کپشن یلدا (خاص‌ترین و بهترین کپشن‌های یلدایی)

یلدا یعنی برف ببارد و تو برایم شعر بخوانی

پاییز ، آرام آرام آماده ی رفتن می شد… رنگ انار، عطر باران، طعم خرمالو و آواز برگ های زرد و نارنجی را جمع کرد و توی بقچه اش گذاشت گفتم: این ها را به یادگار بگذار ! گفت: خاطراتم، یادگاری هایی ابدی است ! برای بدرقه اش، آب و آداب آوردم کاسه ی آب را که پشت سرش خالی کردم، گفتم : تو را به جان یلدا بازگرد… برگشت، نگاهم کرد و رفت… قطره ای گونه ام را نوازش کرد؛ واپسین باران پاییزی بود. آخرین ارمغان این فصل عاشقانه…

یلدا یک شب است مثل بقیه شب های سال… گرمی حضور من و تو در کنار هم یلدا را یلدا می کند… خنده های بی محابای ماست که سکوت شب را می شکند… تکریم بزرگان است که کرامت می بخشد به خفت شب… انوار دل هایمان که یکی می شود تاریکی شب را میدرد… صحبت هایمان که گل می اندازد، سرسبز و زیبا می کند دشت سبز و پر بانگ و با کرامت و روشن شب یلدا را…. یادت نرود من و تو هر جا که یکی شویم آنجا یلدایی می شود

بی تو یلدا جنون تنهایی است

آری پاییز ،تو، عاشقی کردن را به ما آموختی .. در زمانی که عشق می خواست از زندگی ما رخت بر بندد.. در آخرین لحظه های بودنت.. قدردان حضور مهربانت هستیم

عزیزترینم قصه ی رفتن ها، صد شبِ یلداست… همه ی ما دیده ایم شنیده ایم دلتنگی ها را حس کرده ایم آمدن ها اما، قصه ای ندارند آمدن ها به اندازه ی یک لحظه ، لبخندِ از ته دل، کوتاه اند… معمولا یاد کسی نمی ماند عشق، کِی به خانه ی آن ها سر زد! بیا ما لحظه ی آمدنِ عشق را جشن بگیریم بیا یادمان بماند کِی دلیلِ حالِ خوبِ هم شدیم و آنقدر غرق این حالِ خوب بمانیم که رفتن، از یادِ پاهایمان برود. حال بگذار در گوشت زمزمه کنم تا بدانی تو تا همیشه، نیتِ هر فالِ منی دوستت دارم

به گمانم تو اگر بودی و این فاصله ها کمتر بود، آسمان آبی تر! حالِ من بهتر بود، روزگار است دگر! نه به صبحش امید! نه دلِ شب زده ام آرام است آنچه هست، تلخی و دلواپسی و اندکی از ذوق نوشتن که درونم مانده… روزگارم یلداست! یلدا مبارک

یلدا زنی ست که در انتهای شب دلش میخواهد کمی بیشتر از شب های قبل در آغوش معشوق اش باشد!!

یه جای اینکه رز یا پونه باشیم برای هم بیا گلخونه باشیم نکن تلخی به یمن جشن یلدا برای هم بیا هندونه باشیم

یلدا یعنی یادمان باشد که زنگی آنقدر کوتاه است که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشن گرفت یلدا مبارک باد

سهم من از شب یلدا شاید قصه ای از غصه و انار سرخی که پر از دلتنگی ست غم هایم بلند همانند شب یلداست

بیا ماه من و یلدای من باش شب بارانی دی ماه من باش بیا زیباترین مجنون این شب یه عمری با من و لیلای من باش

بخند تا این انحنای بی همتا بهانه ای دستم بدهد که هر شب یلدا را دوست داشته باشم یلدا مبارک عشق جانم

یلدای سپید پوش در راه است از ته قلبمون دعا کنیم که شادیها و خنده هامون به بلندی شب یلدا باشد

یلداتون پر از امید و شادی… زندگیتون پر از یلدا… یلــــــــــدا مبــــــــــــــــــارکـــــــــــــ…♥️♥️

بیایید در بلندترین فرصت شبانه از هزار رنگی پاییز به یکرنگی زمستان برسیم یلدا مبارک!

سفیدی برف را برای بخت بلندت سرخی انار را برای قلب مهربانت و بلندی یلدا را برای زندگی قشنگت آرزو مندم یلدا مبارک عزیزم…

زیبای دوست داشتنی من یلدات مبارک یک دقیقه بیشتر با تو بودن را عشق است…

یلدا شروع خوبیست برای عشق جانان دل این شب شاد و زیبا مبارک…

پاییز ِ من، موسم ِ هزار رنگ ِ برگ ها، رفیق ِ عصرهای بارانی و دلتنگی های بی پایان؛ سفرت به خیر… به تلاقی ِ یلدا که رسیدی سلام مرا به زمستان برسان… از موسم ِ نو برایم طلب ِ مهربانی کن؛ طلب ِ روزگاری به سپیدیِ برف ِ سنگین ِ میانه های بهمن، و به گرمای دل انگیز زیر کرسی چوبی کنج هشتیِ خانه ی مادر بزرگ… سفرت بخیر خزان ِ مهربان؛ رفیق ِ دلتنگ ِ به آخر رسیده… وعده ی مان باشد انتهای کوچه ی شهریور؛ همانجا که درختان ِ خسته ی به تنگ آمده، به انتظار نوازشی از دستان ِ بارانی ات به آسمان شهر چشم بدوزند.

آه ای زمین بزرگ که همدم ساعت های تنهایی “شبی” آه ای زمینِ شنوای ِدرد های “شب” پلکی بزن آرام تر بگذار مرهمی بر دل “شب” بشود این بار کمی دیر تر به خورشیدت نگاه کن مدارا کن آه ای زمین سرد و دل گرم “شب” آه ای معشوقه ی خلد برین بگذار کمی بیشتر “شب” پیش تو بماند لباس مخمل گون قرمز را تو به تن کن تو برای “شب” یلدا شو برقص، بچرخ، بخند بگذار شب با خیال راحت بخوابد شاید امشب اخرین شبِ “شب” باشد شاید “هانیه شیخی”

شب یلدا؛ شبی که در آن انار محبت دانه می شود و سرخی عشق و عاطفه، نثار کاسه های لبریز از شوق ما؛ شبی که طراوت هندوانه های تازه تابستان به سرمای دستان زمستان هدیه می شود و داغی نگاه های زیبای بزرگ ترها در چشمان کودکان اوج می گیرد و بالا می رود در ازدحام بشقاب های کوچک بلور، شیرینی صمیمیت ها و یکدلی ها، تقسیم می شود و کام های همه را شیرین می کند

یلدا یک شب نیست فقط شروع سرمای زمستانی طولانیست این شب را به گرمی و شادی جشن می گیریم که تا آخر زمستان دلمان و روحمان سرمایی احساس نکند جشن می گیریم تا به یادگار بماند این میراث قدیمی

پاییز دانه های بلورین برف را به گیسوانِ سیاهِ دخترک آویخت و پیراهن تورِ سپیدی به قامتش پوشاند انارِ گونه هایش را بوسید چمدانش را برداشت و رفت … رفت تا « یلدا » دختر دردانه ی سرما در بزمِ برف و ستاره میزبانِ طولانی ترین شبِ سال باشد … “مریم موسوی”