متن فوت پدر غمگین { 80 جمله، شعر و عکس نوشته درگذشت پدر }

پدر جان، نبودنت کوتاه نمی‌شود؛ هر روز بلندتر می‌شود و دلتنگی من عمیق‌تر.

بابا، جای خالی تو را هیچ لبخندی پر نمی‌کند.

پدرم، هنوز هم هر دعا را با نام تو شروع می‌کنم.

بی تو خانه همان خانه است، اما دیگر پناه ندارد.

پدر آسمانی من، دلم هر روز بیشتر هوایت را می‌کند.

کاش یک بار دیگر صدایت کنم بابا و جوابم را بدهی.

دلتنگی یعنی هر روز نبودنت را باور کنم و باز نتوانم.

پدرم، تو رفتی اما مهربانی‌ات هنوز چراغ خانه من است.

برای آرامش روحت فاتحه‌ای می‌خوانم و برای دلم صبر می‌خواهم.

بابا، بعد از تو فهمیدم بعضی رفتن‌ها تا آخر عمر تمام نمی‌شوند.

تنهایی همین است تکرار تلخ زندگی بی تو شاید که بدانی … سخت است نفس کشیدن بی تو

من از دار دنیا یک تو کم دارم و بس… پدر

دلتنگی برای پدر یعنی هر بار که مشکلی پیش می‌آید، ناخودآگاه دنبال صدایی بگردی که دیگر نیست.

پدرم، نبودنت فقط یک غم نیست؛ نبودنت یعنی تمام روزهای سخت را بی‌پناه‌تر گذراندن.

گاهی دلم می‌خواهد کودک شوم، بدوم سمتت، دست‌هایت را بگیرم و بگویم بابا من خسته‌ام.

بعد از تو هر شادی نیمه‌تمام است، چون کسی نیست که با نگاهش خیال مرا راحت کند.

بابا جان، بعضی شب‌ها فقط عکس تو را نگاه می‌کنم و با سکوتت حرف می‌زنم.

دلتنگ تو که می‌شوم، دنیا برایم کوچک می‌شود و نبودنت بزرگ‌تر از همه چیز.

پدرم، هیچ‌کس جای خالی تو را ندید؛ همه فقط دیدند من ساکت‌تر شدم.

رفتنت به من یاد داد که بعضی دردها صدا ندارند، فقط آدم را از درون پیر می‌کنند.

بابا، هنوز هم وقتی خسته می‌شوم، در خیال خودم سرم را روی شانه تو می‌گذارم.

کاش می‌دانستی بعد از رفتنت، دل من چقدر بی‌قرار صدای قدم‌هایت مانده است.

پ مثل پدر همانکه نبودنش مرگ غرورمان را رقم زده و جای خالی اش اندوه بار بر سرمان هورا می کشد کاش ما هم پدر داشتیم

تضاد بی رحمی است اشک داغ بر روی سنگ سرد قبر پدر

یه گوشه اتاقم عکستو بغل میگیرم واسه من سخته بدونت با خیالت بمیرم

دلتنگی آدم را به جنون میکشد پدرم بی تو من مجنون ترین دلتنگ دنیا شده ام

ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺨﺶ ﮐﻪ نیستی ﺗﺎ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺳﻢ ﺍﺩﺏ ﺑﺮ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺨﺶ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺨﺶ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻢ ﺳﻦ ﺗﻮ ﻣﯿﺸﻮﻡ پدرم ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ ﺍﻣﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﯼ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﺁﺭﺯﻭ ﺷﺪ

پدر عزیزم، دنیا بعد از تو ادامه پیدا کرد اما من دیگر آن آدم سابق نشدم. لبخند می‌زنم، زندگی می‌کنم، حرف می‌زنم، اما در گوشه‌ای از دلم همیشه جای خالی تو نشسته و آرام آرام اشک می‌ریزد.

بابا جان، کاش می‌شد زمان را به عقب برگرداند؛ به همان روزهایی که بودی، حرف می‌زدی، نصیحت می‌کردی و من گاهی قدر همان لحظه‌های ساده را نمی‌دانستم. امروز تمام آن لحظه‌ها برایم آرزو شده‌اند.

پدرم، نبودنت در هر گوشه خانه پیداست؛ در سکوت عصرها، در قاب عکس روی دیوار، در صندلی خالی، در خاطراتی که هنوز عطر تو را دارند.

