متن تشکر از معلم؛ گزیده متن های زیبای تشکر و قدردانی از معلم

سپاس از معلم گرانقدری که کلام روح‌بخش و دلنشین‌اش، چون آوای یک موسیقی لطیف بر جان می‌نشیند و آهنگ زندگی را به شور در می‌آورد. چراکه تو علم‌آموزی و صبر ایمان را از پیامبران به ارث برده‌ای و به حقیقت وارث زیبایی‌ها بر گستره‌ گیتی هستی.

معلم جانم، با استقبال از سال بعد از شما تشکر میکنم. میدونم شما هم دوست داری که من درس بخونم و در آینده تبدیل به شخص مهمی بشم برای همین با بهترین کاری که میتونستم بکنم از شما تشکر میکنم و به سال آینده فکر میکنم .

تشکر از معلمی که مثل بابا/مامانم بوده خیلی سخته. نمیدونم چی بگم، فقط میخوام بگم که شما آدم خیلی بزرگی هستید. امسال رو که پشت سر گذاشتم دوباره با امید میرم پشت نیمکت سال بعد و شما تا آخر سال امید من رو حفظ کردید. این کار خیلی بزرگیه و ازتون از همین جا کلی ممنونم.

معلم عزیزم در مقابل این همه‌ عظمت و شکوه تو مرا نه توان سپاس است و نه کلام وصف. تنها پروانه جانم بر گرد شمع وجودت؛ عاشقانه چنین می‌سراید: معلم کیمیای جسم و جان است معلم رهنمای گمرهان است شده حک بر فراز قله‌ عشق معلم وارث پیغمبران است

تقدیر و سپاس تقدیم آن بهار مکرری که با حضور حیات‌بخش‌اش زمستان نادانی را پایان می‌دهد.

آقا/خانم معلم، شما آینده ام رو نساختید بلکه بهم یاد دادید تا خودم اون رو بسازم. این خیلی کار بزرگیه و من خیلی براش ارزش قائلم. همین الان که هنوز بچه ام ، به خودم قول میدم تا مسیری که شما باعث شدید داخلش قدم بذارم رو تا انتها برم. میدونم که انتهای این مسیر کلی خوشبختی انتظارم رو میکشه. معلم عزیزم ممنون بابت زحماتتون

معلم عزیزم دیروز، امروز و فردای این سرای پهناور، ساخته کلام شیوای توست. گل‌های سپاسم نثار تو!

میان نمیکت‌ها، ردپای توست که هزار بار این میانه را طی کرده‌ای! روی تخته سیاه، مملو از دست خط‌های پاک شده توست و دیوار‌ها هنوز انعکاس می‌دهند صدای تو را و صدای سرفه‌هایت از غبار گچ‌های تخته سیاه را … من در برابر این آفتاب تابان، تعظیم می‌کنم.

از منبع فیض کلام، پیامبر مهر و رحمت و ارشاد، خلاصه دل و جان عالم، محمد مصطفی «ص» فرو تراویده که: «اِنّی بُعثتُ مُعلِّماً»

معلم باغبان باغ عشق است معلم قافله سالار عشق است همه کار معلم کار عشق است تو را یاد کردن هم کار عشق است دلم برایتان تنگ می‌شود. روزتان مبارک معلم عزیزم

دست‌های روشنت سپیدی خود را از گل بوسه‌های گچ گرفته و شمع وجودت از نیروی ایمان و انسانیت شعله‌ور است. معنای کلام امیدبخش تو همچون نسیم صبحگاهان نشاط‌بخش روح خسته ماست. درود ابدی ما نثار گام‌های استوار تو باد‌ ای معلم عزیز

این تویی که با دستان پر عطوفتت گل‌های علم و ایمان را در گلستان وجود می‌پرورانی و شهد شیرین دانش رابه کام تشنگان می‌ریزی.پس تو را‌ ای معلم به وسعت نامت سپاس می‌گویم. همان نامی که چهار حرف بیشتر ندارد؛ اما کشیدن هر حرف و صدایش زمانی به وسعت تاریخ نیاز دارد.

