متن درباره امام علی (جملات بسیار زیبا و ادبی در مدح امیر المومنین)

علی مظهر پیروزی در شکست است، ما همیشه پیروزی را در پیروزی می شناسیم ولی علی درس بزرگی به ما داد و آن درس پیروزی در شکست است…

«شیعه علی بودن» از «چون علی عمل کردن» شروع می‌شود…

ﮔﻔﺘﻢ ﻋﻠﯽ، از ﺟﺎی ﺧﻮد ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ از او ﻣﺪد، در راه ﺣﻖ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻋﻠﯽ، ﺗﺎ آﻓﺘﺎب از ﻧﻮ دﻣﯿﺪ ﺑﺎ ﯾﺎد او، ﻏﻢ از دل ﻣﻦ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪ ﮔﻔﺘﻢ ﻋﻠﯽ، ﭼﻮن روز ﻧﻮ آﻏﺎز ﺷﺪ ازﯾﺎد او، ﻫﯽ زد دﻟﻢ ﺑﺮ اﺳﺐ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ ﻋﻠﯽ، ﺑﺎ اﺳﺐ دل ﺑﺮ ﺗﺎﺧﺘﻢ ﻣﻦ راه را ﺑﺎ ﯾﺎدش آﺧﺮ ﯾﺎﻓﺘﻢ

على را وصف، در باور نیاید *** زبان هرگز ز وصفش بر نیاید على ترکیبى از زیباترین هاست *** على تلفیقى از شیواترین هاست على راز شگفت روز آغاز *** على روح سبک بالى و پرواز

علی کسی است که، نه تنها با اندیشه و سخنش، بلکه با وجود و زندگی‌اش، به همه دردها و نیازها و همه احتیاج‌های چندگونه بشری، در همه دوره‌ها، پاسخ می‌دهد…”

هرکه علی‌وار زندگی کند و علی‌وار کار کند و علی‌وار سخن بگوید و علی‌وار بیندیشد، نمی‌تواند از سرنوشت محتوم علی‌وار بگریزد…”

به جز از علی نباشد به جهان گره‌گشایی / طلب مدد از او کن چو رسد غم و بلایی چو به کار خویش مانی در رحمت علی زن / به جز او به زخم دل‌ها ننهد کسی دوایی ز ولای او بزن دم که رها شوی ز هر غم / سر کوی او مکان کن بنگر که در کجایی بشناختم خدا را چو شناختم علی را / به خدا نبرده‌ای پی اگر از علی جدایی

علی سه شعار گذاشت ، سه شعاری که همه هستی خودش و خاندانش قربانی این سه شعار شدند : « مکتب » ، «وحدت» و «عدالت».

درد علی [ علیه السلام ] دو گونه است، دردی که از ضربه ی ابن ملجم در فرق سرش احساس میکند و درد دیگر درد [بسیار بزرگتر] ی است که او را تنها در نیمه شب های خاموش به دل نخلستان های اطراف مدینه کشانده و به ناله درآورده است. ما تنها بر دردی می گرییم که از ابن ملجم در فرقش احساس می کند، اما این درد علی [ علیه السلام ] نیست؛ دردی که چنان روح بزرگی را به ناله آورده است ، تنهایی است، تنهایی که ما آن را نمی شناسیم. باید این درد را بشناسیم نه آن درد را، که علی [ علیه السلام ] درد شمشیر را احساس نمی کند و ما درد علی را احساس نمی کنیم.

حل شود صد مشکلم با گفتن یک یا علی قلب من خورده گره از روز اول با علی محرم میقات را گفتم چه گویی زیر لب ؟ عاشقانه یک تبسم کرد و گفتا یا علی

هزار آتش اگر در پوست داری نسوزی گر علی را دوست داری اگر مهر علی در سینه ات نیست بسوزی گر هزاران پوست داری

کوفه امشب التهاب محشر است / کوفه امشب کربلایی دیگر است جبرئیل آوای غم سر داده است / در فلک شوری دگر افتاده است تیر غصه بر دل زارم نشست / تیغ دشمن فرق مولایم شکست قلب مجنون سوی صحرا می رود / حیدر-ع امشب سوی زهرا میرود . .

