سخنان قصار وینستون چرچیل سیاستمدار معروف { 50 نقل قول با معنی }

مهم‌ترین کار ما این نیست که ببینیم در دوردست‌های مبهم و ناپیدا چه چیزهایی وجود دارد. کار ما این است که به آنچه ‌آشکارا در پیش رو داریم، بپردازیم.

موفقیت، توانایی رفتن از شکستی به شکست دیگر بدون از دست دادن شور و حرارت است.

از مخالفت نهراسید؛ بادبادک تنها زمانی می‌‌تواند بالا برود که با باد مخالف مواجه شود.

اشخاص همیشه گناه را به گردن شرایط و بی‌نظمی‌ می‌‌اندازند؛ من به شرایط و بی‌نظمی‌ اعتقاد ندارم. افراد موفق، شرایط و نظم را جسجتو می‌‌کنند و آن را می‌‌آفرینند.

موفقیت پایان نیست. شکست نابودکننده نیست. این شهامت ادامه دادن است که اهمیت دارد.

ماجراجو و خطرناک باشید، با روزگار به مقابله برخیزید و ترس به خود راه ندهید؛ زیرا هر چه پیش آید خوش آید.

آدم بدبین، سختی را در هر فرصتی می‌بیند، آدم خوش‌بین فرصت را در هر سختی.

کافی نیست حداکثر تلاش خود را بکنیم و در بهترین حد خود ظاهر شویم، گاهی لازم است کاری را در حد کفایت انجام دهیم.

عیب جامعه این است که همه می‌‌خواهند انسان مهمی‌ باشند و هیچ کس نمی‌‌خواهد فرد مفیدی باشد.

شما دشمنانی دارید؟ بسیار خب این نشان می‌دهد روزی جایی در زندگی‌ تان کار مهمی را خوب انجام داده‌اید.

حقیقت انکارناپذیر است. بدخواهی ممکن است به آن حمله کند، ممکن است نادانی آن را به سخره بگیرد اما سرانجام موفقیت پایدار خواهد بود.

شهامت چیزی است که باعث می‌‌شود انسان بایستد و سخن بگوید. البته این هم که انسان بنشیند و گوش دهد، شهامت است.

من شخصا دوست دارم بیاموزم، اگرچه همیشه نفرت دارم از این که به من بیاموزند

شجاعت را به حق در صدر صفات برجسته انسان دانسته‌اند زیرا این صفت تکیه‌گاه صفت‌های دیگر است.

وقتی دری بسته می‌شود در دیگری باز می‌شود. ولی آن قدر با تاسف به درهای بسته نگاه می‌کنیم که از درهای باز شده غافل می‌مانیم.

انسان به اندازه مشکلاتی که باعث پریشانی‌اش بشود، بزرگ می‌شود.

طرز نگرش چیزی کوچک است که تفاوتی بزرگ ایجاد می‌کند.

اقتصاد ضعیف و فقر فقط دو دلیل دارد: یا حاکمان احمقند یا احمق ها حاکمند. خشکسالی و جنگ بهانه است.

یک سیاست‌مدار با دشمنی‌هایی که میان رقبای خود بوجود می‌‌آورد قضاوت می‌‌شود.

ما از جهانیان هیچ نمی‌‌خواهیم جز احترام.

همه از مردن در راه باورشان سخن می‌ گویند، اما هیچ کس از کشته شدن در راه باورش دم نمی‌‌زند.

چیزی که مردم جهان سوم باید نجات دهند کشورشان نیست. بلکه ابتدا باید خود را نجات دهند. زیرا بیشتر آن‌ها در اعماق نادانی، توهم دانایی دارند.

زمانی که اسب‌های توانا اجازه ورود به میدان مسابقه را نداشته‌باشند هر الاغی می‌تواند به خط پایان برسد.

برای من عجیب است چرا همه افرادی که می‌دانند کشور را چطور اداره کنند مشغول رانندگی تاکسی یا اصلاح موهای دیگران هستند.

بزرگترین دستاورد من توانایی قانع کردن همسرم بود که با من ازدواج کند.

زنان یک جامعه را محدود کنید. آن‌ها را حقیر کنید. تمسخرشان کنید. من تضمین می‌دهم چنین جامعه‌ای هزار سال هم بگذرد پیشرفت نخواهد کرد.

درستكاری اهمیت دارد، ولی روراستی نیز مهم است.

امپراتورهای آینده، امپراتورهای فكر و اندیشه اند.