گاهی با خودم می‌گویم کاش فقط یک بار دیگر به خوابم بیایی، مثل همیشه لبخند بزنی و بگویی نگران نباش، من خوبم. شاید دلم کمی آرام بگیرد.

بعد از تو فهمیدم پدر فقط یک واژه نیست؛ پدر یعنی پشت آدم، دلگرمی آدم، قوت قلب آدم و امن‌ترین آغوش روزهای سخت.

پدر جان، هر بار که زندگی سخت می‌شود، بیشتر می‌فهمم چقدر بودنت برای ما نعمت بود. تو رفتی و من ماندم با دنیایی که دیگر مثل قبل مهربان نیست.

بابا، من هنوز هم خیلی حرف‌ها برای گفتن دارم؛ حرف‌هایی که در گلو مانده‌اند و فقط کنار مزارت به اشک تبدیل می‌شوند.

دلم برای روزهایی تنگ شده که فقط بودن تو کافی بود تا احساس کنم همه چیز درست می‌شود. حالا هرچه می‌گذرد، نبودنت واقعی‌تر و دردناک‌تر می‌شود.

پدرم، تو رفتی اما دعای خیرت هنوز چراغ راه من است. هر جا کم می‌آورم، به یاد تو بلند می‌شوم و ادامه می‌دهم.

اگر اشک‌هایم راهی به آسمان داشتند، هر روز برایت نامه‌ای از دلتنگی می‌فرستادم و می‌نوشتم: بابا هنوز هم دوستت دارم، بیشتر از همیشه.

دلم یک گوشه خالی از دلهره میـخواهد خالی از نبودنت، پدر جان هی بیدار شوم و باشی هی بخوابم و بمانی… خدایا دیگر کم آوردم شانه ات کو پدرم؟ یکسال است که دنیایم بهم ریخته… دلم گریه میـــخواهد… کاش می ‌شد هیچ خونه ای تـو حسرت شنیدن صدای نفس پدر نباشه قدرش رو بدون که مطمئنم مثل پدر مـن بهترین پدر دنیاست

وقتی پدر رفت همه چیز رفت اصلا دنیا بعد پدر بی اعتباره یه جورایی انگار بعد پدر شناسنامه نداره آدم میخوام بگم یکساله یه روز خوش ندیدم بعد پدر رفت که رفت من موندمو یه دنیا حسرت!

نبودنت هر روز یک قرن است یکسالی ست اشک کنج چشمانم لانه کرده لبریز شده و درقلبم بیتوته کرده تلنگری می خواهد تاسیل آسا ببارد بغض یکساله نبودنت طناب دار من است

که هر لحظه تنگتر می شود من به اکسیژن تو نیازمندم آسمان دلم سالیست ابریست خنده بی معناست وجودم سردست و بی روح چه کسی گفت که خاک سردست پس چرا هر روز داغ تو داغتر می‌شود و هر لحظه می‌سوزاند جگر سوخته‌ام را

تو جان دادی و رفتی ولی من هرلحظه جان می‌کنم از این فراغ غم با چقدر جای خالی‌ات خودنمایی می کند و نبودنت را به رخم می‌کشد دلم پدر می خواهد دستان پرمهرت را طنین صدای گرمت را نگاه نافذ و سکوتت را

پدرم این شب‌ها هر لحظه سنگین‌تر عبور می‌کند و من هرشب یکسال است که راه می‌روم پاهایم خسته شد از این راه طولانی چرا به خانه‌ات نمی‌رسم؟ به میهمانی ام بیا تا بشکند بغض این دوری دستانم را بگیر من به گرمای وجود محتاجم دل تنگم سنگ صبور می خواهد نه سنگ سرد!

سالگرد رفتنت رسید و من هنوز همان فرزندی هستم که باور نکرده پدرش دیگر برنمی‌گردد.

یک سال، چند سال یا یک عمر؛ برای دلتنگی فرقی ندارد، پدر همیشه پدر است و نبودنش همیشه درد.

سالگرد نبودنت یادآور همان روز تلخی است که بخشی از قلب ما برای همیشه خاموش شد.

پدر عزیزم، سال‌ها از رفتنت می‌گذرد اما هنوز صدای تو در خاطرم زنده است.

امروز سالگرد پرواز توست و من با بغضی سنگین برای آرامش روحت فاتحه می‌خوانم.

زمان گذشت، روزها عوض شدند، اما جای خالی تو در دل من همان‌قدر تازه مانده است.

