متن بی معرفتی سنگین و بی مرامی (55 متن درباره بی معرفت ها)

وقتی آدم مقابلت آدم نیست خاموش کن فانوس وابستگی ات را … گاهی چه اصرار بیهوده ایست … اثبات تمام دوست داشتنمان به آدم ها، معرفت های بی جایمان … مهربانی کردن های الکیمان … بها دادن های بیش از حدمان … تلاش های بی مورد برای حفظ رابطه هایمان ، وقتی برای آدم های امروزی خوبی و بدی یکسان است …! بیش از حد آدم بودن تاوان سنگینی دارد …!

عشق را بی معرفت معنا مکن زر نداری مشت خود را وا مکن

“پایِ “معرفت که میاد وسط “دستِ “خیلیا کوتاه میشه. .

رسم رفاقت اینه که با رفیقت پیر شی، نه اینکه وسط راه ازش سیر شی هی رفیق .. ماندگار باش، نه یادگار به سلامتیِ دوستان بی معرفت که اگه نبودن نمیشد قدر دوستای با معرفت رو دونست

گفت: بی معرفت چجوری آن همه عواطف و خاطرات را قورت دادی؟ هسته ی آلبالو که نبود… #عباس_معروفی

من بی معرفت نیستم ، فقط مثل خودت رفتار کردم.

‏گاهی وقتا اگر آدما بهتون میگن که براتون چیکارا کردن نشونه ی منت گذاشتن نیست بلکه میخوان بهتون ثابت کنم چه آدم بی معرفت و قدرنشناسی هستید.

بی معرفت تو که تو زندگی واقعی ولمون کردی لاقل تو خوابم ولمون کن

بی معرفت تکیه کلامات تکیه کلامم شده بود حرف زدنم شده بود عین خودت حتی طرز سلام کردنم تیکه انداختنام…  من هیچ شباهتی به ورژن قبلی خودم نداشتم شده بودم یه تیکه کوچولو از وجود خودت چطور دلت اومد یه تیکه از خودتو جا بزاری؟

همیشه واسم سواله که یعنی تو دلت واسم تنگ نشد؟یعنی صبحا که پاشدی گوشیتو چک کردی منتظر تکستم نبودی؟وقتی که داشتی میرفتی بیرون منتظر مراقب خودت باش از طرف من نبودی؟شبا دلت نخواست کل روزتو برام بگی؟وقت کارای روزمرت اصلا یاد من نیوفتادی؟ تورو نمیدونم ولی من خیلی دلم واست تنگ شده بی معرفت

بخدا من بی معرفت نیستم، فقط بی حوصله ام. یعنی ممکنه شما صمیمی ترین دوستم باشی ولی تا چند هفته حوصله سراغ گرفتن ازت رو نداشته باشم، بدون اینکه ذره ای از دوست داشتنم کم بشه.

ميگم من بی معرفت نيستم، ‏فقط ياد گرفتم همونقدری كه تو زندگی آدما هستم، تو زندگيشون باشم.

‏احمق ماییم که بی معرفتی میبینیم و بازم معرفت به خرج میدیم

زیادی معرفت خرج کنی! یه روز سواری ندی میشی بی معرفت:) آدما رو بد عادت نکنیم!

‏یکی از بزرگترین زجر های دنیا اینه که کسی رو که دوس داری خیلی بی معرفت باشه

مهربونی، بزرگترین خطایی بود که در حق آدمای بی معرفت کردم..!

‏همه آدمایی که بی خدافظی میرن بد و بی معرفت نیستن، بعضیا مجبور به رفتن شدن، واسه این اجبار یه دفعه مردن دیگه جونی ندارن واسه این خدافظی تلخ.

