متن ناراحتی سنگین و دل غصه دار ( قشنگ ترین متن ها درباره حس ناراحتی )

زنان گریه میکنند تا اشتباهات خود را پنهان کنند، مردان لبخند میزنند تا درد خود را پنهان کنند، به همین دلیل است که هرگز به یک زن گریان اعتماد نکنید و هرگز به یک مرد خندان  اعتماد نکنید!

بهر‌ِ من این زندگانی، غیرِ جان کندن نبود مرگ را هر روز دیدم در نقاب‌ِ زندگی..‌.

گفته بودی که: " دوایی بکنم درد تو را " ما در آن درد به امیدِ دوای تو هنوز…

و من در هر پلکی یک‌بار دیدنت را می‌بازم…

تو نمیتونی‌آدمی رو که‌مشکلی‌در‌ رفتارش‌نمیبینه تغییر بدی

همی.الان.بخوابوم.صبح.بیدار.نشم

-با خودت فکر کردی؟ – اگه یه روز مثل دو تا دشمن نه -مثل دو تا پشیمون به هم نگاه کردیم چی..؟

دل که خوش نباشه . . . دیگه هیچی قشنگ نیس

شازده کوچولو پرسید گاو چه شکلیه؟ روباه گفت: وسط چت کردن یهو میره

هرگاه تو در رنج باشی، من از کجا نیروی زندگی بجویم؟

آرامش افسانه‌ست ما زاده دردیم!

از کجا نیرو بگیرم تا بتوانم فردا، پس فردا، همه روزهای آینده زندگی کنم؟

عجب‌ روزهاییه، همش sadness عه!!

می‌پرسی کی‌ام؟ چند تکه استخوان در انتظار پایانِ روزهای تکراری.

دیگری از نظرم گر برود باکی نیست تو، که معشوقی و محبوبی و منظور، مرو

شازده کوچولو گفت: بعضی کارا، بعضی حرفا بدجور دل آدم رو آشوب می‌کنه… گل گفت: مثل چی؟ شازده کوچولو گفت: مثل وقتی که میدونی دلم برات بی‌قراره و کاری نمی‌کنی…

غم هم اگر هست، تو دلخوشی منی…

هیچ کدوم ما آدم های ضعیفی نیستیم ! فقد خود ما انتخاب میکنیم در مقابل کی بی دفاع باشیم

چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوشبختی درآورد؟ همین است که هست… #فروغ_فرخزاد

«چشم و ابروی خشن از بس که می آید به تو گاهی آدم عاشِق نامهربانی می شود!»

دنیای عجیبیه ناراحت باشی کسی دلداریت نمیده گریه کنی ، کسی اشکات رو پاک نمیکنه اما کافیه یه اشتباه کنی ، همه سرزنشت میکنن..

شب را سکوت اعتبار میدهد مرد را صبر

احساساتمان را مخفی می کنیم… اما یادمان می رود که چشمانمان حرف می زنند

«اما همین کافی بود، همین که میدانستم تنم درد تنت را دارد نه میل تنت را.» #فروغ_فرخزاد

و گاهی فقط خودت میدانی چقدر ویرانه ای چقدر غیر قابل احیا و چقدر سوت و کور…

روییدی در قلب من، بسان گل کوچکی که کنار دیوار میروید، همین قدر ناخواسته عاشقت شدم…

گاهی در نبودِ یک نفر، گویی جهان به تمامی خالیست!

ذوقش کور شده بود، هیچ چیز را قشنگ نمیدید.

پاتریک: چرا هیچکی بهم اهمیت نمیده باب؟! باب: شاید چون تو به همه اهمیت میدی :)

(:….It was a lot of talk; We did not say and passed بسیار سُخن بود؛ نَگُفتیم و گُذَشتیم…:)

آنچه نامش زندگی بود کشت مارا.. ماندم آنچه نامش است مرگ چه با ما میکند!

انگار تمام آنچه دوست داشتم از من دزدیده اند وحتی اگر تمام آن را به من بازگردانند کافی نخواهد بود …

محدودم کن به دوست داشتنت دلم میخواهد جز تو چیزی به چشمِ دل نیاید…

اولین کسی که تو این دنیا تورو سرخورده میکنه تورو ناراحت میکنه تورو خشحال میکنه تورو بیچاره میکنه همین خودت هستی!!

تمام تنم میلرزد… از زخمهایی که خورده ام! من از دست رفته ام… شکســته ام میفهمی؟ به انتهای بودنم رسیده ام اما…! اشــــــک نمیریزم پنهان شده ام پشت لبخـــندی که درد میــــکند…

امروز که زنده ای زندگی کن! فردا خواهی مرد، وقتی که سراسر زندگی ات در برابر ابدیت لحظه ای بیش نیست، چه جای آن است که خود را عذاب دهی؟

روزي خواهـیم فهمـید از زندگـے هـیچ چـیزي نداریم جز خاطـراتے كه رهایـمان نمـیكنند

عمرم گذشت و یک نفسم بیشتر نماند خوش باش کز جفای تو، این نیز بگذرد..!

به چه مشغول کنم دیده و دل را که مدام دل تورا می طلبد دیده تورا می جوید…

ساعتِ دنیای من کوک است با لب‌های تو صبح را بیداری چشم تو تعیین می‌کند …!