سالگرد فوتت رسید؛ کاش می‌شد به جای شمع و فاتحه، دست‌هایت را دوباره بگیرم.

پدرم، هر سال در سالگرد نبودنت بیشتر می‌فهمم که هیچ‌کس تکرار تو نمی‌شود.

امروز نه فقط سالگرد رفتن تو، که سالگرد بی‌پناه شدن دل من است.

روحت شاد پدر مهربانم؛ سالگرد نبودنت را با اشک، فاتحه و هزار دلتنگی به یاد می‌آورم.

چهل روز گذشت و هنوز چشم‌هایم به در مانده‌اند؛ انگار قرار است پدر دوباره از راه برسد.

چهلمین روز نبودنت است و دل ما هنوز در همان لحظه وداع مانده است.

پدر جان، چهل روز است که خانه صدای تو را کم دارد و دل ما آرام نمی‌گیرد.

امروز چهلم توست؛ اما برای ما انگار همین دیروز بود که دنیا بی‌پدر شد.

چهل روز گذشت، اما نبودنت هنوز برای قلب من تازگی دارد.

پدرم، در چهلمین روز پر کشیدنت برای آرامش روحت دعا می‌کنم و برای دل خودم صبر.

چهلم تو آمد و رفت، اما داغی که بر دل ما گذاشتی هیچ تقویمی نمی‌تواند کم کند.

خانه بدون تو ساکت‌تر از همیشه است؛ چهل روز است که هیچ چیز مثل قبل نیست.

پدر عزیزم، چهلمت رسید و هنوز باورم نمی‌شود که باید با خاطره‌هایت زندگی کنم.

در چهلمین روز نبودنت، باز هم دست به دعا برمی‌دارم: خدایا پدرم را مهمان رحمت بی‌پایانت کن.

ای مهربان پدر؛ یکسال از نبودنت می گذرد قسمت نشد که با تو کمی گفتگو کنم با این دل شکسته تو را روبرو کنم قسمت نشد که لحظه ی غمگین رفتنت با اشک هایم مسیر تو را شستشو کنم بوسیدنت که هیچ، بغل کردنت که هیچ قسمت نشد، تو را یک دل سیر بو کنم از یادها گذشتی و در بادها گم شدی حالا حضور تو را کجا جستجو کنم تو رفته و من مانده ام که باز باید تمام عمر تو را آرزو کنم

وقتی پدر رفت همه چیز رفت اصلا دنیا بعد پدر بی اعتباره یه جورایی انگار بعد پدر شناسنامه نداره آدم میخوام بگم یکساله یه روز خوش ندیدم بعد پدر رفت که رفت من موندمو یه دنیا حسرت !

دیوارای خونه هر لحظه بهم یادآوری میکنن که من دیگه بابا ندارم این خونه و وسایلش بابا رو به یادم میندازه، یک سال نبودنش رو به یادم میندازه باورم نمیشه، انگار همین دیروز بود، همین دیروز بود که روح منم همراه با جسم پدرم زیر خروارها خاک دفن شد.

وقتی پدر نیست انگار زندگی هم نیست آرامش هم نیست وقتی پدر نیست انگار همه چیز عوض شده وقتی پدر نیست انگار زندگی با هیچ چیزی شیرین نمیشه وقتی پدر نیست انگار خنده‌ها از هزاران گریه تلخ تر میشه

کاش خدا یه فرصت دیگه بهم میداد تا با پدرم بودن را بیشتر احساس می‌ کردم کاش می‌ شد دوباره تو آغوشش برم و بهش بگم دوستش دارم بهش بگم بابا زندگی بی‌ تو معنا نداره کاش می‌ شد فرصت های از دست رفته رو جبران کرد بابا خیلی دوست دارم دلم برات تنگ شده خدایا مواظب بهترینم باش

بابا میدونم زندگی پس از تو هم جریان داره و از حرکت نمی ایسته، ولی زین پس برای ما آهسته تر و تلخ تر خواهد بود، و بی تو و بدون تو برای منی که همیشه همراهت بودم بی شک دشوار تره. پدرم بی تو مهربانی نیز کوچ کرد…

پدرم، آرام بخواب که یاد تو تا همیشه در دل ما بیدار است.

ای پدر مهربان، نبودنت داغی است که هرگز سرد نمی‌شود.

پدر عزیزم، خاک آرامگاه تو بوسه‌گاه اشک‌های ماست.

ای تکیه‌گاه روزهای سخت، روحت شاد و نامت جاودان.