‏وقتی از بیکاری و بی حوصلگی و تنهایی سراغمونو میگیرین، دیگه از معرفت حرف نزنین تو رو خدا…

طلوع بی شمار معرفت باش به شهری که رسومش بی وفائیست سرم سرگرم تصویر تو گشته به آن حدی که اسمش بی نوائیست

دکتر انوشه خیلی خوب این مرحله از عاقل شدن رو توصیف میکنه: "مدت هاست که از آدم های سمی فاصله گرفتم ! سمی از نظر من یعنی؛ دروغگو، نمک نشناس، بی معرفت، دورو، پرحاشیه و ‌…"

یجا متنی خوندم که نوشته بود : اگر کسی قدرتو نمیدونه بذار نبودنت رو احساس کنه… دلم میخواست به نویسنده متن بگم… دنیا و آدماش اینقدر بی معرفت شدن که کافیه ثانیه ای نباشی جای خالیت ساده تر از اون که فکر میکنی پر میشه….

اصلا خبر داری چقد دلتنگتم بی معرفت؟

ﻣﻦ ﭼﯿﺰ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻡ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﻨﺖ ! ﮐﻤﯽ ﺩﻟﻢ ﺷﮑﺴﺖ ، ﺷﺐ ﻫﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭﺵ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﻫﺮﺷﺒﻢ ﺷﺪ . ﯾﮑﻢ ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ . ﭼﯿﺰ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ! ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺎﺧﺘﯽ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ ! ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﯾﻦ ﻗﻠﺐ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﯽ ! ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯼ ﻣﻦ ، ﻋﺎﺷﻘﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ . . .

تو سکوت میکنی و فریاد زمانم را نمی شنوی ! یک روز …. من سکوت خواهم کرد ؛ و تو آن روز …. برای اولین بار مفهوم “دیر شدن ” را خواهی فهمید …

نــــــــــــه هوا سرد نیست سرمای کلامت، دیوانه ام میکند بی رحم ! شوق نگاهم را ندیدی؟ تمامه من به شوق دیدنت، پر میکشید ولی … همان نگاه بی تفاوتتــــــــ برای زمین گیر شدنم کافی بـــــــــــــود

برایش نوشتم: “به امید فردای بهتر” دو هفته بعد شنیدم ازدواج کرد ! بعدهـــــــــــا فهمیدم آن روز “الف” فردا را یادم رفته بــــــــــود

من تو را دوست دارم تو مرا دوست نداری باشد ولی من به “دوست” مشترک مان حسودی ام می شود . . .

حقیقت گم نشده تکه تکه شده به اسم معرفت افتاده دست یه مشت آدم بی­ معرفت

بی معرفت نیستم اما مزاحم آدمی که مشغول فراموش کردن منه نمی شم حتی اگر روزی هزار بار تو خودم بشکنم

باور آدم های ساده را خراب نکن آدم های ساده با تو تا ته خط می‌ آیند و اگر بی معرفتی ببینند، قهر نمی کنند! میمیرند مرگ پروانه را آیا دیده ای؟ پروانه تنها با یک تلنگر میمیرد!

پر طاووس قشنگ است، به کرکس ندهند معرفت بار گرانیست، به هرکس ندهند

بزرگی معرفت ادب و نجابت آدمیان را به هنگام خشم و عصبانیت بیازمائید نه در زمانی که همه چیز بر وفق مرادشان است

چه شده؟ ای دل دیوانه هوایش کردی؟ با دو چشمان پر از اشک صدایش کردی؟ گفته بودم که دلش معدن بی معرفتی ست تو نشستی و دلت خوش به وفایش کردی؟

بيخيال عطرهای گران بها آدم باید بوی معرفت بدهد

من همان دخترک غم زده ی دیروزم من همان کودک بی تاب برای بودن که دلش را در اندوه به زنجیر کشید و به اندازه ی دل رنج کشید و به اندازه ی بی معرفتی درد کشید

پس از کلی فقر به ثروت و شهرت رسیدم آموخته ام که با پول می توان ساعت خرید ولی زمان نه می توان مقام خرید ولی احترام نه می توان کتاب خرید ولی دانش نه می توان دارو خرید ولی سلامتی نه می توان رختخواب خرید ولی خواب راحت نه ارزش آدم ها به دارایی آن ها نیست به معرفت آن هاست

