شعر ایام فاطمیه (اشعار سوزناک و احساسی شهادت فاطمه زهرا)

قبل از آنی که بیاید سائلی در پشت در می نشیند منتظر بانوی محشر پشت در خانه وقتی خانه زهراست، پس هر سائلی بعد دق الباب خندان می شود در پشت در آنقدر از صاحب این خانه احسان دیده بود سجده کرد و اشهدش را گفت کافر پشت در در زدند و با خودش می گفت حتما سایل است باز هم با کیسه نان رفت مادر پشت در در کمال حیرت اما دید بانوی کرم جای سائل آمده اینبار لشکر پشت در در زدند و در زدند و در زدند و در شکست آه شد آغاز، جنگی نا برابر پشت در با غضب شیطان به سوی اهل جنت حمله برد پا نهاد ابلیس بر آیات کوثر پشت در غنچه یاس و هجوم آتش و مسمارِ داغ شد گل نشکفته سادات پرپر پشت در نیست پاسخ همچنان این پرسش تاریخ را از چه بابت رفت فضه جای حیدر پشت در کار دنیا را ببین در رفت و آمدهای خود ناگهان از پا می افتد مرد خیبر پشت در گر هزاران بار برگردد به دنیا باز هم می رود زهرا هزاران بار دیگر پشت در

دوباره بغض گرفته گلوی جان مرا زدند پیش نگاهم زن جوان مرا به خانه صورت یاس مرا کتک زده اند صبور بودم و صبر مرا محک زده اند زن رشیده ی من را خمیده کردند آه میان خانه ام او را شهیده کردند آه چقدر مردم شهر مدینه نامردند مقابل حرم وحی، هیزم آوردند چگونه فاطمه ام زیر دست و پا افتاد به درب خانه لگد خورد و بی هوا افتاد چهل نفر گل باغ مرا لگد کردند به آیه های الهی چقدر بد کردند

این روزها شب وسحرت طول می کشد حتی دقیقه در نظرت طول می کشد تا دست ها به هم برسد لحظه قنوت در پیش چشم های ترت طول می کشد از کنج خانه تا دم در غصه می خورم از بس که راه مختصرت طول می کشد اینگونه پیش گر برود ای کبوترم درمان زخم های پرت طول می کشد با هر قدم که تکیه به دیوار می دهی از بین کوچه ها گذرت طول می کشد بگذر از این محله که در وقت حادثه تا مجتبی شود سپرت طول می کشد تنگ غروب می رسی و درک می کنم درد دل تو با پدرت طول می کشد گیرم به گریه دخترت آرام شد ولی آرام کردن پسرت طول می کشد گفتی مجال شرح دل شرحه شرحه نیست افسوس ..قصه جگرت طول می کشد

تا سحر را گرفته اند از ما چشم تر را گرفته اند از ما کنج عزلت نشسته ایم ، آری بال و پر را گرفته اند از ما چون درختی که پیر و خشکیده برگ و بر را گرفته اند از ما ما گدایی بلد نبودیم و پشت در را گرفته اند از ما بس که ناشکری از بلا کردیم دردسر را گرفته اند از ما لب مرز میان ما بسته ست این گذر را گرفته اند از ما ما فقیران به فکر عقباییم تا قیامت گدای زهراییم چاره ای نه … نمانده انگاری تو که از این دلم خبر داری همه رفتند و من همین جایم تکیه دادم به کنج دیواری شب به دست خودم ادب کردم چشم وا مانده را ز کم کاری دست خالی رسیده ام اینجا تا شنیدم شما خریداری این دلم را بخر گرفتارم تا ندادم به دست خود کاری

باید بری, نه! محضِ رضایِ خدا نگو دق می کنم بدون تو, این جمله را نگو زهرا بمان و زندگی ام را به هم نریز سنگ صبور من, نرو از پیشم ای عزیز زهرا شبِ عروسی مان خاطرت که هست؟ مهریه ی زلال و روان خاطرت که هست؟ یادت که هست قول و قراری که داشتیم؟ یک روح واحدیم, شعاری که داشتیم ای دل خوشیِ زندگی ام می شود نری؟ از حال و روز من که شما با خبرتری! گریه نکن محدثه, غمگین نکن مرا با رفتنت غریب تر از این نکن مرا با درد دنده های شکسته جدال کن تقصیر دست بسته ی من شد, حلال کن دل گرمی علی, به نظر زود می روی! نه سال شد فقط, چقدر زود می روی

مادرم خورد زمین و جگرم تیر کشید از غم بال و پرش بال و پرم تیر کشید چند گامی به عقب آمد و افتاد و شکست تا سرش خورد به دیوار سرم تیر کشید چشم او رفت سیاهی و حرم را گم کرد در پیِ چشم ترش چشم ترم تیر کشید دست بر شانه ام انداخت و دیدم مادر کمرش خم شده..!! من هم کمرم تیر کشید بعد هر ضربه که آنروز به مادر میخورد رشته های رگ قلب پدرم تیر کشید مادرم گفت که از حادثه کوچه….به بعد بند بند بدنم گل پسرم تیر کشید محمد کیخسروی

این روزها مسیر حیاتش عوض شده شهر مدینه‌ای که صراطش عوض شده از یاد رفت «آل محمد» به راحتی بعد از پیامبر, صلواتش عوض شده بر آستانه‌ی در «جنت» دخیل بست! حتی مرام شعله‌ی آتش عوض شده! باران تازیانه و گلبرگ‌های یاس؟ این شهر, بارش حسناتش عوض شده؟ این فاطمه‌‌ست از علی‌اش رو گرفته است؟ یا آفتاب خانه صفاتش عوض شده او رفتنی‌ست, این در و دیوار شاهدند این روزها اگر حرکاتش عوض شده

نه سنگ قبر و گنبد و گلدسته و ضریح حتی شمایل عتباتش عوض شده یوسف رحیمی