پدرم، رفتی اما دعای خیر و مهرت در زندگی ما جاری است.

بر مزار تو می‌ایستم و هنوز باور ندارم که آغوشت این‌قدر دور شده است.

پدر جان، در سکوت این خاک، صدای مهربانی تو هنوز در گوش جان ماست.

برای پدری که تمام عمر سایه‌بان خانه بود؛ روحت در آرامش باد.

ای پدر آسمانی، جای خالی‌ات تا ابد در قلب ما روشن و زنده است.

خدایا، پدرم را در آغوش رحمتت جای ده؛ همان‌گونه که او ما را در آغوش مهر خود آرام می‌کرد.

پ مثل پدر همانکه نبودنش مرگ غرورمان را رقم زده و جای خالی اش اندوه بار بر سرمان هورا می کشد کاش ما هم پدر داشتیم

پشتم به تو گرم بود و قلبم به صدایت … تو بگو من بی تو با غم دنیا چه کنم؟

بابا غم مرگ تو زد آتش جگرم را بشکست پدر بار فراقت کمرم را تنها نه قدم از غم مرگ تو شکسته داغ تو شکسته کمر و بال و پرم را غمهای دلم قاتل جانم بود آخر آماده اجل ساخته بار سفرم را از جور عدو رفت ز کف عز و جلالم چون برد فلک سایه لطف پدرم را

برام بهترین مرد دنیا بود … برام مهربانترین بابای دنیا بود برام دلسوزترین همراه دنیا بود برام با فکرترین دوست دنیا بود با فکر ترین، متعهدترین، مجرب ترین و … بابای دنیا بهترین و مهربانترین و دلسوزترین و عزیزترین و بزرگترین و … مردی که دیوانه وار عاشقش بودم بابام مجموعه همه خوبیها و شیرینیهای عالم بود… هیچ لذتی بالاتر از این نبود

دلتنگی آدم را به جنون میکشد پدرم بی تو من مجنون ترین دلتنگ دنیا شده ام

کاش میتوانستم بنویسم از حجم بی قراری هایم… از تو و نبودنت… از منو انبوه دردهایم از ذهن آشفته و حال پریشانم.. از دلتنگی هایی که همدم لحظه لحظه هایم می شوند… از این پاییزِ سرد وبی رمق که هر ثانیه اش یادآور آخرین روزهای حضور توست… یادآور آخرین نفس های که میکشیدی ومن بی خبر از حال تو سرگرم روزمرگی هایم بودم…. لعنت به من پدر….لعنت به من که دیر فهمیدم عزم سفر کرده ی…. واز ما که قدر دان مهربانی هایت نبودیم دل کنده ای..‌.

شب جمعه است و دلم بیشتر از همیشه هوای پدرم را دارد؛ برای شادی روحش فاتحه و صلوات.

امشب با دلی گرفته، فاتحه‌ای می‌خوانم برای پدری که بودنش برکت خانه بود.

شب جمعه یعنی یاد پدر آسمانی، یعنی اشک آرام، یعنی دعایی از عمق جان.

پدر جان، امشب هم سهم تو از دلتنگی من فاتحه‌ای است پر از اشک و صلوات.

در این شب جمعه، خدایا پدرم را در روشن‌ترین جای بهشتت مهمان کن.

پنجشنبه که می‌شود، دلم راه خانه تو را می‌گیرد؛ خانه‌ای در آسمان، دور از دست‌های من.

شب جمعه است؛ برای پدران آسمانی فاتحه‌ای بخوانیم که شاید دل فرزندی آرام گیرد.

امشب یاد پدرم را با عطر صلوات و اشک دلتنگی زنده می‌کنم.

خدایا در این شب عزیز، پدرم را قرین رحمت و آرامش قرار بده.

پدر مهربانم، هر شب جمعه نام تو را آرام زمزمه می‌کنم و برای روحت نور می‌فرستم.

