جملات زیبا از عباس کیارستمی (متن های زیبا و قشنگ از کارگردان بزرگ ایرانی)

سبک مثل چهره آدم است. کاری که آدم انجام می‌دهد خاص است. بنابر این بله، تصور می‌کنم سبک من وجود داشته باشد. همان‌طور که تمامی کسانی که در دنیای سینما کار می‌کنند و فیلم می‌سازند صاحب سبک هستند. اما تصور نمی‌کنم که قابل تقلید باشد یا دست کم صد در صد بتوان تقلیدش کرد. اما گاهی در شگفتم که حتی قسمت‌هایی از کار خودم هم به سبک من تعلق ندارند. بعضی وقت‌ها سینمای خودم را هم به جا نمی‌آورم، چه رسد به سینمای دیگران.

لبخند می زنم بی دلیل عشق می ورزم بی تناسب زندگی می کنم بی خیال مدتی ست …!

از بودن با تو در رنجم از بودن با خود در هراس کجاست بی‌خودی؟

تكه ابرى سياه سرانجام قرص ماه را در آغوش گرفت

نه خواندن می دانستنه نوشتن اما چیزی می گفتکه نه خوانده بودمو نه کس نوشته بودت

سینمایی که در آن دروغ زیاد باشد، جیب‌بری در تاریکی‌ست.

آدم‌ها اگر خود ناهنجار نباشند چطور می‌توانند به ناهنجاری دیگران پی ببرند.

سینما را نمی‌شود یادگرفت یا یاد داد. مسائل تکنیکی یاد داده می‌شوند اما هنر نه.

ما باید به دنبال آدم‌های ویژه بگردیم یا آدم‌های معمولی در شرایط ویژه.

همه را مستی از پای درمیاورد مرا هوشیاری!

هر وقت مردم از من راجع به داستان فیلم بعدیم سؤال می‌کنند و من جواب نمی‌دم، فکر می‌کنند که من خیلی می‌خوام مرموز باشم ولی واقعیت اینه که من خجالت می‌کشم که فیلم رو توی سه جمله خلاصه کنم.

معمولاً وقتی دارم فیلم‌نامه می‌نویسم یک سری آدم واقعی توی ذهن من هستنند که ممکنه در انتها توی فیلمم بازی نکنن.خشونت توی زندگی واقعی وجود داره ولی من هیچ‌وقت از خشونت برای جمع‌کردن تماشاگر استفاده نمی‌کنم.فکر می‌کنم بهترین کار مو توی ایران انجام دادم.فیلم یک‌صدای جهانی و عمومی است، ما نمی تونیم اون رو در یک فرهنگ خاص خلاصه کنیم.فیلم درباره یک انسانه، درباره انسانیت.

سینما به شما اجازه می‌دهد که درآن واحد هم پدربزرگ باشید و هم نوه. در زندگی طبیعی هیچ‌گاه این اتفاق نمی‌افتد.

گفتاز دست من کاری بر نمی آیدکاش گفته بوداز دلم!

دوستــانــم،مــی رنجــاننــدم مــدام!از دشمنــان،چیــزی در خــاطــرم نیســت . . .

از اینکه فراموشتون میکنن ناراحت نشید عباس کیارستمی میگه : علف های نورسته به جا نمی آورند درختان کهن را …

همیشه ناتمام می‌ماند حرف‌های من ، با خودم به قصد پرواز ، تجربه کردم سقوط را …

ده‌ها کلید مانده از سال‌های دور جرات دور ریختنم نیست بی‌آنکه قفلی باشد …

بالاخره ‏من ماندم و من ‏من از من رنجیده است ‏هیچ کس نیست ‏برای پادرمیانی …

اکنون کجاست؟ چه می‌کند؟ کسی که فراموشش کرده ام!

کاش یه رفیق مثل عباس کیارستمی داشتم که بهم می‌گفت: ‏قطع امید کردی؟! دَم صبح طلوع آفتابو نمیخوای ببینی؟سرخ و زرد آفتاب رو موقع غروب،دیگه نمی‌خوای ببینی؟ ماه رو دیدی؟ نمی‌خوای ستاره‌ها رو ببینی؟ شب مهتاب، اون قرص کامل ماه، دیگه نمی‌خوای ببینی؟ چشمات رو می‌خوای ببندی؟ از مزه‌ی یه گیلاس، می‌خوای بگذری؟ نگذر! من رفیقتم میگم نگذر

عباس کیارستمی به ژیولیت بینوش برای اجرای یک سکانس می‌گه: «این سکانس رو با عصبانیت نگو، با گله و دلخوری بگو. باید یک عزیزم بگی، بغضت رو فرو بدی، و همه چیز رو شروع کنی.» ژیولیت با خنده می‌گه: «این تلخ و شیرین بین ایرانیاست، من فرقشون رو نمی‌فهمم. چه گله‌ایه که عصبانیت توش نیست؟» و کیارستمی جواب می‌ده: «در گله، عشق و علاقه و میل به آشتی هست؛ اما در عصبانیت میل به متارکه وجود داره.»

بازنگشتند رود هایی که به دریا رفتند سربازانی که به جنگ و یارانی که به دیار غریب

عشق در سن من چنان ناشایست می نماید که آن را از وجودی که مرا به آن مبتلا کرده است پنهان می دارم.

‌‌چه راه دشواری است گذر از شب، از روز گذر از خیر، از شر از نیک و بد گذر از سکوت از هیاهو از نفرت از خشم از عشق

از ارتفاع میترسم: افتاده‌ام از بلندی از آتش میترسم: سوخته‌ام به کرات از جدایی میترسم: رنجیده‌ام چه بسیار از مرگ نمی‌هراسم: نمرده‌ام هرگز حتی یک بار

نه خواندن می‌دانست نه نوشتن اما چیزی می‌گفت که نه خوانده بودم و نه کس نوشته بود

شب به موقع رسید سپیده به موقع زد خروس به موقع خواند من بی‎موقع خوابیدم

از مبدا تا مقصد صدها کیلومتر و صدها تن که با هیچ‌کدام، کاری ندارم

باغم را فروختم امروز آيا درختان مى‌دانند؟

آتشى برپاست در جنگل درختان سپيدار به تماشا ايستاده‌اند

سرزمین تخیلاتم نامحصور بی‌محصول

گفت از دست من کاری بر نمی آید کاش گفته بود از دلم!

چه دشوار است تماشای قرص ماه به تنهایی

امروز را در خانه می‌‌مانم و در به روی کس نمی‌گشایم اما بی در و پیکر است خانه ذهنم می‌ آیند و می‌ روند دوستان ناموافق آشنایان ناسازگار …

بیزارم از زبان زبان تلخ زبان تند از زبان دستور از زبان کنایه با من به زبان اشاره سخن بگو

کينه‌هايم را فراموش كرده‌ام عشق‌هايم را دشمنانم را بخشوده‌ام دوست تازه‌اى برنمى‌گزينم