زمانی که باران تمام شود، چتر تبدیل به یک بار اضافه می‌شود. برای بسیاری از انسان‌ها نیز وفاداری هنگامی که منفعتی نمی‌بینند این گونه به پایان می‌رسد …

اگر بدانی وقتی نیستی چقدر بیهوده‌ام تلخم خراب و هیچم! اگر بدانی فقط هیچوقت نمی‌روی زیبای من! حتی به خواب…

چه دارم در این دنیا؟ جز قلبی از درد که به شوقِ دوست داشتنت می‌تپد…

– از غمگین شدن بدتر؟ + غمگین خوابیدن و غمگین بیدار شدن.

«سلاما على روح ملأت قلبي حبا دون لقاء…» سلام بر دلی که قلبم را بی‌هیچ دیداری، سرشار از عشق کرد.

راه اگر سخت ، اگر تلخ ولی میدانم آخرش لذت نابیست اگر صبر کنم

بعضی وقتا خیلی دلت میگیره از کارایی که در حقت میکنن ولی این شعر صائب تبریزی حقیقت ماجراست: "اثر ظلم محال است به ظالم نرسد ناله پیش از هدف از پشت کمان می‌خیزد…"

من اگه بخوام تنهایی رو معنا کنم میگم تنهایی یعنی بعد شنیدن خبرهای خوب کسی رو نداشته باشی براش تعریف کنی.

یه جا نوشته بود: “راستش من از اعتماد کردن نمی‌ترسم از نااُمید شدن می‌ترسم، از این‌که یه آدم رو باور کنم و بهم ثابت کنه که اشتباه کردم خیلی می‌ترسم..!” و چقدرم درست نوشته بود:)

خبر داری … که جان نیمه جان من همه در گرو خنده‌هاته مرا چه به امانت داری جانم به امانت خنده های تو

‌‌‌‌‌خودت باش،نه تندیسی كه ديگران می‌خواهند وقتی قالب فكر ديگران می شوی زيبا ميشوی به چشمشان اما، تمام مجسمه ها شكستني هستند، در كمال زیبایی ‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی وفا حالا ک من افتادم از پا چرا ؟!

‌‌‌‌‌‌‌‌یجوری رفتار میکنید که مجبور میشم با تمام علاقه ای که نسبت بهتون دارم نبودنتون رو ترجیح بدم

یه لحظه‌هایی تو زندگی هست که سر جمع دو دقیقه هم نبوده اما یادش یه عمر آدمو داغون می‌کنه.

در هیاهوی زندگی دریافتم چه بسیار دویدن‌ها که فقط پاهایم را از من گرفت در حالی که گویی ایستاده بودم چه بسیار غصه‌ها که فقط باعث سپیدی موهایم شد در حالی که قصه‌ای کودکانه بیش نبود

راه رفتن را یاد گرفتیم تا دویدن را بلد شویم دویدن را یاد گرفتیم تا راهی برای زودتر رسیدن بیابیم دویدیم و دویدیم و دویدیم بی‌آنکه بدانیم سهم ما از زندگی فقط دویدن بود نه رسیدن

کاش زندگی از آخر به اول بود پیر به دنیا می‌آمدیم آنگاه در رخداد یک عشق جوان می‌شدیم سپس کودکی معصوم می شدیم و در نیمه شبی با نوازش‌های مادر آرام می‌مردیم

زندگی مثل دیکته است هی غلط می‌نویسیم و هی پاک می‌کنیم دوباره می‌نویسیم و باز پاک می‌کنیم غافل از اینکه یه روز داد می‌زنند ورقه‌ها بالا

سکوت نکن زمزمه کن گاهی قدم بزن در کوچه‌های زندگی و گاهی آرام پرواز کن این آبی بیکران مال تو نباشد مال کیست؟

زندگی زمان دارد و زمان می‌گذرد هر دو می‌گذرند و ما می‌نگریم زندگی زمان تیک تاک با صدای قلب هماهنگ می‌شود هر دو باهم می‌نوازند و می‌روند تا پایان هر دو سکوت باشد و ایست

من به تنهایی یک چلچله در کنج قفس بند، بندم همه در حسرت یک پرواز است من به پرواز نمی‌اندیشم، به تو می‌اندیشم که زیباتر از اندیشه یک پرواز است

در این شب سرد بیدارم و بس دلتنگ توام درگیر قفس با هر چه صدا با هر چه نفس فریاده می‌زنم چرا؟ من از تو دل نمی‌کندم تو با من همسفر بودی کنارت زندگی کردم تو از من بی خبر بودی.

هر که به من می‌رسد بوی قفس می‌دهد جز تو که پر می‌دهی تا بپرانی مرا

هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است ذهن بی‌پنجره دود آلود است ذهن بی‌پنجره بی‌فرجام است بگشاییم در این تاریکی روزنه بگذاریم که هر کوه طنینی فکند بگذاریم ز هر سوی پیامی برسد بگشاییم کمی پنجره را بفرستیم که اندیشه هوایی بخورد و به مهمانی عالم برود.

یک پنجره نگاه برایم بفرست یک شعر و کمی دهان برایم بفرست دارم خفه می‌شوم دراین کنج قفس لطفا کمی آسمان برایم بفرست.

می‌رسد روزی که بی من لحظه‌ها را سر کنی می‌رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی می‌رسد روزی که شب‌ها در کنار عکس من نامه‌های کهنه‌ام را مو به مو از بر کنی

چقدر سخته کسی رو که دوستش داری نتونی بهش بگی که دوستش داری و چقدر بده که کسی تورو دوست داشته باشه و اینو نتونه بهت بگه

یارب تو او را همچو من بر غم گرفتارش مکن در شهر غربت ای خدا هرگز تو آزارش مکن هر چند او از رفتنش چشمان من گریان نمود لیک ای خدای مهربان از غصه پر بارش مکن