روزگار غریبیست پدر. اما نه به غریبی روزهایی که نیستی

روی سنگ مزار عزیز آسمانیتون چی نوشته ؟ متن رو سنگ مزار پدرم ای کاش تو باز آیی و من پای تو بوسم در سجده روم صورت زیبای تو بوسم هر جا که برفتیو دمی جای گرفتی آنجا بروم گریه کنان جای تو بوسم روح عزیزان آسمانی شاد

مرا ببخش که دلتنگیهایم را برایت پنهان کردم تا دیگران نفهمند و غم و غصه بخورند مرا ببخش پدر اما من دوستت دارم

پدرم تاج سرم چشم به راهت بودم همه دم عاشق لبخند نگاهت بودم ای فلک از چه زدی اتش غم بر جگرم کاش جای پدرم من سر راهت بودم

تنهایی همین است تکرار تلخ زندگی بی تو شاید که بدانی سخت است نفس کشیدن بی تو

پدر مرا ببخش مرا ببخش که هرگز برای نبودت جلوی دیگران اشک نریختم که نکند دلشان بگیرد مرا ببخش که عشق به تو را پنهان کردم تا نخواهند دیگران ناراحت شوند مرا ببخش که دلتنگی‌هایم برایت را پنهان کردم تا دیگران نفهمند و غم و غصّه بخورند مرا ببخش امّا من دوستت دارم روزت مبارک فرشته قلب من اشکها کلماتی هستند که قلب نمیتواند بگوید … چقدر گریه کنم تا بدانی چقدر دلتنگت هستم پدر…

بابای عزیزم، دخترت هنوز هم وقتی خسته می‌شود دلش آغوش تو را می‌خواهد.

پدرم، من همان دختر کوچکی هستم که با صدای تو دلش آرام می‌گرفت؛ فقط حالا بزرگ شده‌ام و دلتنگ‌تر.

بابا، بعد از رفتنت فهمیدم هیچ‌کس مثل تو نمی‌تواند نگران دخترش باشد.

پدر جان، دلم برای غیرت مهربانت، نگاه پر از غرورت و دعای بی‌صدایت تنگ شده است.

دخترت هنوز هم برای هر موفقیتش دنبال نگاه رضایت تو می‌گردد.

بابا، تو رفتی و من ماندم با دنیایی که دیگر آن‌قدرها امن نیست.

پدرم، کاش یک بار دیگر صدایم کنی دخترم، تا همه بغض‌های جهان از دلم برداشته شود.

من هنوز هم در سختی‌ها با خودم می‌گویم اگر بابا بود، نمی‌گذاشت دلم این‌قدر بگیرد.

بابای آسمانی‌ام، دخترت هر روز به یادت زندگی می‌کند و هر شب با نام تو اشک می‌ریزد.

تو رفتی اما دخترت هنوز با هر دعا، اول آرامش تو را از خدا می‌خواهد.

به پاس اولین بوسه ای که پدرم به رسم مهر در اوّلین ساعات تولد به گونه ام زد به یاد سوزنده ترین بوسۀ آخر که من به رسم وداع به صورتش زدم یادش را گرامی میدارم نثار روح همه ی پدرانی که دیگر بین ما نیستند.

به راستی که چه زود دیر میشود … پدرم همیشه بود و من قدر ندانستم حالا نیست و من در نبودش بیقرارم

پدرم رفتی از این دیار و ما تنهاییم دل غمدیده خود را به چه کس بسپاریم تو همه هستی ما بودی که از دست شدی بعد از این مهر تو را بگو زکه بستانیم …

وقتی پدر نیست انگار زندگی هم نیست آرامش هم نیست وقتی پدر نیست انگار همه چیز عوض شده وقتی پدر نیست انگار زندگی با هیچ چیزی شیرین نمیشه وقتی پدر نیست انگار خنده ها از هزاران گریه تلخ تر میشه کاش خدا یه فرصت دیگه بهم میداد تا  با پدرم بودن را بیشتر احساس میکردم کاش میشد دوباره تو آغوشش برم و بهش بگم دوستش دارم بهش بگم بابا  زندگی بی تو معنا نداره کاش میشد فرصت های از دست رفته رو جبران کرد… بابا خیلی دوست دارم دلم برات تنگ شده * خدایااااا مواظب بهترینم باش *

پدرم، پسر تو بودن بزرگ‌ترین افتخار زندگی من است؛ حتی اگر دیگر دستت در دستم نباشد.

بابا، بعد از رفتنت فهمیدم مرد بودن یعنی شبیه تو صبور بودن، حتی وقتی دل آدم شکسته است.

پدر جان، هنوز هم در هر تصمیم سخت دنبال نصیحت تو می‌گردم.

من مانده‌ام و راهی که تو با زحمت برایم روشن کردی؛ دعا کن شرمنده مهربانی‌هایت نشوم.

بابا، نبودنت کمرم را خم کرد اما یاد تو یادم داد که باید ایستاد.