باز امشب عشق تنها می شود / زخم سهم فرق مولا می شود آفتاب عشق گلگون می شود / سینه ی سجاده پرخون می شود پشت نخل آرزو خم می شود / داغ حسرت سهم آدم می شود جاده می ماند غریب و بی سوار / ذوالفقار عدل می گیرد غبار شهادت مولا امیر المؤمنین تسلیت باد.

ناله کن اى دل به عزاى على / گریه کن اى دیده براى على کعبه ز کف داده چو مولود خویش / گشته سیه پوش عزاى على ماه دگر در دل شب نشنود / صوت مناجات و دعاى على واى امیر دو سرا کشته شد / خانه غم گشته،سراى على شهادت مولای مظلوم عدالت ، تسلیت و تعزیت

شب آخر بود امشب که علی برسر پاست صبح فردا سر او زخمی شمشیر جفاست خون دلها که علی بعد پیمبر خورده جاری از فرق سرش در کف محراب دعاست

یا رب دل مرده ی مرا احیا کن / بر روی گدای نیمه شب در وا کن قسم به قطره قطره ی خون علیه السلام / پرونده ی اعمال مرا امضا کن شهادت شفیع شیعیان و مولای متقیان، علی علیه السلام تسلیت باد

قرآن به جز از وصف علی آیه ندارد ایمان بجز ازعشق علی پایه ندارد گفتم بروم سایه لطفش بنشینم گفتا که علی نور بود سایه ندارد . شهادت مولای متقیان علیه السلام تسلیت باد

دلم را بنده قنبر نوشتند به کوی عاشقی، در لوح سینه صد و ده مرتبه حیـدر نوشتند

به نماز بست قامت که نهد به عرش پا را به خدا علی نبیند به نماز جز خدا را به نماز آخرینش چه گذشت من ندانم که ندای دعوت آمد شه ملک لافتی را همه ی اهل بیت عصمت زسرا برون دویدند ابتا و واعلیا بنمود پر فضا را قدر باران رحمتی است که در جویبار هر فرد و هر جمع به اندازه او جاری می‏ شود خدایا در شب قدر هر چه خیر نصیب اولیائت می‌کنی نصیب ما نیز بگردان آمین

بر روح تمام شیعیان تیغ زدند بر مردترین مرد جهان تیغ زدند خورشیدبه سینه، ماه برسر می زد انگاربه فرق آسمان تیغ زدند.

در چشم من آيينه علي، آب عليست           مهتاب علي، مهر جهان تاب عليست خون سر او كنار سجّاده نوشت                   مظلوم ترين شهيد محراب عليست

جز علي را نبُود هيچكس اين قدر و بها            كه بُوَد مولد او خانة مخصوص خدا نه عجب گر كه بُوَد زادگهش خانة حق       كه به يُمن كرم اوست بپا هر دو سرا

نه خدا، شيعه تو را مي خواند                          نه جدايت ز خدا مي داند يا علي چرخ زمان را شب و روز                    گردش چشم تو مي چرخاند

الا كه رحمت، آيتي ز رحمت علي بُوَد          همه كتاب انبيا حكايت علي بُوَد بهشت و هر چه اندر او حكايت علي بُوَد         أجلّ نعمت خدا، ولايت علي بُوَد

ز پشت پرده تا بي پرده يار من نمايان شد         ز شرم روي او، خورشيد اندر پرده پنهان شد ولادت يافت اندر كعبه آن موجود مسعودي     كه ذات پاك او مرآت ذات پاك يزدان شد

چنانچه سَرور عالم به جز پيمبر نيست              وليّ خاص خدا نيز غير حيدر نيست عليست گنج حقايق، عليست باب علوم           دلي مجوي كه مشتاق سوي آن در نيست

