سخنان افلاطون؛ جملات فلسفی ناب آموزنده از فیلسوف قدیمی افلاطون

عشق در وجود هر انسانی متولد می شود. او نیمه های دیگر ذات مان را فرا می خواند؛ سعی می کند از دو نفر، یک نفر بسازد و زخم های ذات انسان را بهبود بخشد

این شر نادانی است که کسی که نه خوب است و نه خردمند، با این وجود از خود راضی است! او هیچ تمایلی ندارد، زیرا خواستنی را احساس نمی کند

به کودک یاد ندهید که با زور و سختی بیاموزد. در عوض، آن ها را از طریق آنچه برای ذهن شان سرگرم کننده است هدایت کنید، تا بتوانید با دقت بیشتری نبوغ او را کشف کنید

تعالی، هدیه نیست، بلکه مهارتی است که نیاز به تمرین دارد. ما با «تعالی» به درستی عمل نمی رسیم؛ بلکه با «درستی» عمل به تعالی می رسیم

موسیقی، یک قانون اخلاقی است. موسیقی روح را به دست کائنات می سپارد، به ذهن بال می دهد، به تخیل پرواز، و به زندگی و همه چیز، جذابیت و خوشی می بخشد

هر قلب، آهنگی می خواند اما ناقص… تا زمانی که قلب دیگری پیدا شود و نیمه دیگر آن را زمزمه کند. آن ها که در طلب خواندن اند، همیشه آهنگی خواهند یافت. با لمس عاشق، همه شعر می شوند

ای کاش راهی وجود داشت تا یک شهر یا ارتشی از عاشقان و پسران عاشق ایجاد می شد. آن ها بهترین سیستم ممکن برای جامعه هستند؛ چرا که از هر چیز شرم آوری دوری می جویند و در هر چیز، به دنبال افتخارند

اگر از زنان انتظار می رود همان کارهایی را انجام دهند که مردان انجام می دهند، باید همان کارهایی را به آن ها آموزش دهیم که به مردان آموزش می دهیم

و ترتیب درست رفتن، یا هدایت شدن توسط دیگری به سوی عشق، باید از زیبایی های زمین آغاز شود

عشق، صرفا نامی است برای میل به کل، و جستجوی آن

خردمندان به این دلیل حرف می زنند که حرفی برای گفتن دارند، احمق ها چون باید چیزی بگویند.

ما به راحتی می توانیم کودکی را که از تاریکی می ترسد ببخشیم. تراژدی واقعی زندگی زمانی است که مردم از نور می ترسند.

بهایی که مردمان خوب برای بی تفاوتی نسبت به امور عمومی می پردازند این است که آنها توسط مردان شرور اداره می شوند.

به کودک با زور یا سختگیری آموزش ندهید. بلکه با چیزی که ذهنشان را سرگرم می کند آنها را به سمت آن هدایت کنید، در آن صورت بهتر می توانید با دقت خاص نبوغ هر یک را کشف کنید.

هرگز کسی را که هر چقدر هم کند اما به طور مداوم پیشرفت می کند،، دلسرد نکنید.

افراد خوب نیازی به قوانین ندارند تا به آنها بگوید مسئولانه رفتار کنند، در حالی که افراد بد راهی برای دور زدن قوانین پیدا خواهند کرد.

وقتی یک شخص با نیمه دیگر خود ملاقات می کند، جهت گیری او هر چه که باشد، چه جوان باشد، چه نباشد، اتفاق فوق العاده ای رخ می دهد: آن دو با عشق، با اشتیاق و با احساس تعلق به یکدیگر برخورد می کنند و نمی خواهند حتی برای یک لحظه از یکدیگر دور بمانند

هنگامی که آدمی به زیبایی می نگرد، آن هم به تنها شیوه ای که می توان زیبایی را دید، آن وقت است که می تواند فضیلت واقعی، و نه تصویر فضیلت را متولد کند. عشق پروردگار، متعلق به هر کسی است که فضیلت واقعی داشته، و آن را تغذیه می کند و اگر انسانی بتواند جاودانه شود، بی شک انسان با فضیلت است

اگر از زنان انتظار می رود که همان کار مردان را انجام دهند، ما باید همان چیزها را به آنها بیاموزیم.

رفتار انسان از سه منبع اصلی سرچشمه می گیرد: میل، عاطفه و دانش.

مردم مثل خاک هستند آنها می توانند شما را تغذیه کنند و به رشد شما به عنوان یک فرد کمک کنند یا می توانند رشد شما را متوقف کنند و شما را پژمرده کنند و بمیرانند.

یک ظرف خالی بلندترین صدا را می دهد، بنابراین کسانی که کمترین هوش را دارند، بزرگترین پرگوها هستند.

اعمال خوب به خودمان نیرو می دهد و الهام بخش اعمال خوب در دیگران است.

عشق مبتذل بدنی، که بال و پرش را با پژمردن شکوفه های جوانی از دست می دهد، بسیار ننگین است. عشق و علاقه به قدرت و ثروت نیز چنین است. اما عشق به ذهنی نجیب و شریف، عشقی ماندگار است

در هر یک از ما، حتی آنهایی که میانه‌ رو ترین به نظر می‌ رسند، نوعی میل وحشتناک، وحشی و غیرقانونی وجود دارد.

عشق در وجود هر انسانی زاده می شود. نیمه های اصلی ذاتِ ما را به سمت هم فرا می خواند. سعی می کند یکی از دو را پیدا کند و زخم گوهر وجود انسان را التیام بخشد.

سخنان نادرست نه تنها به خودی خود شر هستند، بلکه روح را آلوده به شر می کنند.

هر چیزی که فریب می دهد ممکن است گفته شود تا افسون کند.

سه طبقه مختلف از انسان ها وجود دارد: عاشقان خرد، عاشقان افتخار، و عاشقن منفعت

هارمونی یک سمفونی است، و سمفونی یک توافق است. اما توافقی میان مخالفان که اگر موافق نباشند، نمی توانند آنجا باشند. تو هیچ وقت نمی توانی مخالفان را به هارمونی دعوت کنی

روح خلاق، به جای آفرینش فرزند، مفاهیمی از خرد و فضیلت را می آفریند

سقراط نشست و گفت: «چقدر عالی بود آگاتون، اگر وقتی یکدیگر را لمس می کردیم، خرد از فرد کامل تر می توانست به دیگری منتقل شود؛ درست مانند آب، که می تواند از فنجانی پر، به فنجانی خالی تر جریان یابد