پسر تو هنوز هم به شانه‌هایت احتیاج دارد؛ حتی اگر فقط در خاطره‌ها پیدایت کند.

پدرم، مردانگی را از تو آموختم و دلتنگی را از نبودنت.

بابا جان، کاش بودی تا ببینی چقدر تلاش می‌کنم نامت سربلند بماند.

هر بار که دلم می‌گیرد، به یاد سکوت پرصلابت تو می‌افتم و دوباره بلند می‌شوم.

پدر عزیزم، پسر تو همیشه به یادت می‌ماند و برای آرامش روحت دعا می‌کند.

پدر  تکیه گاهی ست که بهشت زیر پایش نیست اما همیشه به جرم پدر بودن باید ایستادگی کند گاهی بعضی ها عجیب بوی خدا میدهند همانند پدرم روز پدر مبارک

تو ای امید زندگی که رفته ای به قهر و ناز بیا به خانه ام ببین از آن زمان که رفته ای نشسته ام به انتظار بانتظار لحظه ای که بانگ گامهای تو سکوت خانه مرا چو رفته ها بهم زند که تا سحر به صد امید ز خنده های گرم تو دو چشم بسته وا کنم سپیده را صدا کنم

پدر خوبم گرچه جسم تو در کنارم نیست اما همواره یاد و خاطرات تو را گرامی میدارم روحت شاد و روزت مبارک

پدرم، نبودنت مثل سایه‌ای است که هر روز همراهم راه می‌رود. گاهی در شلوغی روزها پنهان می‌شود، اما کافی است لحظه‌ای تنها شوم تا دوباره تمام قد روبه‌رویم بایستد و یادم بیاورد چه تکیه‌گاهی را از دست داده‌ام.

بابا جان، می‌گویند زمان همه چیز را آرام می‌کند، اما زمان فقط یادمان می‌دهد چگونه با درد زندگی کنیم. داغ تو هنوز همان‌جاست؛ فقط من یاد گرفته‌ام کمتر صدایش را بلند کنم.

پدر عزیزم، هرکس از رفتن تو چیزی فهمید؛ یکی گفت صبور باش، یکی گفت قسمت بود، یکی گفت خدا رحمتش کند. اما هیچ‌کس نفهمید من با رفتن تو بخشی از کودکی، امنیت و دلگرمی‌ام را از دست دادم.

بعد از تو فهمیدم بعضی آدم‌ها فقط آدم نیستند؛ خانه‌اند، پناه‌اند، ریشه‌اند. تو ریشه من بودی پدر، و حالا من با ریشه‌ای زخمی هنوز ایستاده‌ام.

پدرم، هنوز هم وقتی از کنار وسایلت رد می‌شوم دلم می‌لرزد. انگار هر چیز کوچک، تکه‌ای از تو را در خودش نگه داشته؛ عطر لباست، جای نشستن تو، حتی سکوتی که بعد از رفتنت در خانه ماندگار شد.

بابا، زندگی بدون تو ادامه دارد اما به سختی؛ مثل راه رفتن در جاده‌ای که چراغ‌هایش خاموش شده‌اند. من راه می‌روم، اما هر قدم دلم تو را صدا می‌زند.

پدر جان، گاهی دلم می‌خواهد فقط یک روز، نه بیشتر، دوباره به روزهای بودنت برگردم؛ چای کنار تو، صدای آرامت، نگاهت، نصیحتت و حتی سکوتی که از هزار حرف برایم امن‌تر بود.

تو رفتی و من فهمیدم بعضی نبودن‌ها هیچ‌وقت عادی نمی‌شوند. فقط آدم یاد می‌گیرد در کنار جای خالیشان نفس بکشد، کار کند، لبخند بزند و شب‌ها در سکوت اشک بریزد.

پدرم، اگر امروز ایستاده‌ام، از دعای توست. اگر هنوز ادامه می‌دهم، از یاد توست. اگر هنوز امیدی در دلم مانده، از نوری است که تو در زندگی من روشن کردی.

بابا جان، خدا کند روحت آرام باشد. من اینجا هنوز دلتنگم، هنوز گاهی بی‌قرارم، هنوز هر موفقیت و هر غمم را اول برای تو تعریف می‌کنم؛ با این تفاوت که حالا جواب‌هایت را فقط در دلم می‌شنوم.

پدرم جای تو خالی روزت مبارک بدان همیشه یادت در قلبم زنده خواهد ماند