متن درباره کافه و آرامش قنجان قهوه [ 40 متن احساسی کافه رفتن ]

و چشم های تو… همان کافه ی دنجی است که… قهوه هایش حرف ندارد… سوسن درفش

اگر کافه داشتم هیچ‌ میز دونفره‌ای نمی‌چیدم قهوه‌‌ی داغ عشق مست می‌کند و‌سردش کشنده ‌است … پانته آ فوشریان

چه فرقی دارد قرارمان کجا باشد؟ کافه یا خیابان؟ گلستان یا میان آتش؟ سر بر شانه‌ات که می‌گذارم چکاوک دلبری می‌کند بید مجنون آبشار گیسوانش را با نوایِ باد شانه می‌زند سر از آغوشت نخواهم دزدید که چکاوک در دلهره‌ی سکوت و مجنون در کهنسالیِ مرگ جاودانه می‌شوند! مرضیه بازرگانی گلپر

ما نمی‌خواستیم عاشق شویم. ما تنها می‌رفتیم کافه. تنها قدم می‌زدیم. تنها آهنگ گوش می‌کردیم. روزمان تنها شروع می‌شد و شب گوشی را برای آلارم چک می‌کردیم که خواب نمانیم.

ديوارهای کافه شاهد بودند که چقدر آمدم و بهشان زل زدم و تنهايى‌ ام را دود کردم و تلـخ نوشيدم و تو را تمنا کردم  …

خدا را چه دیدی شاید یک روز در کافه‌ ای دنج و خلوت این کلمه‌ ها و نوشته‌ ها صوت شدند برای گوش های تو که روی صندلی رو به روی من نشسته ای و برای یک بار هم که شده قهوه تو سرد شد بس که خیره ماندی به من

کافه ی دیدار وقت قرار دود سیگار میز قمار باختم داشتنت را پای یک میز نفرین شده به او باختم

دل درد گرفته ام از بس فنجان‌ های قهوه در کافه را سر کشیده‌ ام و تو ته هیچ کدام نبودی

امشب دلم تو را می خواهد ای دوست نشسته روبروی صندلی مقابلم در سکوت سرد این کافه تا تو مرا در آغوش کشی

دلم نه عشق می خواهد نه دروغ های قشنگ نه ادعاهای بزرگ نه بزرگ های پر ادعا دلم یک فنجان قهوه داغ می خواهد در یک کافه دنج یک دوست که بشود با او حرف زد و بعد پشیمان نشد

تنهایی کافه ی من است روزانه دو سه باری به آنجا سر می زنم روبروی خودم می نشینم و قهوه می نوشم

بوی تو که در مشام قهوه خانه می‌ پیچد بهار با هر چه گل و شکوفه و پرنده در جانم رسوخ می‌ کند تو اگر نبودی آسمان ما ستاره نداشت

کافه را گرد دلتنگی گرفته صندلی های خالی فنجان هایی از تنهایی لبریز

آفتاب… به مزارع قهوه ی چشم های تو… که می رسد…. صبح می شود… چشم وا کن… که دلم لک زده است… برای نوشیدنِ فنجان فنجان عشق…

دوست داشتنت همیشه برایم پر از احساسی مبهم بوده است… مثل نوشیدن قهوه‌ ای تلخ که مرا یاد نگاه شیرین تو می اندازد….

عادت کرده‌ ام به طعم قهوه به آدم‌ های پشت پنجره‌ کافی شاپ

An empty coffee cup is full of hope یک فنجان قهوه خالی پر از امید است

I judge a Cafe by the coffee من یه کافی شاپ رو از روی قهوه هاش قضاوت می کنم

من عاشق رفتن به کافی شاپم فقط برای اینکه بشینم و گوش بدم

نوشیدن یه قهوه خوب توی کافی شاپ مثه در آغوش گرفتن یه دوست عزیزه

Love is in the air and it smells like coffee عشق در هواست و بوی قهوه می دهد

نصف قهوه ات را که نوشیدی بیا فنجان هایمان را عوض کنیم در کافی شاپ های شهر نمی شود یکدیگر را بوسید

