متن تشکر از معلم در پایان سال تحصیلی (30 جملات سپاسگزاری از معلم)

معلم عزیزم! در مقابل این همه‌ عظمت و شکوه تو مرا نه توان سپاس است و نه کلام وصف. تنها پروانه جانم بر گرد شمع وجودت؛ عاشقانه چنین می‌ سراید: معلم کیمیای جسم و جان است / معلم رهنمای گمرهان است / شده حک بر فراز قله‌ عشق / معلم وارث پیغمبران است.

معلم را بخش کردم اولش محبت آخرش محبت، ای اول و آخر محبت، پایان سال تحصیلی خسته نباشید.

سپاس از معلم گران قدری که کلام روح‌ بخش و دلنشین‌ اش، چون آوای یک موسیقی لطیف بر جان می‌ نشیند و آهنگ زندگی را به شور درمی‌ آورد. چراکه تو علم‌ آموزی و صبر ایمان را از پیامبران به ارث برده‌ ای و به حقیقت وارث زیبایی‌ ها بر گستره‌ گیتی هستی.

معلم عزیز، با سلام و احوالپرسی گرم. نمی دانم به چه زبانی از تلاش ها و تلاش های بی وقفه شبانه روزی شما تشکر و قدردانی می کنم.

معلم عزیز! آن زمان که پای درست می ‏‌نشستم و تو الفبای عشق را به من می‌ ‏آموختی، دلم از گوهر کلمات خالی بود، ممنونم که مرا سرشار از واژه های روشن ‏کردی. از تو ممنونم که برایم از دانایی گفتی و محبت را به من آموختی، من در سایه‌ سار وجودت پیش می‌ ‏رفتم و قدم از قدم برمی ‏‌داشتم، تو بودی که دست مرا می‌گرفتی تا در پرتگاه و لغزش‌گاه‌ ‏های زندگی نیفتم. من امروز به احترام نامت قیام می‏ کنم و در زلال کلماتت رها می ‏شوم و حدیث زندگی را با تو مرور می ‏‌کنم، می‏‌ خواهم به آسمان بال بگشایم و نامت را بر صحیفه آبی‌ ‏اش حک کنم. با تمام وجودم از تو ممنونم ای معلم.

معلم عزیزم؛ چگونه می‌ توانم تمام لحظه‌ هایی که چون سرو در مقابلم ایستادی و با شور عشقت مرا سیراب کردی جبران کنم؟ جز این که بهترین درود ها و دعا های خیرم را بدرقه راهت کنم…

ای آموزگار جان و وجودم؛ هر چند هر روز زندگی ما با عطر روح بخش صدایت رنگین شده، اما هر روز دلتنگ دیدار شما هستم… . وقتی با نگاه مهربانت همیشه دغدغه آموختن به ما را داری، وقتی تمام فکر و ذکرت شکوفایی و به بار نشستن نهال دانش در مزرعه افکار ماست. وجود ما هم از دیدن شما سراسر امید و انرژی می شود. به امید روزی که بار دیگر توفیق حضور در کلاس شما رو داشته باشم.

ای فروغ صبح دانایی و ای انیس روز نادانی چگونه پاس دارم تو را؟ آن هم برای این همه تلاشی که برایم کرده‌ ای، برای خستگی‌ ها و بی‌ حوصلگی‌ هایت که بسیاری مواقع باعثش من بودم… معلم عزیزم. از تو برای کوشش‌ هایت سپاس گزارم.

بهترین معلم دنیا؛ در روزگاری که فرشته مرگ گرد کرونا را بر تمام پیکره شهر پاشیده است و همه جا را سکوتی مرگبار فرا گرفته است و اگر هم صدایی می آید صدای یاس و ناامیدی است، کلام مهربانی های تو چون همای سعادت بر بام دل ما می نشیند و سراسر وجودمان را غرق امید می کند. از تو ممنونم که هستی و دلگرمی همه مایی.

من فقط می توانم برای شما دعا کنم و از خداوند متعال برای شما و خانواده محترمتان سلامتی، نشاط و طول عمر با عزت و عظمت و برای درگذشتگان رحمت و مغفرت بخواهم. معلم شغل نیست بلکه عشق است.