یه آدم خوب باید معرفت داشته باشه مرام داشته باشه دل بزرگی داشته باشه تو دلش پر از خدا باشه

بی‌ منفعت که بشی مردم بی معرفت میشن گرفتاری بهونست

علم بهتر است یا ثروت؟ باور کن هیچ کدام فقط ذره ای معرفت

صبرت که تمام شد، نرو معرفت تازه از آن لحظه آغاز می شود

مهربونی بزرگترین خطایی بود که در حق آدم های بی معرفت کردم ️

فاصله‌تان را با آدم‌ ها رعایت کنید آدم‌ ها یکدفه میزنند روی ترمز و آن وقت شما مقصری

ما عاشق فهم و ادب و معرفتیم ما خاک قدوم هر چه زیبا صفتیم از زشتى کردار دگر خسته شدیم محتاج دو پیمانه مى معرفتی

بی حساب کتاب خرج بشه خرابی به بار میاره حتی معرفت

آدم ها رو وقتی بشناسین که دورشون شلوغه نه وقتی تنهان تنهایی آدم‌ ها رو مهربون می‌ کنه

خـــــــیال کـــــــردی رفـــــــتی و تمـــــــام ؟! بــــــــــریـــــــــــدی و خـــــــــــلاص.. مـــــــن هرگـــــــز کـــــــوتاه نمی آیم.. می بینی ؟ تا ابد دهانت از شعر های عاشقانه من سرویس است !!

هربار که کودکانه دست کسی رو گرفتم گم شده ام ! ترس من از گم شدن نیست .. ترسم از گرفتن دستی ست که بی بهانه رهایم کند ! روزگاری در گوشه ای از دفترم نوشته بودم تنهایی را دوست دارم جون بی وفا نیست اما حالا مینویسم از تنهایی بیزارم جون تنهایی یادآور لحظات بی تو بودنم است عزیز

بی وفا بودم شکایت میکرد باوفا شدم خیانت میکرد مهربان شدم رهایم کرد

اگر یار مرا دیدی به خلوت بگو ای بی وفا ای بی مروت غمم دادی و غم خوارم نکردی سر و کارت به فردای قیامت

به هرکس دل سپردم بی وفا شد چون پابندش شدم از من جدا شد نمیدانم از اول بی وفا بود یا که من نازش را کشیدم بی وفا شد

برای رسیدن به تو آنقدر دویدم که دیگر برای همراه شدن با تو نفسی برایم باقی نماند و من از تو جا ماندم آخه بی وفایی یه ذره برام صبر میکردی تا نفسم چاق شود

میروم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست آنچنان که تارو پودقلب من از هم گسست می روم با زخم هایی مانده از یک سال سرد آن همه برفی که آمد آشیانم را شکست می روم اما نگویی بی وفا بود ونماند از هجوم سایه ها دیگر نگاهم خسته است

وفا یعنی این که: بعد از رفتنت نازنینم حتی نگذاشتم کسی بفهمد مرا دور زدی بی وفا

رفیق بی معرفت را کمتر از دشمن نمی دانم شوم قربان آن دشمن که بویی از معرفت دارد

قصه معرفت و رفاقت تموم شد….

مرام فقط مرام گاو، چون نگفت من گفت ما… رفیق فقط کلاغ نه بخاطر سیاهیش به خاطر یه رنگیش… معرفت فقط معرفت کرم نه به خاطر کرم بودنش به خاطر خاکی بودنش…

معرفت به ذاتِ آدماست. نه پیشینه، نه جایگاه و نه نسبت! معرفت، یه چیزی شبیهِ یه مهره‌ی یاقوتی رنگه که دور قلب بعضی‌هامون هست پیوسته به یه نخِ نامرئی! دورِ قلب ِ بعضی‌هامون نه! بیخودی تو آدما دنبالِ توجیه نگردین! معرفت به ذاتِ آدماست…

در جریان معرفت قرار گیرید و جریان معرفت را در خود جاری سازید. ندانستگی را بـه سوی دانستگی و دانستگی را بـه‌سوی یافتن حقیقت بپیمایید.