Big cafes let you feel alone while staying among other people کافی شاپای بزرگ به تو این امکان را میده که بین بقیه احساس تنهایی کنی

بلاخره پیدا کردم کافه ی خیالم رو میز یک نفره با دو تا قهوه ی تلخ

عصرانه دلم یک گوشه ی دنج در یک کافی شاپ می خواهد فقط من و تو در ازدحام جمعیت این شهر فقط تو را ببینم تو قهوه تعارف کنی من غرق در قهوه ای چشمانت طعم خوش بودنت را بنوشم

Cafés make going out worthwhile کافی شاپا بیرون رفتن رو ارزشمند می کنن

بعضیا از نشستن توی یه کافی شاپ و تماشای زندگی دیگران که جلوی چشمشون می گذره لذت می برن

امشب دلم تو را می خواهد نشسته روبروی صندلی مقابلم در سکوت سرد این کافه تا تو مرا در آغوش کشی کاری با تو نداشتم! گوشه دنج کافه همیشگی خلوت کرده بودم آمدی قهوه ات را خوردی چشم هایت را جا گذاشتی و رفتی حالا من ماندم با ازدحام کافه ای شلوغ با تقدیر و فال همیشگی ام چشم هایت…

"مواظب خودت باش" خیابان های زیادی مانده که باهم قدم نزدیم کافه های زیادی هست که قرارگاهمان نشده و جاهای زیادی هست که نرفته ایم "مواظب خودت باش"جانم جهان بی تو جای خوبی برای ماندن نیس…

در کافه ی قرارمان صندلی خالی نبودنت را فریاد می زند…

کافه بهانه بود من قهوه ء چشمان تو را سر میکشیدم

مهم نیست کجای زندگی هستی همیشه یک فنجان قهوه کنار یک دوست در یک کافه دنج برای تو آرامش به همراه دارد

جای من این روزها میزی ست کنج کافه ها یک طرف سیگار و من یاد تو سمت دیگرش

کاش درد آنقدر کوچک می شد که پشت میز یک کافه می نشست چای می خورد و ساعتش را نگاه می کرد و با عجله می گفت خداحافظ

در اثبات زیبایی این روز‌های سرد همین بس که کافه‌ ای باشد و دو فنجان قهوه و گرمای دستان نوازشگر تو

بعد از تو می‌توان به همان خیابان رفت به همان کافه همان میز و همان قهوه را سفارش داد اما چه کسی می‌تواند اسمم را مثل تو صدا بزند

در ته فنجان قهوه‌ ام کفش‌ های توست اما دریغ که نمی‌ دانم می‌ آیی یا می‌ روی …

چه ‌قدر چای که ننوشیده‌ ام در کافه‌ هایی که با تو نرفتم و چه نیمکت‌ ها که مرا کنار تو ندیده فراموش کردند

بلاخره پیدا کردم کافه ی خیالم رو میز یک نفره با دو تا قهوه ی تلخ و اون یکی که همیشه دست نخورده باقی می مونه قهوه‌ هیچ کافه‌ ای تلخ‌ تر از جای خالی وجودت روبروی نگاهم نیست تلخ شدم از نبودنی که هیچ امیدی به آمدنش نیست

در کافی شاپ کنج دیوار روبروی هم و چه خوب قهوه را نخوردیم حرف هایت به اندازه ی کافی تلخ بود

I’d much rather hang out in a cafe That’s where things are really happening ترجیح میدم توی یه کافی شاپ بنشینم اینجاست که اتفاقات واقعی در حال رخ دادنه

خوشحالم که فقط توی یه کافی شاپ میشینم و مردم رو تماشا می کنم این کار مورد علاقه منه

کافی شاپ بهترین مکان برای نشستن و لذت بردنه

من شیفته‌ ی میز‌های کوچک کافی شاپ هستم که بهانه‌ ی نزدیک‌ تر نشستنمان می‌ شود و من روبروی تو می‌ توانم تمام شعر‌های ناگفته‌ ی دنیا را یک جا بگویم