مهمترین كار ما این نیست كه ببینیم در دور دستهای مبهم و ناپیدا چه چیزهایی وجود دارد. كار ما این است كه به آنچه آشكارا در پیش رو داریم، بپردازیم.وینستون چرچیل

بدون تردید، افراد بشر حاضر نیستند كه همگی بطور یكسان و برابر از گرسنگی بمیرند و بی گمان برای آخرین تكه نانی كه می ماند و باید تقسیم شود، درگیری شدیدی به وجود خواهد آمد.وینستون چرچیل

رنهای تاریك باز خواهد گشت، روزگار حجر بر بالهای درخشان دانش باز خواهد گشت، چه بسا امروز بركت های بی شمار به بشر ارزانی داشته تا یك روز مایه ی نابودی وی شود، آگاه باش! فرصت از دست نرود.وینستون چرچیل

حقیقت، انكارناپذیر است. بدخواهی ممكن است به آن حمله كند. ممكن است نادانی آن را به مسخره بگیرد، اما سرانجام حقیقت پایدار خواهد بود. وینستون چرچیل

از مخالفت نهراسید؛ بادبادك تنها زمانی می تواند بالا رود كه با باد مخالف مواجه شود.وینستون چرچیل

«من فرزند زمانۀ ملکه ویکتوریا هستم. زمانی که ساختارها و بن‌مایه‌های ادارۀ کشور چفت و بست محکمی داشت و حضور بریتانیا در عرصۀ تجارت و دریا بی‌رقیب بود. قدرت امپراتوری بریتانیا روز به روز محکم‌تر از قبل می‌شد و این وظیفۀ ما را برای حراست از آن سنگین‌تر می‌کرد. در آن ایام نیروهای حاکم سیاسی در بریتانیا بسیار به خود و به اصول اعتقادی خود باور داشتند و بر این باور بودند که می‌توانند هنر حکومتداری و اقتصاد را به جهانیان بیاموزند.»

«آقای چرچیل به واسطۀ هوش بسیار سرشارش شاید آدم محبوبی نباشد، رک‌تر و صریح‌تر از آن است که بخواهد به چاپلوسی بیفتد و هیچ‌گاه برای آن‌که مراعات کسی را بکند، کوتاه نمی‌آید.»

۱۳۲۲ یکی از افراد بسیار نزدیک به وینستون چرچیل در گفتگویی خودمانی با خبرنگار روزنامه‌ای آمریکایی تعریف می‌کند که روزی وی از چرچیل می‌پرسد چطور خداوند که چنین غروب زیبایی آفریده است، اجازه می‌دهد این همه بدبختی و فلاکت در جهان به وجود آید؟ چرچیل در جواب داد سخن سر می‌دهد که «بدون خونریزی صلح در جهان وجود نخواهد داشت و تمام زندگی جنگ است، جنگ برای بقا. بهترین مردان در بهترین زمان ممکن از دل جنگ‌ها بیرون آمده‌اند و بشر از رهگذر جنگ‌ها به پیشرفت‌های دلگرم‌کننده‌ای دست یافته است و تحت فشار جنگ است که انسان برای ارتقای سطح زندگی خود تلاش بیش‌تر می‌کند و زمانی که جنگ‌ها پایان می‌یابند، مردم همه چیز را سهل می‌گیرند و بی‌مبالات می‌شوند و تنها جنگ است که می‌تواند آن‌ها را به پیشرفت مجبور کند.»

چرچیل از عنفوان جوانی دو رؤیا در سر داشت: او آرزو داشت هم به عنوان قهرمان و سمبل دموکراسی و هم به عنوان قهرمان نظامی دل‌های مردم را تسخیر کند و برای رسیدن به این رؤیاها پیر شد، سال‌ها مبارزه کرد و فرسوده شد. در شصت و شش سالگی‌اش هر دوی این آرزوها با شکوه فراوان و در آن واحد محقق شد.

به طور کلی، مردم و قهرمانان هر عصر، قهرمانان نسل‌های قبل از خود را تخریب می‌کنند و قطعاً تاریخ صحنۀ چنین فراز و فرودهایی است.

«کسانی که گمان می‌کنند نقش چرچیل یا دوران چرچیل به پایان رسیده است، از تاریخ درس نیاموخته‌اند و از طبیعت انسان شناختی ندارند. قدرت نبوغ و نوابغ را نمی‌دانند. نیروی عطشناک توده را برای داشتن رهبری توانمند درک نمی‌کنند. مردان سرنوشت‌ساز منتظر نمی‌مانند که برای آن‌ها دعوتنامه فرستاده شود، آن‌ها زمانی که احساس کنند وقت آمدن است، پا به عرصه می‌گذارند. آن‌ها از دیگران طلب نمی‌کنند تا وجود و هویتشان را به رسمیت بشناسند، آن‌ها خودشان به خودشان رسمیت می‌بخشند. مردان بزرگ، تقدیر بشریتند و آمدنشان اجتناب‌ناپذیر است.»

گیلبرت در بارۀ چرچیل چنین نتیجه‌گیری می‌کند: «بزرگ‌ترین ضعف چرچیل این بود که همیشه دلش می‌خواست کانون توجهات باشد و همه بدانند که او محور عالم است. البته چرچیل نمی‌توانست خودش را اصلاح کند. از سوی دیگر زمانی که به تاریخ نگاهی دوباره می‌اندازیم، پی می‌بریم که خودرأیی و خودشیفتگی بی‌حدومرز چرچیل در عمر سیاسی‌اش هم بزرگ‌ترین منبع پیروزی‌های خیره‌کننده‌اش و هم عامل خفت‌بارترین شکست‌هایش بوده است.»