هر كه را فيض ازل از بخت برخوردار كرد        جاي در ظلّ لواي حيدر كرّار كرد مظهر الطاف يزدان، قبلة امكان، علي            كه حق او را معينِ احمد مختار كرد

اي كه گفتي فمَن يَمُت يَرَني                          جان فداي كلام دلجويت كاش روزي هزار مرتبه من                              مُردمي تا ببينمي رويت

چون علي در ملك هستي پادشاهي هست؛ نیست در دو عالم غير از او مشكل گشايي هست؛ نيست در رموز علم حكمت جز شهنشاه نجف    عالمان را در شريعت مقتدايي هست؛ نيست

اي حيدر شهسوار وقت مدد است اي زبده ي هشت و چار وقت مدد است من عاجزم از جهان و دشمن بسيار اي صاحب ذوالفقار وقت مدد است

در مخزن لايموت دردانه علي است در كون و مكان امير فرزانه علي است در كعبه ظهور كرد تا بر همه كس معلوم شود كه صاحب خانه علي است

مهر تو سرشته حق در آب و گل من جا كرده چو جان در آب و گل من از مهر علي و مهر اولاد علي محصول دو عالم من و حاصل من

امروز گلي شگفته در عالم شد كز مقدم پاك او جنان خرم شد در پيش علي دم از مسيحا كم زن عيسي زدم علي مسيحا دم شد.

اي شاه نجف فداي لطف و كرمت جانم به فداي چارگوش حرمت كي مي شود از لطف بگويي يك بار بعد از نجفم كربوبلا مي برمت

کعبه ام من حرم ایزد منان به کفم من از این منسب والا همه دم در شعفم کعبه ام، لیک خودم عاشق شهر نجفم چون علی گوهر من بود من او را صدفم حاجیان کوی من و من که به کوی علی ام سرخوشم چون که خودم حاجی روی علی ام

مژده بر دلدادگان خانه‌ی حق می‌رسد بین که مروارید کعبه از صدف آمد برون

از پرده چو روی دلبرم ظاهر شد معشوق به پیشِ چشمِ دل نادر شد ای دل تو بدان مجوزِ عشق و جنون با عشق محمّد و علی صادر شد

دل عاشق عشقِ بی‌عدد خواهد شد آن عشق علی و تا ابد خواهد شد در روز قیامت که شکافد دل‌ها در دل که علی نبود ردّ خواهد شد

میلاد با سعادت مولود کعبه مولی الموحدین ، امیرالمومنین، امام علی (ع) محضر امام عصر و الزمان، امام الانس و الجان حجت ابن الحسن العسکری حضرت مهدی عجل الله تعالی فرج و تمام عاشقان حضرت تبریک و تهنیت باد.

علی جان، پنجره دلم را به روی صحن وجود آسمانی ات می گشایم و خویش را اسیر کمند شوق آفرین عشقت می کنم، ای هم زبانِ بهترین دقایق حیات، با تو سخن آغاز می کنم که پیاله حیاتم را، ساقی بزم شورانگیز خیال تو لبریز ساخته، و خاکستر وجودم را آتش عشق تو بر باد داده است. علی جان، درخشش طلیعه با شکوه وجود تو از پشت کوهسار چشمان همیشه مشتاق ما، شکوفایی گل های آفرینش را برایمان به ارمغان می آورد، آن گاه که نم نم باران لطیف مهر تو بر صفحه دلمان جاری می شود. نسیم مهرورزی با تو، در آسمان قلبمان وزشی آرام از سر می گیرد و عطر دل انگیز کوچه باغ های آرام اندیشه مطهّرت را به ما هدیه می کند. علی جان، در کلاس مهر تو، گل های سرخ باغ دل بستگی شکوفا می شود و عطر بنفش سادگی و خلوصت، هم دم نفس های زندگی، به روح پرتلاطم انسانی ات آرامش می بخشد.