در هر جامعه‌ای، زمانی نشانه‌های پیشرفت و هدایت دیده خواهد شد که افرادی با علم و درایت و انسان‌هایی شایسته، زمام امور را در دست گیرند و معلّمان مهم‌ترین نقش را در این امر ایفا می‌کنند؛ نام و نشان چنین معلمی در دفتر بندگان مخلص خدا و در اوج دل و خاطره شاگردانش ماندگار است هرچند که خود گمنام بماند. با تشکر و سپاس

تقدیر از آن یگانه فکوری که در ادامه بهار، نکات سبزش همیشه جذاب است و دل‌نشین.

تقدیر و سپاس از معلمی که واژه واژه آموزه‌های سبزش و برگ برگ آنچه به دل‌ها می‌آموزد، دست‌های دعایی بی‌وقفه‌اند تا منزلت بلند بالایش را نزد پروردگار، والاتر کنند. پس در این مسافت دشوار، صبور بمان و در جاده‌ها جاری شو و راه روشن کن که خداوند، تو را به رستگاری نزدیک، رهسپار می‌کند.

آموزگار خوبم شغل تو، ادامه حرکت انبیاست و تو، وام‌دار رسولان نوری. چراکه خداوند لباسی را بر قامت تو پسندید که شبیه‌ترین تار و پود‌ها به ردای رسالت بود. قدردانی‌ام را بپذیر

اگر دست‌ها، آیین سجده را فرا می‌گیرند، اگر زبان‌ها می‌آموزند که چگونه به تکبیر کردگار، خویش را ابراز کنند، اگر ایمان نو ظهور، ریشه می‌دواند و پا به پای کودکی می‌بالد و قد می‌کشد، اگر دانش، شوق سراسیمه‌ای می‌شود و در سینه، کبوتروار، آرزوی پرواز به بالا دست را دارد، اگر تجربه‌ها به شعور و شور و کمال بدل می‌شوند، همه از محضر فراگیر توست. در سایه نفس‌های تو- این آموزگاران همیشه – «انسان»، مهیا می‌شود و راه زندگی را در پیش می‌گیرد. تو را سپاس

قدر استاد نکو دانستن حیف استاد به من یاد نداد‌ ای که همچون باران بر کویر خشک اندیشه‌ام باریدی تو را به اندازه تمام مهربانی‌هایت سپاس می‌گویم …

معلم مهربانم تو همانی که چگونه آزاده بودن را توشه راهم کردی و جوهر وجودم را آکنده از مهر نمودی و به من گفتی همیشه به یاد خدا باشم تا دنیایم را لبریز از شادی ببینم. در برابر چنین نعماتی زبان قاصر است از تشکر

نیمکت‌های چوبی، بیشتر از درختان سرسبز جنگل، میوه می‌دهند؛ وقتی که ریشه در نگاه معلم داشته باشی و گوش دل، بر کلام او بسپاری؛ چرا که خود، درختی است که هر لحظه، با کلامش، شاخه‌هایش را به جان تشنگان دانش، پیوند می‌زند. به خاطر تمام زحمات شما سپاسگزاریم و امیدواریم شاگردان لایقی باشیم.

آموزگارم! تمام شکوفه‌ها و گل‌های سپاس را نثار قدم‌های پرمهرت می‌کنم؛ چرا که مولایمان علی علیه السلام فرمود: «هر کس کلمه‌ای به من بیاموزد، مرا بنده خویش کرده‌است.»

معلّمی عشقی الهی و آسمانی است که پروردگارِ مهربان به انسان عطا کرد تا با همّت بلند خویش روشنایی شب‌های تارِ جهالت و نادانی باشد. با سپاس و قدردانی از زحمات بی شائبه‌ شما

معلّمی کاری است دشوار و رسالتی است بس بزرگ و هر کس را توان پذیرش این مسؤولیت خطیر نیست؛ سوز و درد می‌خواهد، عشق و احساس می‌طلبد، صبر و تحمل می‌باید، چراکه هر چیزی که قدر و منزلتش والاتر است، مسؤولیتش نیز سنگین‌تر و مهم‌تر است. به پاس تلاش‌های شما با قلبی مملو از احترام

ضمن تشکر و قدردانی به پاس تلاش‌های بی دریغ شما، از خداوند منان می‌خواهم سلامتی و شادابی و طول عمر با عزت و عظمت برای شما و خانواده محترمتان روزی فرماید. معلمی شغل نیست بلکه عشق است.