکست به زیر سم اسب این مردمان قد و قامت چون کمانم شکست صدایی به گوشم رسید ای پدر

زخم ها با تو چه کردند ؟جوان تر شده ای به خدا بیش تر از پیش پیمبر شده ای پدرت آمده در سینه تلاطم دارد از لبت خواهش یک جرعه تبسم دارد غرق خون هستی و برخواسته آه از بابا آه ، لب واکن و انگور بخواه از بابا

خواهم که بوسه ات زنم اما نمی شود جایی برای بوسه که پیدا نمی شود لب را به هم بزن و نفس زن که هیچ چیز شیرین تر از شنیدن بابا نمی شود

فلک با این همه جور و جفا و ظلم که داری تو را نبوده حیا و تو هیچ شرم نداری چرا که مادر گیتی نزاده چون اکبر به حسن و قامت و خط مردنش چه سهل شماری

فریاد می کشید اکبر که آب نیست این آب دست دوزخیان است وخواب نیست سیلی به مشک خالی شان مینواختند گویی جوانمردی ای دیگر به کار نیست!

شهادت جوان و شاب کربلا کی می گفت از گل بهتر ست او شبیه حضرت پیغمبراست او علی مرتضی آمد به میدان ولی نه! نه! علی اکبراست او

شه عشاق ، خلاق محاسن/ به كف بگرفت آن نيكو محاسن به آه و ناله گفت: ای داور من/ سوی ميدان كين شد اكبر من به خلق و خوی آن رفتار و كردار/ بُد اين نورسته همچون «شاه مختار»

این پاره پاره پیکر تو می کشد مرا بال سفید پرپر تو می کشد مرا قربان روی خونی پیغمبری تو این داغ چون پیمبر تو می کشد مرا

دلم ترا وطن و قلب من شده قبرت تو در ضمیر من از جمله سرو اسراری وفا و سیرت و صهبائی ینکه جان دهد اکبر عزیز فاطمه بگرفته اش به سینه و زاری

شهادت جوان و شاب کربلا کی می گفت از گل بهتر ست او شبیه حضرت پیغمبراست او علی مرتضی آمد به میدان ولی نه! نه! علی اکبراست او

کوفیان منتظر و در صدد آزارند نکند داغ تو را روی دلم بگذارند پسرم خیمه همین جاست مرا گم نکنی پسرم دور نشو سنگ دلان بسیارند

هر جا که بوده کربلا یا در مدینه با زخم اول، زود قلب مادرش ریخت او اوّلین رزمنده بود پس بدیهی ست یک لشکر تازه نفس روی سرش ریخت

ای آیه آیه سوره ی طه اذان بگو بابا سکوت آخر تو می کشد مرا این زخم روی پهلوی در هم شکسته ات فرق شکسته ی سر تو می کشد مرا

زبرج خیمه برآمد چو کوکب رخشان سهیل سر زده گفتی مرگ زسمت یمن زخیمه گاه بمیدان کین روان گردید رخی چوماه تمام و قدی چو سرو چمن

برخیز از جای خود ، ای گل پرپرم ای اذان گوی من ، ای علی اکبرم بعد تو دنیا جهنّم شده قامتم از داغ تو خم شده غرق آتش بابا شد ، جسمت ارباً اربا شد علی اکبر پسرم

ببین ای پدر استخوانم شکست کمی از فک و از دهانم شکست ببین نیزه ای بر دهانم زدند و چوبش به روی لبانم شکست

ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان مثل تیری که رها می شود از دست کمان خسته از ماندن و آماده رفتن شده بود بعد یک عمر رها از قفس تن شده بود