یه خداحافظی برای همیشه هم هست که هیچوقت کسی به اون توجهی نکرده. اون خداحافظی، خداحافظی شاگرد از معلمه. این خداحافظی هم مثل تمام خداحافظی ها تلخه و دوست داری نباشه اما هست. معلم عزیزم، سال سوم با وجود شما تا الان بهترین سال تحصیلیم بود. خیلی دوستتون دارم.

ای بهترین آموزگار دنیا؛ قدر تو را می دانم چون قدرشناسی را از تو آموخته ام. تو هر چه که در زندگی نیاز داشتم را به من یاد دادی و یاد می دهی و مهم نیست که کرونا باشد یا هر بلای دیگر تو آموزش هایت را به اتمام نخواهی رساند. معلم خوبم، سپاس.

نیمکت‌ های چوبی، بیشتر از درختان سرسبز جنگل، میوه می‌ دهند… وقتی که ریشه در نگاه معلم داشته باشی و گوش دل، بر کلام او بسپاری؛ چرا که خود، درختی است که هر لحظه، با کلامش، شاخه‌ هایش را به جان تشنگان دانش، پیوند می‌ زند. به خاطر تمام زحمات شما سپاس گزاریم و امیدواریم شاگردان لایقی باشیم.

دوست داشتن رو هم از معلمم یاد گرفتم. فکر می کنم آدم تمام دارایی هاش به خاطر وجود معلم هایی هست که در زندگیش داره.

آقای/خانم ….. توی سال سوم اونقدر به من عشق ورزیدید و با عشق بهم درس یاد دادید که من هم اون رو از شما بلد شدم. الان هم میخوام برای خودتون خرجش کنم. خیلی دوستتون دارم و امیدوارم همیشه سایه لطف خدا بالای سرتون باشه، خدانگهدار.

معلم عزیزم؛ در روزهایی که بلای کرونا ما را از دیدن گل روی شما محروم ساخته است، دلگرمیم به گرمای صدای مهربانت است، که همواره با عشق، بذر علم و دانش را در سرزمین افکار ما می کارد. از صمیم قلبم از شما ممنونم و قدردان زحمات شما هستم.

درود برتو ای گوهر گرانقدر و ای دُر گرانبهای قله های‌ ایثار و استقامت ؛ تو با نسیم علم ودانشت طراو ت خاصی به این بدن های‌ خواب و نا آگاه فرزندانمان بخشیدی ،باعث شدی تا کودکم از تاریکی و ذلت جهل بسوی روشنایی وسربلندی علم و از غبار کده بی معرفتی و نا آگاهی بسوی دهکده علم معرفت راه یابد.

معلم مهربانم! تو را به چه مانند کنم، دل دریاییت لبریز از آرامش است هم چون کوه استوار از حوادث روزگار ایستاده ای و هم چون ابر، باران پر شکوه معرفت بر چمن های‌ دشت دانش آموختگی فرو می ریزی، خورشید نگاهت گرما بخش وجود ما وحرارت کلبه ی سرد یأس و ناامیدی و ارمغان شور و شعف است. قدردان زحمات بی دریغ شما هستم!

وقتی که می خوام ازتون خداحافظی کنم بهم یه حس بد دست میده. حتی همون روزایی که خداحافظی می کردم و قرار بود دوباره روز بعدش بیام پیشتون دلم می گرفت چه برسه به الان که قراره دیگه هیچوقت نبینمتون. برای همین خداحافظی نمی کنم ولی تشکر می کنم؛ تشکر به خاطر تمام زحمت هایی که بی دریغ در حق من کشیدید. لطف و محبتتون همیشه تو یاد من می مونه.

ای معلم تو را سپاس، ای آغاز بی پایان، ای وجود بی کران، تو را سپاس! ای والا مقام، ای فراتر از کلام، تو را سپاس! ای کـه هم چون باران بر کویر خشک اندیشه ام باریدی.

تقدیر و سپاس از معلمی که واژه واژه آموزه‌ های سبزش و برگ برگ آن چه به دل‌ ها می‌ آموزد، دست‌ های دعایی بی‌ وقفه‌ اند تا منزلت بلند بالایش را نزد پروردگار، والا تر کنند. پس در این مسافت دشوار، صبور بمان و در جاد ه‌ها جاری شو و راه روشن کن که خداوند، تو را به رستگاری نزدیک، رهسپار می‌ کند.

فروغ صبح دانایی…، انیس روز نادانی…، چگونه پاس دارم تو را اینک که می‌ دانم خدا هم نیز چون من تو را بسیار دوست می‌ دارد.